Η Εποχή της Μουσικής

Δεν μπορώ να καταλάβω και στη συνέχεια να διατυπώσω τα «πώς» και τα «γιατί» αλλά ίσως να πάνε και χρόνια που κάποια παράσταση, “performance” να το πω και πιο Ελληνικά, και ιδιαίτερα παράσταση που νάναι και ποιητική και μουσική και εικαστική μαζί, να μου «μίλησε» κατ΄ευθείαν στην ψυχή.

Δεν ξέρω να το πω παρά περιγραφικά. Να δηλαδή: είναι κάτι εικόνες και κάτι ήχοι, κάτι λέξεις, που λειτουργούν σαν μια γροθιά στο στομάχι εκεί που είσαι ανυποψίαστος. Είναι κάτι θεάματα που πέφτει μια παγερή σχεδόν σιωπή στο ακροατήριο που μοιάζει σαν να κρατήσαμε όλοι για μια στιγμή την ανάσα μας. Σαν όλα τα μάτια να συντονίστηκαν στην ίδια ακριβώς τροχιά. Και σαν η μουσική να ξεσήκωσε ένα κύμα που μας παίρνει και μας πάει. Πού; Δεν ξέρω, κάπου πιο ψηλά από την πλατεία του θεάτρου ενώ το ίδιο κύμα μας επαναφέρει σώους, ωστόσο αλλαγμένους.

Δεν ξέρω αν η μουσική έχει παίξει και σε σας το ρόλο του μεταμορφωτή, αν έχετε νοιώσει κι εσείς σαν βγαίνετε από τη παράσταση «κάπως» και πως ό,τι κι αν πείτε θάναι τόσο μα τόσο φτωχό κι ανίκανο να περιγράψει την εντός σας μετατόπιση, της ίδιας της ψυχής σας.

Μία παράσταση με μουσική και λόγια, σαν κι αυτή, την Εποχή της Μελλισάνθης, ήταν, είναι για μένα τελικά εφάμιλλη και σε συναίσθημα και σε προσήλωση και σε δόνηση ψυχής μη αναστρέψιμη αυτό που άλλοι ονομάζουν θρησκεία. Mία στιγμή που γίνομαι ικανή να τα ξεχάσω όλα και να τα επαναφέρω, να συγχωρήσω ή να θυμώσω χωρίς επιστροφή, να λησμονήσω τους εχθρούς μου ή να λατρέψω από την αρχή εκείνους που συντήρησαν τη μουσική, τα λόγια και τη σύζευξή τους. Αυτό, μόνο αυτό και τίποτα άλλο είναι για μένα η θρησκεία. Δική μου και των διπλανών, κοινή και αποκλειστικά δική μου. Αλήθεια περιγεγραμμένη με τις άπειρες της αποχρώσεις και πολλές αλήθειες την ίδια τη στιγμή. Αυτή, η μουσική είναι το πιστεύω και το θέλω μου, αυτή είναι η κινητήρια δύναμή μου κι η ιερή εικόνα της ζωής.

Αυτή μονάχα είναι ικανή να με δονήσει αποφασιστικά καθώς οι νότες της και το αλφάβητό της καταγράφονται σαν μελωδία και σαν λόγια που στροβιλίζονται επίμονα εκεί που προηγούμενα δεν ήταν τίποτα, εκεί που εδραζόταν το κενό και η απογοήτευση από δεκάδες και εκατοντάδες παραστάσεις.

Που άμα φτάσεις και συσκέφτεσαι με τον εαυτό ή τον διπλανό σου για το «τί θα φάμε αύριο», κλάφτα Χαράλαμπε. Άμα αρχίζεις να ρίχνεις κλεφτές ματιές στο κινητό και το ρολόι σου πάει να πει πως αυτή η μουσική είναι για ασανσέρ, για διαφημίσεις (κι αν, αυτό το τελευταίο). Δεν είναι τίποτα για τη ψυχή σου που διψάει ανάμεσα σε τόσους άλλους πιστούς και οπαδούς είτε θρησκειών είτε και κομμάτων ή άλλων «πιο» μοντέρνων ιδεολογιών του τύπου χορτοφάγοι και λοιπά, διψάει η ψυχή για μια θρησκεία «αληθινή», δική της, μουσική. Και λόγια να ταιριάζουν.

Advertisements

“Αρκαδία Χαίρε”

αρκαδια

 

Η ταινία του Φίλιππου Κουτσαφτή πολύ δύσκολα περιγράφεται. Μένεις με μία αίσθηση “πατρίδας” δυσεύρετη. Με την αίσθηση ότι έχεις μεγαλώσει με τον σκηνοθέτη στο ίδιο σπίτι, ή καλύτερα ότι σου παραχωρεί ένα δικό του με όλα τα αληθινά του παράθυρα ανοιχτά…

Πρέπει να την δω τουλάχιστον ακόμα μια φορά για να μπορέσω να την περιγράψω, την αίσθηση την αντίθετη της προσφυγιάς.

Ωστόσο μπορώ να προτείνω στον καθένα να τη δει.

Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΟΥ ΚΟΡΤΩ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ

katerina corteau

H ιστορία της μητέρας του Αύγουστου Κορτώ, έτσι όπως «την βρήκε» – και την ίδια κυριολεκτικά, και αφού είχε εκπνεύσει- αλλά και συμβολικά, όπως την συνάντησε μέσα από την ιστορία της πολύπαθης ζωής της, έτσι όπως έσκυψε με στοργή και γενναιόδωρη κατανόηση, προφανώς και με εμβριθή όσο και έμψυχη μελέτη του ιστορικού που καθόρισε τραγικά τη γυναίκα, έτσι όπως «την βρήκε ο γιος της», την είδαμε και πάνω στη σκηνή του θεάτρου «Θησείον».

Η Λένα Παπαληγούρα ανέβηκε στη σκηνή και χαμογέλασε στο κοινό. Πριν αρχίσει καν να διηγείται τον μονόλογο που θα την πήγαινε από το θάνατο πίσω στη ζωή – γιατί την φέρνει στη ζωή και το κείμενο που βασίστηκε το έργο, «Το Βιβλίο της Κατερίνας» και η σκηνική του διασκευή- το ρίγος μας διαπέρασε. Ένα χαμόγελο αιχμηρό, συνωμοτικό, πικρό, αυτοσαρκαστικό. Σαν να ήθελε να μοιραστεί μαζί μας ένα «ξέρω». Σαν να ήθελε να μας κοινωνήσει την εσωτερική της φουρτούνα, την εναλλαγή φωτός και σκοταδιού, (φακοί αναβοσβήνουν στη σκηνή) σαν να ήθελε με το χαμόγελό της και τη λάμψη στα μάτια να αφήσει τελικά και σ΄ εμάς το μήνυμα που άφησε στο γιο της:

«Ελπίζω ν΄αγαπήσετε κι εσείς, όσο εγώ εκείνον»…
Το ίδιο μήνυμα, εκπέμπει και ο γιος της αληθινής Κατερίνας Χατζοπούλου, Πέτρος, γνωστός ως Αύγουστος Κορτώ, «τοις κείνης ρήμασι πειθόμενος». Τόσο με το λογοτεχνικό του έργο, όσο και με τις δημόσια εκφερόμενες απόψεις του για τη ζωή, τη κοινωνία, το δικαίωμα του αγαπάν όποιον τραβάει το κορμί και η καρδιά μας, τη βιωματική και όχι μόνο έντεχνη μυθοπλαστική του ματιά στη ψυχική αρρώστια. Όσο αντέχει, όσο γνωρίζει, τραβάει το χαλί της υποκρισίας κάτω από τα πόδια μας, ανοίγει διάπλατα αυλαία.

Ντροπή, ενοχή, κοινωνική κατακραυγή και αμέλεια, που συνήθως πλαισιώνουν την ψυχική διαταραχή, σκορπάνε. Τη θέση τους παίρνουν η κατανόηση, η αποδοχή, ακόμα και συγχώρεση για τα «αμαρτήματα ακούσια τε και εκούσια» των άρρωστων. Αυτοί που κουβαλάνε σαν σταυρό τον πόνο και την παράνοια ετούτης της ζωής, μέχρι θανάτου. Αυτοί είναι οι ψυχικά ασθενείς, φορείς όλου του άχθους της ζωής και του πάγκοινου πόνου χωρίς κανένα αναισθητικό. Και ο Κορτώ, κι ας μην έγινε γιατρός όπως θα ήθελε η μάνα, μπήγει με θάρρος το νυστέρι, ανατέμνει και αποκαλύπτει. Θεραπεύει, και όχι μόνο τη τέχνη.

Αυτή ήταν η αίσθηση μου, καθώς ερχόμουν ακόμα μια φορά σε επαφή με το κείμενο ως θεατρική παρουσίαση, εκτός από τις δύο απανωτές -και απνευστί- αναγνώσεις που είχαν προηγηθεί. Συγκίνηση και πόνος μπρος στην κοφτερή, την αδυσώπητη αλήθεια, να μας προσφέρονται ετούτη τη φορά επί σκηνής. Σαν φάρμακα κι αντίδοτα για ένα τραύμα ύπουλο, μπουνιά στην συναισθηματική εκκρεμότητα του ραγισμένου καθρέφτη, χαρακίρι.

Η αίσθηση ότι όλο αυτό το κοινό που συρρέει κάθε βράδυ και μεσάνυχτα, και παραμένει κατανυκτικό όση ώρα μία ψυχοπαθής, γυναίκα και μητέρα, κόρη και σύζυγος, εγγονή και παρακλάδι μιας πατρικής οικογένειας διαταραγμένης, «επιστρέφει» στη ζωή∙ όλος αυτός ο κόσμος είτε προσέρχεται μ΄αυτή τη διάθεση (είτε και όχι, υποθέτω) σέβεται, συμπάσχει με την ηρωΐδα της σκηνής. Αιτιολογεί τα πάθη της, τις αντιδράσεις της, κατανοεί το πώς και το γιατί έφτασε ως εκεί, στην θαρραλέα –κατά μία έννοια- πράξη της οριστικής φυγής από την ανυπόφορη ζωή. Τη ύψιστη πράξη βίας προς έναν εαυτό που παραβιάστηκε ισόβια από σκέψεις, αισθήματα και αισθήσεις τέτοιας οξύτητας που ο φόβος του αγνώστου να υποσκελιστεί, να μοιάζει η μοναδική διέξοδος ο θάνατος, ως ανακούφιση της ίδιας της αυτόχειρας γυναίκας όσο και των δικών της. Το προφανώς πιο επώδυνο γεγονός της ζωής του συγγραφέα, η απόρριψη της ζωής που περιείχε και τον ίδιο, προϋποθέτει κατάθεση ψυχής, είναι αυτονόητο. Αλλά και οι συντελεστές της παράστασης μεταδίδουν άψογα, με σεβασμό στα πάθη -όσο ακριβώς και στην αλήθεια- την αίσθηση αυτή.

