το Attenberg κι οι Πίθηκοι, ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας

Το καλοκαίρι βλέπω τις ταινίες που δεν είδα τον χειμώνα, αλλά πολλές φορές και ό,τι νάναι.

Το δίδυμο αυτής της εβδομάδας ήταν οι «Πίθηκοι» και το Attenberg που όσο κι αν απέχουν, βασίζουν κάτι στην παρατήρηση των ζώων.

Όσον αφορά στην πρώτη ταινία, είναι καταπληκτικό πώς μια ταινία που απευθύνεται –υποτίθεται- σε παιδιά, αναπαράγει τόση βία, αίμα, ψέμα και καταστροφή.

Και πώς το Attenberg διαχειρίζεται τον θάνατο, την αποξένωση από το ίδιο μας το σώμα και το ζώον μέσα μας, βάζοντας δίπλα του τη ζωή.

Πώς η πρώτη ταινία χρησιμοποιεί ηθοποιούς και κομπάρσους, σκηνικά και εφέ χιλιάδες, καίει αυτοκίνητα, γκρεμίζει κτίρια και στήνει φυλακές και ζωολογικούς κήπους και δεν μας διδάσκει τίποτα καινούργιο ούτε για τη ζωή ούτε για τον θάνατο. Κιν-δυ-νο-λο-γί-α, σκέτη και συνηθισμένη. Φεύγεις τρέμοντας μην σε αγγίζει το χέρι ενός αγνώστου.

Και πώς η δεύτερη ζουμάρει σε μια ταπεινή πικροδάφνη που φυτοζωεί δίπλα στα βιομηχανικά απόβλητα , σε δυο κορίτσια που συναγωνίζονται στο ποια θα φτύσει πιο μακριά, στον τρόπο που φοριέται μια μάσκα χειρουργείου, για να αναφέρω μερικά επουσιώδη μόλις σχόλια του φακού. Και μας λέει τόσα.

«Μπα, το καλοκαίρι δεν βλέπω τέτοια έργα», μου είπε ο γείτονας που «απέφυγε» λόγω θεματολογίας «ψυχοπλακωτικής», αναφερόμενος στο Attenberg.

Εμένα πάλι με ψυχοπλακώνουν έργα σαν τους Πίθηκους. Που προσπαθούν να σε πείσουν ότι με την τεχνολογία και την μαϊμού πολιτική ορθότητα μπορείς να αναμετρηθείς με την φθορά, την αρρώστια και το θάνατο. Και με την επίσης μαϊμού χολλυγουντιανή κάθαρση να σωφρονιστείς δια του φόβου και να γυρίσεις στα αυγά σου.

Στο Attenberg ο θάνατος «είναι ένα παιδί αθώο», αν σωστά θυμάμαι τον στίχο, αν τον συγκρίνει κανείς με τον χύμα θάνατο των Πιθήκων που σε κάνουν να αισθάνεσαι μυρμήγκι.

Και ένα τελευταίο για τα ζώα και τον άνθρωπο, πιο προσωπικό.

Φέτος το καλοκαίρι στο θερινό μου κατάλυμα συγκατοικούσα με ορδές από αήττητα μυρμήγκια. Και στην επιστροφή μου στην Αθήνα, ήρθε και άφησε την τελευταία του φωνή, μες το διαμέρισμα, ένα τζιτζίκι…

Καλό καλοκαιρινό χειμώνα!

Advertisements