ΤΙΜΩΡΙΑ ΣΤΑ ΒΑΣΑΝΑ

Σαν με ρωτάς πώς βρίσκω άκρη
δεν ξέρω τι να απαντήσω
είναι το πετρωμένο δάκρυ
που κρύβω για να το ρωτήσω

Πώς έγινε μαργαριτάρι
και πώς η καρδερίνα αηδόνι
όλα εκείνα που δεν είπα
είναι στη τσέπη μου αμόνι

Βαρύ, σκληρό και σιδερένιο
για να χτυπάω τα μεταλλά μου
να ξαναβρίσκω τη φωνή μου
σύμφωνα και φωνηεντά μου

Έχω κι εγώ παραπονάκια
απ τη ζωή μου τη μπαμπέσα
μα όταν βγαίνω στη λιακάδα
εκείνα τα κλειδώνω μέσα

Advertisements

ανοιξιάτικο κούρεμα

Μόνιμη πια και σταθερή η αμφιθυμία των ημερών. Και εννοώ του Πάσχα, της άνοιξης και των συμπαρομαρτούντων εθίμων που ίσως και να είναι μια σχεδόν βιολογική ανάγκη για αναγέννηση.

Φέτος η υπηρεσία πρασίνου, όπως είδα ότι ονομάζεται ,κούρεψε αποφασιστικά τα δέντρα έξω από τα παράθυρά μου με αποτέλεσμα να γεμίσει το σπίτι απρόσμενα και μόνιμα με ήλιο, περισσότερο ήλιο και ορατότητα.

Κάπως έτσι ξεκαθαρίζει και φωτίζεται απότομα το τοπίο από μιαν αλλαγή απότομη, οριστική και αμφιθυμική στο αποτέλεσμα: περισσότερο φως, λιγότερο πράσινο. Έτσι και φέτος ένα γεγονός, προσωπικό, απότομο κι οριστικό, με κάνει να αλλάζω οπτική και η αλήθεια –ακόμα μια φορά το ένα κομματάκι της- εμφανίζεται πίσω από τα κουρεμένα δέντρα: στον πόνο όπως και στο στόχο ο κάθε άνθρωπος είναι μόνος. Είτε τον λούζεται είτε τον επιτυγχάνει, κανείς δεν τον μοιράζεται.

Έτσι κι ο άλλος καθώς λέγεται τελεύτησε πάνω στο σταυρό πονώντας αλλά και έτσι γύρισε θριαμβικά στο πατρικό του. Τον καλωσόρισε ο πατέρας ενώ δυο γυναίκες έκλαιγαν απαρηγόρητες στη γη, γι αυτές δεν είχε θέση εκεί, στο θρίαμβο… στην ιστορία, μόνο. Δεν με συγκινεί κανένας απολύτως ηρωισμός, θέλω να πω. Αφού είναι η ζωή σκληρή έτσι κι αλλιώς, υπάρχει λόγος να αναζητάται ο πόνος -και να λατρεύεται- επιμόνως;

Με ήλιο και με σκιά, με δέντρα φουντωμένα ή κουρεμένα, ο πόνος δεν αλλάζει. Γιατί ό,τι έχεις κι είναι λειψό και ανικανοποίητο, για ό,τι έσπασε και δεν ξανακολλάει, για τα χιλιάδες ψέματα που αναμασάει η κάθε εξουσία για να παραμένει εκεί, στη θέση της.

Κάποιες γυναίκες –όσο κι αν τον φεμινισμό απεχθάνομαι- κάποιες γυναίκες πάντα και απαρηγόρητα θα κλαίνε όταν ο άντρας του σπιτιού για κάποιο λόγο φεύγει. Αλλά είναι και το Πάσχα που δημιουργεί μία ψευδαίσθηση: γυρίζει για να φύγει πάλι, οριστικά. Και να σκορπίσει πόνο.

Σε μια θρησκεία που δεν έχει ίχνος χιούμορ και που οι ενοχές περισσεύουν δεν μπορώ να συμπαραταχθώ μαζί σας αλλά σας εύχομαι «Καλές Γιορτές».

