Hey, world

Take a sad song and make it better

Advertisements

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΘΡΗΝΟΣ

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΘΡΗΝΟΣ

Με παπάδες και καντήλια
ανεμίζουν τα μαντήλια
τα παιδιά να καλοπιάσουν
τις ντροπές τους να σκεπάσουν

Ετσι φέρεται ο τόπος
σ’Αλβανούς μα και σε ντόπιους
να του φτιάξουν λέει τη χώρα
μέσα σε ολίγην ώρα

Τέτοια έργα και ημέρες!
Και υψώνουν στους αιθέρες
σκάβουνε βαθιά τη γης
βάζουν κάμερες ολκής

Για να βλέπουνε καλύτερα
και της ψυχής μας τα καλύτερα
και για ν’ ακούνε πιο καλά
των σωθικών τα βογγητά

Σκόνη, θραύσματα κι αέρας
φορτωμένος σαν πατέρας
που το δάχτυλο υψώνει
κι απαιτεί και σε μαλώνει

                                Στην νεόφτωχη Ελλάδα
                                πλάϊ στην ψόφια αγελάδα
                                η καινούργια Αντουανέττα
                                τάζει το γιαούρτι αβέρτα

Διαλαλεί για τη γιορτή,
δέκα ευρώ μονάχα αυτή
με το τραμ και το μετρό
με κακό ψυχρό καιρό

Θα στηθεί να περιμένει
ούτε και να υπομένει
φόρους, τέλη περαιώσεις
και λογαριασμό με δόσεις

Καλατράβα, παντεσπάνι
κινητό και ποιος μας πιάνει
πως το λέγαν και παλιά
κάπως σαν «εληά-εληά»

Μα και το εβδομηνταένα
είχαμε πάλι αρένα
και άρτον και θεάματα
και όλα τα καλά τα πράματα

Να και τώρα οι ευγενείς
που παράγει αυτή η γης
κι ας μην έχουν τέτοιο αίμα
έχουν πράσινο το στέμμα

Και παρά τον Καλατράβα
δεν τους φτάνει η Ελλάδα
και τραβούν στην ξενητιά
για γαμήλια προικιά

Σε αψίδες θριαμβικές
στήνουνε τρελές γιορτές
μ΄εκλεκτούς τους καλεσμένους
από την αριστερά βγαλμένους

Καλατράβα, παντεπσάνι
κινητό και ποιος μας πιάνει
το έλλειμμα δεν είν΄λακούβα
να βουλώσουνε στη ζούλα                                                         

Αθήνα, Ιούλιος 2004

 

Σημείωση, σημερινή: παραμονές Ολυμπιακών, τότε, με τα έργα ημιτελή ακόμα, με το χρέος να αρχίζει να παίρνει πρώτη βράση. Παίρνοντας κι εγώ μια βράση, κλεισμένη στο μαγαζί που δούλευα τότε. Απ΄ έξω έσκαβαν την παλιά άσφαλτο, έστρωναν πίσσα, μέρα μεσημέρι, με 40 βαθμούς, στο παρά ένα, ως συνήθως. Αδύνατον να μπει άνθρωπος στο μαγαζί, αδύνατον να δεις τι γινόταν έξω. Ο θόρυβος εκκωφαντικός, ο καπνός, η σκόνη  και τα θραύσματα μαζί και η φρέσκια πίσσα έμπαιναν από παντού. Αλλά υπήρχε «όραμα», το Euro το ποδοσφαιρικό και η νίκη του έθνους, οι τελετές με τους παίκτες και τους παπάδες στο Καλλιμάρμαρο, οι πολυτελείς γάμοι των κυβερνητών, εφάμιλλοι βασιλικών, τα καινούργια μέσα συγκοινωνίας που θα μας οδηγούσαν στο μέλλον, ή σε μια παρόμοια ρητορική. Και η καινούργια Αντουανέτα που ετοίμαζε θεάματα. Τότε γράφτηκε το παραπάνω.