Η αυλαία που ανοίγει η παράσταση είναι αναίρεση, ξεσκέπασμα του «άλλου» θεάτρου που παίζεται πίσω από κλειστές πόρτες –ποιος ξέρει άραγε πόσων- σπιτιών. «Η παράσταση δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικό, είναι οι άνθρωποι, εσείς κι εγώ…», έλεγε πριν από 50 χρόνια ο Δημήτρης Μυράτ, προλογίζοντας την παράσταση του θεατρικού έργου του Λουίτζι Πιραντέλο «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε»… Αυτό το έργο μας αφορά και βγάζει στο φως την ψυχική αρρώστια που είτε έχει διαγνωστεί είτε όχι, είτε έχει αντιμετωπιστεί είτε κακοφορμίζει ισόβια, φωλιάζει στις σκοτεινές γωνιές της σύγχρονης οικογενειακής εστίας.

Μόνο γι αυτό το γεγονός γίνεται πολιτική πράξη, αντιρατσιστική για τον στιγματισμό, τις ταμπέλες, την υποκρισία, τον ατομικό όσο και κοινωνικό εξορκισμό. Πιο απλά, απομυθοποιεί αυτό που μπορεί να συμβαίνει μέσα μας, μες το σπίτι μας, στη γειτονιά μας ενώ γεμάτοι έκπληξη όποτε ξεσπάει ως γεγονός με βία, καταλυτική και αμετάκλητη, το πλαισιώνουμε με λόγια κλισέ. Και προχωράμε τη ζωή χωρίς να ακούμε τη φωνή της ύστατης διαμαρτυρίας των αποκλεισμένων από την «κανονική» ζωή, εάν υπάρχει τέτοια. Χωρίς να αντιλαμβανόμαστε πόσο θυμό, πόση υποτίμηση, πόση εγκατάλειψη είχαν πιο πριν βιώσει τα θύματα του εαυτού τους, οι αυτόχειρες, οι πάσχοντες, οι ζωντανοί που απομένουνε μαζί.

Ο ρατσισμός ως γνωστόν δεν είναι φρούτο που ξεπήδησε από παρθενογένεση. «Εγώ κυρία μου είμαι οικογενειαρχίδα» (!) μου είχε πει κάποτε μια άγνωστη γυναίκα σε ένα περιστατικό τυχαίο, για να μπω λίγο στην άλλη πτυχή, την υπέροχη, χιουμοριστική του Κορτώ. Που σκόπιμα ή όχι -αλλά σίγουρα με την λεπτότατη ευαισθησία του κατά βάθος μελαγχολικού γελωτοποιού- επιστρατεύει. Κληρονομιά, άλλωστε που του κατέλειπε, η ίδια η μαμά Κατερίνα. Ο πάσχων που ξέρει ότι βασανίζει τους οικείους του, είτε ως άρρωστος, ή στην περίπτωση του Κορτώ ως αφηγητή, διανθίζει με γέλιο τα πράματα για να μας ελαφρύνει το βάρος της κατάστασης, να μας απενοχοποιήσει. Να μετατρέψει την «υπομανία» που εναλλάσσεται με την κατάθλιψη του διπολισμού σε γέλιο, να σβήσει από την μνήμη την οδύνη, να αναστρέψει την ζοφερή εικόνα.

Για να επανέλθω έτσι, στο χαρακτήρα της Κατερίνας που σκιαγραφείται περισσότερα από πειστικά χάρη στον σκηνοθέτη Νανούρη, στην πρωταγωνίστρια Παπαληγούρα και στα μουσικά σχόλια του Λόλεκ που συνοδεύουν σαν διάλογος και άλλος ρόλος στη σκηνή. Η γυναίκα με τη βαριά –κακή- κληρονομιά και την αμελή πατρική οικογένεια, με τους πολλαπλούς ρόλους που κλήθηκε να παίξει, η γυναίκα αυτή, τάπαιξε… Μια νύχτα, το σκοτάδι την νίκησε και την κατάπιε, μπήκε στο στόμα του αυτοβούλως, αφήνοντας πίσω της μια παρακαταθήκη αγάπης που ο γιος μεταλαμπαδεύει.

