Κατερίνα μου

ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

Kαμαρώστε την πώς τρέχει
πώς δρέπει τον καρπό της φυστικιάς
-δεν θα μπορούσε δέντρο πιο ταιριαστό να της τύχει-
δείτε πώς τρέχει σαν αερικό
και πώς σπέρνει σπόρο ομορφιάς και καλοσύνης
δείτε τα μάτια της, ηλιοτρόπια
μόνο προς το φως κοιτούν
δείτε την αγκαλιά της που ανοίγει σαν την αχιβάδα
που φυλάσσει το κρυφό της δάκρυ
δείτε το χάρισμά της
μαργαριτάρι
φτιαγμένο με σύμμαχο το χρόνο
την επιμονή στη δύναμη της φύσης
και το πάθος του νερού

Δείτε πώς αφομοίωσε της θάλασσας τον παφλασμό
τη μουσική της
ακούστε την καλά
η μουσική της νότα νότα από όργανα μεταλλικά
κι από πνευστά ξανθά και γαλανά
αερικά
και χρίσματα
και ανοιξιάτικα νερά
μέσα τους στροβιλίζονται
οι μούσες και οι χάριτες

Αλλά στο χέρι της
κρατά μία γραφίδα σταθερά
γιατί εκτός από γεωργός που έσκαψε βαθιά
εκτός από αηδός
εκτός από γυναίκα
η Κατερίνα είναι φυλαχτό

Της μελωδίας φύλακας
και της παραφωνίας της ζωής
η πιο καλή ασπίδα

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Ημερολόγιο απουσίας

Επανέρχομαι εδώ, μετά από σχεδόν έναν χρόνο απουσίας για λόγους πέρα από τη θέλησή μου. Τι έγινε στο μεταξύ; Τι συνέβη; Τι πέρασε ασχολίαστο; Μα είναι εποχή που μένει κάτι ασχολίαστο, ή που περιμένει τέλος πάντων από μένα; Η απάντηση είναι όχι διπλό. Παρατηρώντας και διαβάζοντας περισσότερο από γράφοντας όλο το διάστημα αυτό όπου και η συγκέντρωση σε ένα θέμα αλλά και η προτεραιότητα άλλων θεμάτων με οδήγησαν, έβγαλα τα συμπεράσματά μου.

Τουτέστιν, μου χρειάζεται και η βλακεία, η αποβλάκωση με θέματα ανώδυνα, μακριά από τη πολιτική επικαιρότητα και η οικονομική πραγματικότητα, συνακόλουθα η ανάλυσή τους και η εξαγωγή συμπερασμάτων.

Δηλώνω ότι δεν καταλαβαίνω τίποτα –πια-. Καμία βεβαιότητα, καμία απόλυτη διαπίστωση. Δηλώνω ότι θέλω χωρίς σκιές και ενοχές να απολαμβάνω ό,τι μου χαρίζει η ζωή. Το γεγονός ότι ζω και κινούμαι, ότι απολαμβάνω τη δυτικού τύπου ελευθερία που δεν αλλάζω με τίποτα. Το γεγονός πως ό,τι έχω κερδίσει σε ετούτη τη ζωή δεν το χρωστάω σε κανέναν από δαύτους που αν βρεθούν ποτέ στη θέση που είμαι τώρα θα κοιτάξουν να αναρριχηθούν κάπου πιο «ψηλά» και μπορεί και να με πετάξουν από την ανεμόσκαλα με μια κλωτσιά. Είναι οι τύποι που δεν ζουν χωρίς εχθρούς, χωρίς «βαρβάρους» -μάλιστα παλιέ μου Κωσνταντίνε-. Εκείνοι που δεν ζουν χωρίς εχθρούς, αυτούς μονάχα απεχθάνομαι.

Αντίθετα η θεία (η θεϊκή) Αγγελάκη Ρουκ ευγνωμονεί τον καθρέφτη που της επιτρέπει να μισεί την ίδια την εικόνα της, και την λατρεύω για την αυτογνωσία και τη λεβεντιά της.

Έτσι λοιπόν ξανά προσδιορίζω τον πυρήνα μέσα από τα λόγια ποιητών κι ας παραμένει η δική μου η παραγωγή εκεί που έμεινε εδώ και ένα χρόνο, στο συρτάρι. Να κι ένα «πράμα» που δεν φορολογείται, ούτε και κοστολογείται –γιατί έτσι το θέλησα- είμαι και γι αυτό το γεγονός χαρούμενη (όχι ευτυχισμένη).

Θα επανέλθω σύντομα, ελπίζω και με τα δυο μου χέρια…

Κατερίνα

katerina_001

 

Χαιρόμαστε μαζί σου

 

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, 20ή μέρα & μέρες μετά

hopper
e.hopper “eleven”
2οη ΜΕΡΑ ή Η ΦΡΑΣΟΥΛΑ
Είναι ο ήλιος σαν καθρέφτης σήμερα
που οι κηλίδες από πισω έχουν περάσει
μπρος κι ένα μουντό σχήμα στέκει
στη θέση του ειδώλου.
Το ζωογόνο περιεχόμενο της βλάστησης
οι εκδηλώσεις του πάθους
και οι ωραίες διακοσμήσεις της φθοράς,
όλα κουράζουν την ώρα τούτη
που ακίνητη μοιάζει με ζώο
όταν αυτο ορφραίνεται την τελευταία του στιγμή,
αν και δεν ξέρει τί μυρουδιά
μπορεί νά ‘χει το θείο!
Και ξαφνικά, μέσα σ΄ αυτή τη σούπα της ύπαρξης,
μία φρασούλα ανεβαίνει στον αφρό
απ΄τα τρίσβαθα του βάλτου των ονείρων.
Αναπάντεχη, ξεχασμένη, ναζιάρα, παιδική
με τους φθόγγους της αχάλαστους στο χρόνο,
μία φρασούλα-χρυσόμυγα
μπήκε απ΄το ανοιχτό παράθυρο:
“Φτου ξελευτερία!”
ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ή ΠΕΖΟ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΕΠΙΜΥΘΙΟ
Ξανακοιτάω τα ποιήματα του πολέμου. Βλέπω πώς η
οδύνη των άλλων έγινε ο δικός μου μύθος. Μόλις τώρα
ξαναγύρισε και η εσωτερική μου ζωή με τις βαλίτσες της
γιομάτες εντυπώσεις. Αλλά γιατί τόσο βιάστηκα να
καταγράψω τις αντιδράσεις μου σ΄ όσα τρομαχτικά μα και
τόσο μακρινά γινόντουσαν την ώρα εκείνη;
Είναι που σταμάτησε να διηγείται πράγματα το κρυφό στο
φανερό μου πρόσωπο,Μέσα μου πλένε σαν ασώματες
κεφαλές η ιστορίες μου όλες, πλάνε σε μία άχρωμη ουσία
που ούτε λησμονιά δεν είναι.
Ποιός πήγε πού και χάλασε η μοίρα; Ποιός ξεκούμπωσε το
πουκάμισο; Ποιός μαντάλωσε τη θύρα;
Πως δεν μπορλω πια με ζωή ν΄αφηγηθώ τις τόσες
επισκέψεις του θανάτου;
Ρίχτηκα στι ξένες πολεμικές επιχειρήσεις γιατί στην
καρδιά μου χάθηκαν τα χνάρια ως και της τελευταίας
δικιάς μου παθιασμένης εκστρατείας.
Αθήνα, Ιανουάριος 1991
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ
ΑΔΕΙΑ ΦΥΣΗ
ΚΕΔΡΟΣ, 1993