Η Εποχή της Μουσικής

Δεν μπορώ να καταλάβω και στη συνέχεια να διατυπώσω τα «πώς» και τα «γιατί» αλλά ίσως να πάνε και χρόνια που κάποια παράσταση, “performance” να το πω και πιο Ελληνικά, και ιδιαίτερα παράσταση που νάναι και ποιητική και μουσική και εικαστική μαζί, να μου «μίλησε» κατ΄ευθείαν στην ψυχή.

Δεν ξέρω να το πω παρά περιγραφικά. Να δηλαδή: είναι κάτι εικόνες και κάτι ήχοι, κάτι λέξεις, που λειτουργούν σαν μια γροθιά στο στομάχι εκεί που είσαι ανυποψίαστος. Είναι κάτι θεάματα που πέφτει μια παγερή σχεδόν σιωπή στο ακροατήριο που μοιάζει σαν να κρατήσαμε όλοι για μια στιγμή την ανάσα μας. Σαν όλα τα μάτια να συντονίστηκαν στην ίδια ακριβώς τροχιά. Και σαν η μουσική να ξεσήκωσε ένα κύμα που μας παίρνει και μας πάει. Πού; Δεν ξέρω, κάπου πιο ψηλά από την πλατεία του θεάτρου ενώ το ίδιο κύμα μας επαναφέρει σώους, ωστόσο αλλαγμένους.

Δεν ξέρω αν η μουσική έχει παίξει και σε σας το ρόλο του μεταμορφωτή, αν έχετε νοιώσει κι εσείς σαν βγαίνετε από τη παράσταση «κάπως» και πως ό,τι κι αν πείτε θάναι τόσο μα τόσο φτωχό κι ανίκανο να περιγράψει την εντός σας μετατόπιση, της ίδιας της ψυχής σας.

Μία παράσταση με μουσική και λόγια, σαν κι αυτή, την Εποχή της Μελλισάνθης, ήταν, είναι για μένα τελικά εφάμιλλη και σε συναίσθημα και σε προσήλωση και σε δόνηση ψυχής μη αναστρέψιμη αυτό που άλλοι ονομάζουν θρησκεία. Mία στιγμή που γίνομαι ικανή να τα ξεχάσω όλα και να τα επαναφέρω, να συγχωρήσω ή να θυμώσω χωρίς επιστροφή, να λησμονήσω τους εχθρούς μου ή να λατρέψω από την αρχή εκείνους που συντήρησαν τη μουσική, τα λόγια και τη σύζευξή τους. Αυτό, μόνο αυτό και τίποτα άλλο είναι για μένα η θρησκεία. Δική μου και των διπλανών, κοινή και αποκλειστικά δική μου. Αλήθεια περιγεγραμμένη με τις άπειρες της αποχρώσεις και πολλές αλήθειες την ίδια τη στιγμή. Αυτή, η μουσική είναι το πιστεύω και το θέλω μου, αυτή είναι η κινητήρια δύναμή μου κι η ιερή εικόνα της ζωής.

Αυτή μονάχα είναι ικανή να με δονήσει αποφασιστικά καθώς οι νότες της και το αλφάβητό της καταγράφονται σαν μελωδία και σαν λόγια που στροβιλίζονται επίμονα εκεί που προηγούμενα δεν ήταν τίποτα, εκεί που εδραζόταν το κενό και η απογοήτευση από δεκάδες και εκατοντάδες παραστάσεις.

Που άμα φτάσεις και συσκέφτεσαι με τον εαυτό ή τον διπλανό σου για το «τί θα φάμε αύριο», κλάφτα Χαράλαμπε. Άμα αρχίζεις να ρίχνεις κλεφτές ματιές στο κινητό και το ρολόι σου πάει να πει πως αυτή η μουσική είναι για ασανσέρ, για διαφημίσεις (κι αν, αυτό το τελευταίο). Δεν είναι τίποτα για τη ψυχή σου που διψάει ανάμεσα σε τόσους άλλους πιστούς και οπαδούς είτε θρησκειών είτε και κομμάτων ή άλλων «πιο» μοντέρνων ιδεολογιών του τύπου χορτοφάγοι και λοιπά, διψάει η ψυχή για μια θρησκεία «αληθινή», δική της, μουσική. Και λόγια να ταιριάζουν.

Advertisements

‘Όπως οι άλλοι το Πάσχα”

mxΑπόψε περιμένω «όπως οι άλλοι το Πάσχα» την σκοτεινή τηλεόραση να δείξει τον Μάνο Χατζιδάκι.
Και είναι από τους λίγους ανθρώπους που όπως κι αν μιλήσει, και σε όποιο θέμα κι αν αναφερθεί –αναφέρθηκε- και το γύρω μας και το μέσα μας, έχει –είχε- έναν μοναδικό τρόπο να το ενώνει.
Μπλέκω τους χρόνους, πότε ενεστώτας και πότε αόριστος, μπλέκω και τις εποχές, αυτό που ήταν και αυτό που είναι τώρα.
Σαν Πάσχα, ακριβώς, σαν Ανάσταση δηλαδή.
Μέσα σε τόσο θάνατο, όταν ο άνθρωπος έχει αυτή τη δυνατότητα, να δικαιώνει το παρελθόν, να το κάνει υπαρκτό αντί για μηδενικό, αυτό είναι Ανάσταση, ουτοπική σαν και την άλλη, ελπιδοφόρα με έναν περίεργο τρόπο, μεταφυσικό σχεδόν.
Θα κάτσω απόψε να αναστηθώ και αύριο θα προσποιηθώ ότι δεν θάναι μια καινούργια μέρα.

Μάνο μου και πατέρα

manos1

Γιατί;

Γιατί ό,τι κι αν πω δεν θα αρκέσει να καλύψει παρελθόν, παρόν και όλο το μέλλον που πάντα θα τον έχω κοντά μου.

Γιατί δεν υπάρχει μέρα και νύχτα να μην τον ακούω.

Γιατί ήταν πάντα παρών.

Στη ζωή μου και στη ζωή με μια ακάματη τρέλλα και σοφία μαζί. (μόνο που μου λείπει ο επίκαιρος λόγος του)

Γιατί είναι πιο πολιτικός από τους πολιτικούς, πιο αριστερός από τους αριστερούς και πιο διαφορετικός από τους διαφορετικούς.

Γιατί ό,τι κι αν μου συνέβαινε, στη μουσική του έβρισκα μια παλλόμενη σταθερότητα, να αλλάζω, και να τον ξαναβρίσκω, μια συνοδεία στις αλλαγές, που δεν ξέρω αν τις προκαλούσε κιόλας.

Τέτοιος, φιλελεύθερος, δικός μου, αυθαίρετα και από μένα, μονόπλευρα “υιοθετημένος” γονιός.

και παλιότερα το “Παραμυθι ΙΙ” στη ζωή και στην παρουσία του, αφιερωμένο,από μένα