Η γυναίκα που τάπαιξε και αυτοκτόνησε, και πέρασε το αποφασιστικό κατώφλι της ζωής, γυμνή απέναντί του, έτσι όπως γεννήθηκε, έφυγε, και επιστρέφει κάτω από το στοργικό βλέμμα του γιου και βιογράφου της, του συγγραφέα. Ο Κορτώ αρχικά, αλλά και οι συντελεστές της παράστασης αποφεύγουν δύο εξαιρετικά σοβαρές παγίδες. Τόσο της εξιδανίκευσής της ηρωίδας , όσο και στον αντίποδά της, αντιδράσεις συνηθισμένες και στη ζωή και στις post mortem λογοτεχνικές αναφορές, δηλ. ένα πένθος ή/κι έναν θυμό στρεβλωμένο. Που παίρνει σβάρνα δικαίους και αδίκους, καθώς οι ψυχολογικές άμυνες εμποδίζουν τόσο την έκφρασή του, όσο και την ουσιαστική συγχώρεση από τους επιβιώσαντες οικείους. Ό,τι αποδίδεται σαν ευθύνη και φταίξιμο είναι τόσο χειροπιαστό –και άρα πειστικό- που αποκλείονται τα υπερφορτισμένα συναισθήματα.

Γιατί ο γιος, με το βιβλίο της Κατερίνας όπως και το θεατρικό έργο, υπερασπίζεται ένα δίκιο που δεν ήξερε η ίδια πώς να διεκδικήσει στη ζωή. Αναβιώνει ανατριχιαστικά τις εκφάνσεις της αρρώστιας, λυτρώνει τους συν-ασθενείς που βασανίζονται κι αυτοί από έναν παρόμοιο πόνο. Γιατρός του ψυχικού πόνου ο Κορτώ αλλά και «δικηγόρος» που υπερασπίζεται εκτός από την ίδια άλλες/άλλους συμπάσχοντες χωρίς φωνή και δικαιώματα.

Καθώς πλησιάζει το Πάσχα η γυναίκα αυτή, παραπέμπει σε μια αντίστροφη Παναγιά, με το παιδί της να την φροντίζει και να τη συνοδεύει ως τον κάτω κόσμο, να την ανασταίνει. Μια «Παναγιά» που όχι μόνο δεν ήταν αναμάρτητη αλλά επιβαρυμένη σύμφωνα με τη θρησκεία με το υπέρτατο αμάρτημα, της αυτοχειρίας. Να εμφανίζεται ο πραγματικός εκείνος θάνατος σαν «θυσία», μια αφορμή να ειπωθούν –γραπτά αλλά και κυριολεκτικά, στο θέατρο- με λόγο και αναπαράσταση, αυτά που αποσιωπήθηκαν, αυτά που ακόμα αποσιωπώνται.

Αυτή η Κατερίνα ξαναζεί
«κι ο θάνατος» (της) εξουσία δεν έχει»…

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας καλούμε στα εγκαίνια της ομαδικής έκθεσης φωτογραφίας που θα λάβει χώρα την Παρασκευή 19/9/2014, στις 9μ.μ. στον χώρο Τεχνών και Πολιτισμού “Ανάδυση”, Σφακτηρίας 23, Κεραμεικός.

Στα εγκαίνια της έκθεσης, που το θέμα της ήταν εμπνευσμένο από το στίχο του Ελύτη που χαρατηρίζει την Ελλάδα, θα υπάρχει κάλυψη από ιδιωτικό ιντερνετικό τηλεοπτικό σταθμό, καθώς και μουσική ζωντανή.
Η παρουσία σας θα γεμίσει χαρά τους καλλιτέχνες και εμάς

Οι καλλιτέχνες
Μαρία Ιωαννίδου
Αργύρης Ζαφειρίδης
Αγαθοκλής Φερεντίνος
Γιαννης Καυταντζης-Σχοινας
Ελένη Βογιατζή
Νίκη Ζαρκάδα
Γιώργος Λιβάνης
Βίκυ Μπογιονικολού
Βάσω Παππά
Αλέξανδρος Σκούρος
Στέβι
Έλαννα Λόλα
Κώστας Κορομηλάς
Κωνσταντίνος Πετρής
«Ανάδυση'”, Ιδεών, Τεχνών και Πολιτισμού
Σφακτηρίας 23, Κεραμεικός
Τηλ. 697 97 37 030

Ο δρόμος της Μαριέλας Κωνσταντινίδου έχει τη δική του ιστορία

δρομολόγια πλοίωνΌπως φαίνεται κι από το βιογραφικό της, η εικαστικός Μαριέλα Κωνσταντινίδου έχει ταξιδέψει. «Με καράβια και βαπόρια», και με τρένα, και με το μικρό της γιώτα χι, διέσχισε «πολύ νωρίς στο κόσμο αυτό» ηπείρους και χώρες και στεριές προτού καταλήξει να εκθέτει τα καλοκαίρια στα νησιά. No man is an island όμως, και το έργο της, κινητοποιεί αισθήσεις και ανασύρει στίχους και νοήματα. Κι αυτό το γεγονός αποδεικνύει από μόνο του ότι έχει κάτι να πει σημαντικό, φέτος το καλοκαίρι με την εικαστική της συλλογή, το «Ημερολόγιο Δρόμου» .

Η ομώνυμη έκθεση -που τελεί υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Νάξου- θα απλωθεί σε πρώτη θέαση στο χώρο των Ουρσουλίνων, από την 1η ως τις 18 Ιουλίου 2014. Μέσα καλοκαιριού και στη κορυφή της Χώρας, θα αποκορυφωθεί και η οπτική απόλαυση. Θα δούμε πως συνενώνονται οι μεστές εντυπώσεις της ζωγράφου από τις γεωγραφικές και συναισθηματικές διαδρομές που την έχουν φέρει στο σήμερα.