 

 

ευχαριστία

ευχαριστώ και εύχομαι παντοτινή υγεία και επάρκεια σε όσους μου χάρισαν τα πολύτιμά τους, αίμα και χρόνο τώρα που τα είχα ανάγκη

τους δικούς μου εξ αίματος και εξ αγχιστείας, τους φίλους μα και τους άγνωστους

με ευγνωμοσύνη

The city rat ταξιδεύει με το ΚΤΕΛ

apollo2

Δεν έχει νόημα η εξοχή αν δεν ταξιδέψεις με το ΚΤΕΛ για «παραλίες». Το σκηνικό γνωστό αλλά πάντα τόσο αναπάντεχο, τόσο ζωογόνο.

Κανένας από τους βορειουευρωπαίους συνταξιούχους με τη μπύρα, την αναψοκοκκινισμένη μύτη και το βιβλίο-τούβλο δεν θα μπορέσει ποτέ να νιώσει αυτό το «μεγαλείο» των νησιώτικων ΚΤΕΛ. Το πώς μέσα σε ένα όχημα σούπερ υπερφορτωμένο με όρθιους παίζει και Πάριο στη διαπασών, πώς από κάποιο ασύρματο κέντρο εκπέμπει καληνύχτες κάποια γυναικεία φωνή στο τελευταίο δρομολόγιο στον νταλκαδιάρη νεαρό οδηγό. Που σταματάει απρόσμενα κάπου στη μέση του πουθενά και λέει «δώσε και σε μένα μία» -αφίσα εννοεί, για την αυριανή παράσταση γνωστού ντι τζέϊ – και την κολλάει στο παρ μπρίζ με περίσσιο καμάρι ανίδεος, ανυποψίαστος –και ευτυχώς- για τους κανόνες του σύγχρονου μάρκετιν..

Κανένας Βρετανός δεν θα καταλάβει παρά δια της νοηματικής το «Μαντάμ, τίκετς γκόου» πώς γίνεται δηλαδή να σταματάει το λεωφορείο και να στέλνει τους αμελείς επιβάτες στο παρακείμενο ψιλικατζίδικο  για να πάρουν  εισιτήριο στη μέση της διαδρομής καθώς και τη φοβερή του «ακύρωση» αμέσως μετά με σκίσιμο στα δύο…

Κανείς απ΄τους συνδαιτημόνες μου στο πρωινό του ξενοδοχείου δεν θα καταλάβει πλήρως ότι ο «οτέλ μάνατζερ» δεν μου κάνει χειραψία γιατί κατά πως λέει «τώρα μόλις ήρθα από τις κατσίκες». Αλλά και ευτυχώς δεν θα καταλάβει και τον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό όπου αυτοδιαφημίζεται κάποιος υποψήφιος με το ακαταμάχητο επιχείρημα «Με ευρώ ή με εθνικό νόμισμα οι κατσίκες μας θα κατεβάζουν γάλα». Μπορεί και να κλάνουν και ταραμά, λέω εγώ;

Καμιά φορά μιλάνε μια διάλεκτο αλλά και μια γλώσσα Ελληνική μεν, ακατανόητη ακόμα και για μένα δε, οι οδηγοί του ΚΤΕΛ. Ανταλλάσουν κουτσομπολιά με τους ντόπιους επιβάτες, διαδίδουν ειδήσεις, παραποιούν σπαρταριστά ονόματα ξενικά, προσπαθούν να είναι φιλόξενοι και είναι, μετράνε κεφάλια, στέλνουν μηνύματα, μαζεύουν τους λογής λογής  ημιμεθισμένους τουρίστες, φλερτάρουν τα κορίτσια με τα σορτς, τα δικά τους κορίτσια, τα ντόπια, από το ύψος του βολάν και του ανοιχτού καλοκαιριού που έσβησε φέτος απαλά με εκλογές μαζί και θάλασσα.