Ορισμένοι από τους άξονες που μας είναι γνωστοί από τις παλαιότερες εκθέσεις παραμένουν σταθεροί. Τα συστατικά στοιχεία, η ομορφιά κι η αρμονία που ξεπηδά από τα τοπία, το χρώμα του ουρανού, της θάλασσας και της άμμου –το κλασσικό ελληνοκεντρικό και μαζί εξωστρεφές- χρωματικό «τρίο» από γαλάζιο, ώχρα και το λευκό που υπηρέτησαν μεγάλοι δάσκαλοι, «αναβαπτίζονται» μαζί με τη δική της ολοκαίνουργια ματιέρα.

Η φετινή της συγκομιδή τολμά ένα πλησίασμα στα πράματα και τα αισθήματα μέσα από δύο καινοτομίες που εισάγει στην ίδια της τη τεχνική. Με το κολλάζ αφενός, επισημαίνει και φυσικά ενώνει τα μικροπράγματα που περνούν συχνά απαρατήρητα στην πορεία και την περιπέτεια του δρόμου. Εισιτήρια, πυξίδες, αποκόμματα και δρομολόγια μας θυμίζουν ανελλιπώς ότι είμαστε συνταξιδιώτες. Οι εκάστοτε προορισμοί της, αποκτούν μια ενιαία απόχρωση, δείχνουν με ποιο τρόπο καταγράφει η ανήσυχη ψυχή τα χιλιόμετρα της περιπλάνησής της.

Από την άλλη, ρόλο στον νέο τρόπο γραφής θα πρέπει να έπαιξε και η πρόσφατη μαθητεία της στις τεχνικές και τις μεθόδους της αγιογραφίας. Σαν καλλιτέχνης αλλά και ταξιδιώτισσα στον χώρο και τον χρόνο δανείζεται –και χρησιμοποιεί στη συγκεκριμένη θεματική της- τη ματιά, τη μέθοδο, την παράδοση και τη γλώσσα αυτής της παραδοσιακής τεχνικής.

Όλες οι παραπάνω δημιουργικές προτάσεις οδηγούν κι αυτές, σαν άλλοι δρόμοι, από τη μέχρι σήμερα νατουραλιστική γραφή σε μια φάση καθοριστικά πιο εκφραστική και συμβολική. Και μεταφέρουν την γλύκα και την πίκρα, τη δοκιμασία και τη δικαίωση μιας ταξιδιώτισσας που διήλθε επιτυχώς φουρτούνες, που σταμάτησε –και στοχάστηκε – σε πολλούς διαφορετικούς σταθμούς. Η ομορφιά των πραγμάτων είναι το σημείο που δείχνει και πάλι η πυξίδα της.
***
Σημείωση για επίδοξους εικαστικούς. Η Μ.Κ. παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής
-μέσω διαδικτύου
-διά ζώσης τους χειμώνες της στην Αθήνα
και μέχρι το Σεπτέμβρη στη Νάξο.

Έκθεση:
1-18/07/14
υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Νάξου (ΝΟΠΠΑΠΠΠΑ)
Κτίριο Ουρσουλινών 1ος όροφος (βιβλιοθήκη)

20/07/14 – τέλος Σεπτέμβρη
Λαβύρινθος Wine Restaurant, Παλιά Αγορά Νάξου

 

Η Μαριέλα Κωνσταντινίδου σπούδασε εικαστικά στο Παρίσι, αφού πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής δίπλα στον Βρασίδα Βλαχόπουλο. Εκτός από τη ζωγραφική ασχολείται με τη δημιουργία χρηστικών αντικειμένων και την εικαστική επέμβαση σε ιδιωτικούς και επαγγελματικούς χώρους (ζωγραφική πάνω σε τοίχο). Παράλληλα διδάσκει ζωγραφική και από το 2009 ξεκίνησε κάτι μοναδικό για τον Ελληνικό χώρο, μαθήματα ζωγραφικής στο διαδίκτυο! Στο παρελθόν ασχολήθηκε με το σχεδιασμό και την επιμέλεια έντυπου διαφημιστικού υλικού, εικονογράφηση διαφημίσεων με αερογράφο, εικονογράφηση και συγγραφή παιδικών βιβλίων προσχολικής ηλικίας, θέατρο, κουκλοθέατρο.Τα ζωγραφικά έργα της Μαριέλας διακρίνονται για την χρωματική τους ευαισθησία, τις δυνατές πινελιές, αλλά και την ιδιαίτερη οπτική με την οποία  συνθέτει τους πίνακες της. Έχει είκοσι έξι ατομικές εκθέσεις στο ενεργητικό της, ενώ έχει πάρει μέρος και σε πολλές ομαδικές. Έργα της βρίσκονται στη συλλογή της Πρεσβείας Κύπρου, στο Σπυροπούλειο Πνευματικό Κέντρο Ν. Ψυχικού, στη Δημοτική Πινακοθήκη Σύρου, στο Σύλλογο Φίλων Εικαστικών Τεχνών Εορδαίας «Αρης Γαρουφαλίδης», στο Πνευματικό Κέντρο της κοινότητας Πανόρμου Τήνου, στην Πινακοθήκη του Πνευματικού Κέντρου Θέρμης (Θεσσαλονίκη) καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.Eπικοινωνία: marielartwok.blogspot.com
(Δημοσιεύεται στο ΒΑΚΧΙΚΟΝ

A road named Mariela Konstantinidis

It is evident right from her cv. The painter Mariela Konstantinidis has traveled. She has crossed “early still in this world”*continents, countries and lands, either “on aeroplanes and vessels”**, by train or while driving her tiny car, before ending up to exhibit her work in the Greek islands. No man is an island though, and her drawings provoke feelings, they bring up verses and meanings, that’s a fact. No wonder the artist has something important to convey in her 2014 summer exhibition which is named “Road Journal”.

This exhibition is going to be firstly viewed at the “Oursoulines” building in the Cycladic island of Naxos, from July 1st to 18, 2014. As the event is taking place in the middle of summer and right on top of the town of Chora Naxos, it is expected that the visual enjoyment will be as grand. The painter’s mature impressions, gathered all along the geographical and sentimental paths she has followed, will be united, joining the dots of the painter’s route up to now.

Some of the main themes, as seen in her former exhibitions, are still present. The usual components, the beauty and harmony emerging from the landscapes; the colors of the sky, the sea and the sand -the classic chromatic trio of blue, ochre and white-which is Greek centered but simultaneously universal, used in the past by great painters of this country, are “rebaptized” along with Mariela’s Konstantinidis brand new texture.

In this year’s harvest she dares to approach objects and feelings through two novelties that she imports in her technique. On one hand she uses collage, pointing out the trivia that usually remain unnoticed during the adventure while “on the go”. Tickets, compasses, paper fragments and timetables remind us all the way that we are her co-passengers. Each of her destinations is uniformly colored and point out the manner that an inquisitive soul writes down miles of wandering.

On the other hand it is most possible that her recent apprentice in the technique and methods of byzantine iconography must have played its role in the new style she adopts. While she travels through time and space and with the mentality of the genuine artist, she borrows –and uses in the specific thematic – the point of view, the tradition and the codes of an historically experienced technique.

All of these creative propositions also lead, as if routes to be followed, from her former naturalistic style to a decisively more expressive and symbolic one. They convey the sweet and sour taste, the toll and the justification of a traveler who went through rough seas, who paused -and contemplated- at numerous and various stations.
Her orientation is once again the beauty of the world.

A note for wannabe painters of any level:
M.K. is also practicing painting lessons
– online, all year round
-in person or in groups in her atelier in Athens, during winter time
-until end September 2014 in Naxos island

Exhibition info:
July 1st to 18/2014, organized under the protection of the local municipality
at the Oursoulines building, 1st floor (library)
July 20 up to end September 2014
at the “Lavyrinthos” Wine Restaurant, Palaia Agora Naxos
Communication: refer at the resume
* verse from “The Monogram” by Odysseas Elytis
** song by Dionyssis Savopoulos

 

 

 

 

Οι αριθμοί κι οι άνθρωποι

kjas

(με αφορμή μία παράσταση)
«Ο Προμηθέας στην Αθήνα»*
Η σκηνή ανοίγει. Πάνω από το τελευταίο διάζωμα του Ηρωδείου είναι ορατή η πόλη, τελείτσες από φώτα μικρά, κι ένα μοναδικό, το φεγγάρι. Παράλληλα, στο κέντρο της σκηνής ένας κύκλος, που εξελίσσεται σε στατιστική πίττα.

Εκατόν τρεις Αθηναίοι, από κείνους που δεν μπορούν –ακόμα- να μιλήσουν, τα μωρά, μέχρι εκείνους που δεν μπορούν πια να περπατήσουν χωρίς μπαστούνι, τις γιαγιάδες. Κι ο άλλος με το αναπηρικό καροτσάκι, ο συνταξιούχος, ο καλλιτέχνης, ο επιστήμονας, η συνδικαλίστρια, οι κακοποιημένοι, οι κάποτε φυλακισμένοι, αυτοί που αναλογίστηκαν αν θα αυτοκτονούσαν, οι Έλληνες κι οι ξένοι, οι επιστήμονες, οι παροπλισμένοι και οι ενεργοί, οι γονείς και τα παιδιά.

Οι Αθηναίοι κι ο Προμηθέας. Από μακριά κουκίδες, από κοντά ένας ένας, ξεχωριστοί, μοναδικοί, ο καθένας ένας μικρόκοσμος από αφετηρίες και προορισμούς, επιθυμίες και σκέψεις, θέσεις, ο καθένας έχει κι από μία θέση, στο κύκλο, μια θέση που στη διάρκεια της παράστασης θα μετακινηθεί πολλές φορές.
Κινούνται όλοι αυτοί οι πολίτες πάνω στην πίττα, και ο αόρατος στατιστικολόγος μετράει. Τους χωρίζει σε κατηγορίες, τους συντάσσει σε πυραμίδες, τους βάζει ερωτήματα. Για την πολιτεία και την εξουσία, για την οικογένεια, για τα διλήμματα ανάμεσα στην ηθική και τις αξίες. Τα ποσοστά μετρούν μερίδες ενώ οι άνθρωποι πότε με τη μια και πότε με την άλλη αφορμή ομαδοποιούνται αλλιώς, τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν είναι που να μην είναι ρευστό.