17/09/15
δημοσιεύεται στο http://anemologio.tumblr.com/post/157054022288/the-city-rat-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%84%CE%B5%CE%BB-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B9%CF%89%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%85

 

Κατερίνα

katerina_001

 

Χαιρόμαστε μαζί σου

 

Γιατί φωτογραφίες;

Ένα βλέμμα. «Do u c what I c?» (μπορεί και «ξένο», αλλοδαπό ή έτερον). Για να μοιραστεί κανείς και να κρατήσει την ομορφιά της φύσης, της αρχιτεκτονικής και των παράδοξων. Γιατί και η γλώσσα και η ομορφιά τελούν υπό εξαφάνιση. Ή και κόντρα στο χρόνο που περνά, για να  φυλαχτεί  αυτού που λένε «ωραίες αναμνήσεις». «I was there», στα Ελληνικά νησιά… το αντικείμενο του πόθου του ανά τον κόσμο τουρίστα. Κοντά στα «άψυχα», σαν να ήταν άνθρωποι.

Στιγμές και εικόνες που συναντήθηκαν η ιστορία, η συνέχεια, η φύση και το παράδοξο. Που κάτι σχετίστηκε με κάτι άλλο, από τα παλιά, από τα ονειρικά και από τα απίθανα. Τίποτα ανείπωτο δεν υπάρχει στις εικόνες. Είναι όλα εκεί, αντιπροσφορά από το περιβάλλον σε έναν κόσμο εσωτερικό, τόσο ιδανικό που μόνο στη φαντασία, στη μνήμη, ή σ’ αυτά που η τέχνη ζωντάνεψε, υπήρξε.

Μια νύξη, ότι υπάρχει η ομορφιά, ερήμην. Μία συνθήκη «άνεσης» που όλα αποκαλύπτονται. Κάδρο, «κλικ», και ναι λοιπόν, «I was there», δεν ήταν ψέμα ή προσδοκία ούτε στείρα φαντασία η ομορφιά∙ υπάρχει. Ακόμα και μέσα στο παράδοξο, ή και μόνο εκεί. Η ομορφιά του κόσμου συνεχίζεται ό,τι κι αν γίνεται, και ό,τι και αν δεν.

ioan1.jpg

ioan2.jpg

ioan3.jpg

ioan4.jpg

ioan5.jpg

ioan6.jpg

ioan7.jpg

ioan8.jpg

ioan9.jpg

στην έκθεση που ανακοινώθηκε  προκρίθηκε  μία, ο Νέστορας Πουλάκος μου ζήτησε και τις  υπόλοιπες (“νησιωτικές” μου) και να λοιπόν δημοσιεύεται στο ένθετο της Δευτέρας στο Βακχικόν

Καλό χειμώνα!

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας καλούμε στα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης φωτογραφίας που θα λάβει χώρα την Παρασκευή 19/9/2014, στις 9μ.μ. στον χώρο Τεχνών και Πολιτισμού “Ανάδυση”, Σφακτηρίας 23, Κεραμεικός.

Στα εγκαίνια της έκθεσης, που το θέμα της ήταν εμπνευσμένο από το στίχο του Ελύτη που χαρατηρίζει την Ελλάδα, θα υπάρχει κάλυψη από ιδιωτικό ιντερνετικό τηλεοπτικό σταθμό, καθώς και μουσική ζωντανή.
Η παρουσία σας θα γεμίσει χαρά τους καλλιτέχνες και εμάς

Οι καλλιτέχνες
Μαρία Ιωαννίδου
Αργύρης Ζαφειρίδης
Αγαθοκλής Φερεντίνος
Γιαννης Καυταντζης-Σχοινας
Ελένη Βογιατζή
Νίκη Ζαρκάδα
Γιώργος Λιβάνης
Βίκυ Μπογιονικολού
Βάσω Παππά
Αλέξανδρος Σκούρος
Στέβι
Έλαννα Λόλα
Κώστας Κορομηλάς
Κωνσταντίνος Πετρής
«Ανάδυση'”, Ιδεών, Τεχνών και Πολιτισμού
Σφακτηρίας 23, Κεραμεικός
Τηλ. 697 97 37 030

  • Calendar

    • September 2017
      M T W T F S S
      « Jul    
       123
      45678910
      11121314151617
      18192021222324
      252627282930  
  • Search