Ο Προμηθέας και ο μύθος του αποτελεί την συνεκτική ουσία ανάμεσα σε όλους τους πολίτες. Με ποιόν από τους ήρωες του Αισχύλειου έργου ταυτίζονται; Αλλά και γιατί; Χωρίζονται σε ομάδες, κρατούν πικέτες, μπαίνουν πίσω τους, παίρνουν θέση, στον κύκλο και στον Λόγο.

Όμως γιατί «Προμηθέας»;
Ο Προμηθέας είναι κυρίως γνωστός για το δώρο της φωτιάς στον άνθρωπο. Στον μετασχηματισμό της φωτιάς σε εργαλείο και για το δώρο των ίδιων των εργαλείων. Που προφανώς σηματοδότησε και την ίδια τη χρήση των εργαλείων, εξ ου και πολύ συχνά συγχέεται με τον Ήφαιστο. Προσωπικά ενδιαφέρθηκα για τον μύθο του, πέρα από τον Αισχύλο, γιατί δύο φορές «ήρθε και με βρήκε» σε ποιήματά μου. Ήρθε εντελώς τυχαία κι έτσι κάθισα και τον «διάβασα», σταχυολόγησα πληροφορίες, κάπως έτσι:

Ο Προμηθέας είναι ό,τι πιο κοντινό στον Άνθρωπο υπήρξε από το Πάνθεον και εκείνος που απαρνήθηκε την αθανασία, αφού η αθανασία θα σήμαινε αέναο πόνο, αντίθετα με τον Χριστιανικό «ομόλογό του». Παραχωρώντας την αθανασία, κέρδισε ελευθερία και λύτρωση εν ζωή περιορισμένη, από τον πόνο και το γνωστό αρπακτικό που τούτρωγε επί χρόνια τα τζιέρια.

Παρέμεινε στη μνήμη των επιγόνων του για την ευκολία και τη βελτίωση της ζωής που τους κληροδότησε παρά ζώντας σαν θεός πέρα από τα ανθρώπινα όρια. Να πεθάνει ήθελε, σαν άνθρωπος. Και να δικαιωθεί, που το κατάφερε με μυαλό, με ψυχή και με σώμα πάσχον, τόσο όσο αυτό άντεξε.

«Προμήθευσε» το γένος των ανθρώπων με τη γνώση και την επιστήμη, την εφαρμογή της γνώσης –άλλη μια «κλεψιά» αυτή από την θεά Αθηνά- ενώ αντίθετα με τον αφελή αδελφό του Επιμηθέα, αντιστάθηκε στα θέλγητρα της ματαιόδοξης Πανδώρας (ομόλογη αυτή της Εύας) και έτσι όταν το κουτί άδειασε, χάρις στον Προμηθέα διασώθηκε η Ελπίδα. Και η παρηγοριά μαζί του ανθρώπου πως απέναντι στην ανυπαρξία, τον θάνατο και το μηδέν, ακόμα κι όταν όλα χάνονται, κάτι απομένει στο πάτο, ελπίδα και –οι απαραίτητες- ψευδαισθήσεις (κατά ορισμένες, σημερινές ερμηνείες). Η ετυμολογία μας πληροφορεί ότι το ίδιο του το όνομα εννοεί και αυτόν που προμηθεύει αλλά κι αυτόν που προνοεί.

Τάσπασε με τον Δία αφού ο θεός έφτιαξε τους ανθρώπους με «πολύ μικρά νύχια και λίγα μαλλιά», έναντι των άγριων ζώων, οπότε ο προνοητικός και φιλάνθρωπος –στην κυριολεξία- ήρωας έδωσε τον Λογισμό, τη σκέψη και τη συνείδηση για να μπορούν να τα βάζουν με τη φύση, την αγριότητα, τη βία, τους ίδιους τους δημιουργούς τους, και με την ιδιοτελή –και ματαιόδοξη τάση του Πανθέου: τα δημιουργήματά τους να μην αυτονομηθούν ποτέ απ΄ τους δημιουργούς τους.

Ανάμεσα στην μητριαρχία και την πατριαρχία, ανάμεσα στις ιστορικές εποχές των μετάλλων που διαδέχονται η κάθε μια την άλλη, ο μύθος καταγράφει την πορεία ενός ήρωα «αναρχικού» όσο και προνοητικού, ενός ημίθεου που δεν επιδιώκει εξουσία αλλά εμφορείται από πείσμα. Να παραδώσει «εργαλεία», φωτιά, μυαλό, επιμονή, πάθος με τη δικαιοσύνη.

Ακόμα και διαιτολόγο τον λες τον Προμηθέα. Για να καλοπιάσει το Δία και τους υπόλοιπους του Ολύμπου είπε στους ανθρώπους να κάνουν θυσίες ζώων. Έτσι θα αισθάνονταν οι θεοί ότι ακόμα στη «μετά φωτιά εποχή» οι άνθρωποι παρέμεναν εξ ίσου υποτελείς κι εξαρτημένοι.

Αφού λοιπόν τα κανόνισε «θα κάνουν θυσίες σε σας ω θεοί, σας σέβονται ακόμα, θάχετε και το κρεατάκι σας κάθε τόσο», ο Δίας ψήθηκε και συμφώνησε αλλά έθεσε έναν όρο, αφού όποιος συνηθίζει στην εξουσία θέλει πάντα νάχει κι έναν λόγο παραπάνω. Τα σφάγια και τα ψητά θα μοιράζονταν ανάμεσα σε θεούς και ανθρώπους. Και το θέμα που μπήκε ήταν τότε τι μερίδα θάπαιρναν οι μεν και ποια οι δε.

Ο Προμηθέας έφτιαξε τότε δυο πακέτα, από τη μια έβαλε κόκαλα και τα τύλιξε με λίπος όμορφα όμορφα, από την άλλη το ψαχνό τόβαλε μέσα σε σκέτο δέρμα ζώων. Το πρώτο πακετάκι, όντας πιο θελκτικό και λιμπισιάρικο, το διάλεξε ο Δίας, πέφτοντας στην παγίδα του Προμηθέα, κι έτσι στους ανθρώπους απέμεινε το κρέας!

Δεν ξέρω αν οι συμμετέχοντες στον «Προμηθέα στην Αθήνα», έμαθαν για όλα αυτά τα όμορφα και σοφά παραμύθια για αυτόν που απαρνήθηκε τη θέση στον Όλυμπο για να πεθάνει ήσυχα κι ωραία και ανθρώπινα μετά από τόσα χρόνια μαρτυρίου στον Καύκασο.

Γενικά πάντως όταν τα πράματα αλλάζουν, όταν αλλάζουν θέση, οι αριθμοί μπαίνουν στη μέση, μετρούν και υπολογίζουν πόσοι και ποιοι είμαστε, μετρούν τις αξίες και τις ιδιότητές μας. Και στον «Προμηθέα στην Αθήνα», φάνηκε ότι υπάρχει ο τρόπος οι αριθμοί (ο λογισμός κι ο υπο-λογισμός) να μην υπερισχύουν και να μην εκμηδενίζουν τους ανθρώπους, να μην αγνοούν την μοναδικότητα του καθένα, αυτό δηλαδή που έκανε κάποτε με τον πιο απόλυτο και πιο βάρβαρο τρόπο ο φασισμός.

Αντίδοτο κι η λογική κι η φαντασία. Κι η επιμονή στην αμφισβήτηση των «θεών», των «ελέω θεού». Και η απαίτηση νάχουν οι ομάδες που κανείς προσχωρεί πόρτα, εισόδου και εξόδου. Και οι «κατηγορίες» που κατατάσσονται τα άτομα ποτέ να μην είμαι μόνιμες και τελεσίδικες.

*Προβολή (28/4/2014) του φιλμ της περίφημης παράστασης των Rimini Protokoll στο Ελληνικό Φεστιβάλ 2010
Σκηνοθεσία. Αθηνά Τσαγγάρη/HAOS Films
Με την υποστήριξη του Goethe-Institut Athen

Πού δοκιμάζεται ο έρωτας;

peri erota

Και πού αντέχει;
Στα χρόνια της φωτιάς. Στις ψηλές θερμοκρασίες.
Και στο θέατρο «Χυτήριο».

Παράσταση «Περί Έρωτα» από το ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ.
Απαντώντας στα ερωτήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα εδώ και 2000 χρόνια!

“Για ποιο λόγο τριγυρνούν στις φαντασιώσεις μας ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα;
Τι γυρεύουν ο Τριστάνος και η Ιζόλδη καταμεσίς του πελάγους και τι δουλειά έχει ο τροβαδούρος του Μεσαίωνα τα μεσάνυχτα κάτω από τη γέφυρα των στεναγμών;
Πώς κατέκτησε ο Κορτέζ την αυτοκρατορία των Αζτέκων, ποιο είδος έκστασης είναι ανώτερο σύμφωνα με το Σωκράτη;
Πόσες και ποιες εφαρμογές μπορεί να έχει ένα ξυραφάκι;
Και επιτέλους , μπορεί να είναι μια ζωή γεμάτη πάθος;”

Ημέρα: 13.2.2014.
Χώρος: Θέατρο “Χυτήριο”, ώρα 21:30 – Ιερά Οδός 44, Γκάζι. Τηλ.: 2103412313.

Σκηνοθεσία: Φάνης Καφούσιας, Μαίρη Παππά.
Μουσική live performance: Χρήστος Οικονομίδης
Παίζουν: Φαίη Βάκρινου, Κατερίνα Γκέτη, Αγγελική Γρηγοροπούλου, Νίκος Κανάς, Κώστας Κλίτσας, Χριστίνα Κοττώρη, Αλίσα Μπουζάνη, Νίκος Σαρόγλου, Έφη Χαντζούλη.
Κείμενο: Συγγραφική ομάδα “Μεταμόρφωσις”
Παραγωγή: ΑΜΚΕ “Μεταμόρφωσις”
Θα ακολουθήσουν παραστάσεις τον Μάρτιο, κάθε Τρίτη στο Θέατρο “Λύχνος Τέχνης & Πολιτισμού” – Χαλκιδικής 83 και Ιερά Οδός 59, Γκάζι. Τηλ. 2110121686.