ευχαριστία

ευχαριστώ και εύχομαι παντοτινή υγεία και επάρκεια σε όσους μου χάρισαν τα πολύτιμά τους, αίμα και χρόνο τώρα που τα είχα ανάγκη

τους δικούς μου εξ αίματος και εξ αγχιστείας, τους φίλους μα και τους άγνωστους

με ευγνωμοσύνη

Advertisements

για το ΄15

dream holiday

εύχομαι να χαιρόμαστε ό,τι έχουμε και ζούμε
τους τόπους που μας επιτρέπουν να ονειρευόμαστε το αντίθετο

(ελευθερία)

 

Αταξινόμητα

Εικόνα0144

Αφού η wordpress μου απένειμε ένα «κυπελλάκι», γιορτάζοντας μαζί μου τα έξη χρόνια που την χρησιμοποιώ –με τις γιορτές, τις επετείους και τις φανφάρες, τα ήθη και τα έθιμα δεν μιλάμε από καιρό, αλλά χαλάλι- είπα να γράψω κάτι τις.
Στο στυλ που ξεκίνησα κάποτε, ασπόνδυλα.
Μαζεύοντας, κάπως ανεύθυνα και πολύ πιο συναισθηματικά από το μετά, κομμάτια από πέρα και από δώθε. Το «μετά», εννοώντας, την εποχή που ο προβληματισμός για το τι ευσταθεί, τι ήταν σκέτη φαντασία, ποιο είναι το δέον να γίνει, για μένα και για όλους (αν υπάρχει αυτό) το μόνο που απέδωσε ήταν και είναι ένα σκέτο και μεγάλο ερωτηματικό. Καθόλου ερωτικό, φευ.
Γι΄αυτό και τόκοψα κάπως το σκρίμπερε, θέλω να πω, ήταν πολύ, πάρα πολύ δύσκολο το βίβερε, και είναι ακόμα, η μέριμνα για επιβίωση, για τον καθένα, κυρίως για εκείνους που τους νοιάζομαι, ασφυκτική. Πιεστική και μπερδεμένη και καταιγιστική η ανάγκη για «λογισμό», με αριθμούς, με νούμερα, πού μυαλό ελεύθερο και στρογγυλό;
Τέλος πάντων, το πιο δύσκολο, ακόμα κι όταν χάνεται κανείς σε σελίδες βιβλίων, έργων, μουσικών φράσεων, λόγου –τέτοιου, κι όχι αριθμητικού- να διατυπώνει μία κάποια «θέση», αφού πρεσβεύω ότι η παραμικρή δημόσια τοποθέτηση «οφείλει» να μην αναπαράγει τα εθνικά αισθήματα. Θλίψη και οργή και επόμενα, γκρίνια, ατελέσφορη μεν, ανθρώπινη δε, όταν τίποτα από τα πρώτα δύο δεν εκτονώνεται με κάποιο τρόπο συλλογικό που νάχει αποτέλεσμα, που να ενέχει δημιουργικότητα και χτίσιμο δεσμών, που να διακόπτεται πού και πού από έναν χρόνο ανέμελο, ενιαίο, κοινό με ανθρώπους που επιθυμούν και διεκδικούν και απολαμβάνουν Ελευθερία.
«Και ελευθερία και θάνατος» το είχα διατυπώσει κάποτε, την άσκηση γραφής ποιητικής, τώρα θα τόλεγα, φωνή βοώντος εν τη ματαιοδοξία, αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο και ας μην φτύνω εκεί που πίνω, γιατί ακόμα πίνω από κείνη τη πηγή και ξεδιψάω πάντα.
Τι ήθελα να πω;
Επανέρχομαι δειλά στην άκρη του νήματος.
Μες τα σπασμένα κομμάτια της πολιτικής τοποθέτησης (τι είναι σωστό, τι χρειάζεται να γίνει, και το πώς θα διατυπωθεί) χωρίς πάθος και μίσος, χωρίς πιο έντονη τη διάθεση να γκρεμίσω για το γκρέμισμα παρά να χτίσω κάτι, αναζητώ κι αναρωτιέμαι τι θα φέρει το Ποτάμι του Θεοδωράκη.
Πάλι δεν θα πάρω θέση. Πώς μπορώ;
Απλά διαπίστωσα ένα πράμα. Ότι αυτή η κίνηση φέρει το όνομα μιας λέξης πολύ συγκεκριμένης που σε αντίθεση με όλες τις υπόλοιπες ονομασίες, από την έννοια της και μόνο, πυροδότησε πολύ, πληθωρικό διάλογο.
Και με το κόλλημα πούχω με τη γλώσσα, στην ακρίβεια της, (είπαμε, σήμερα γράφω ανεύθυνα) και στον τρόπο που οι έννοιες και οι ονομασίες κρύβουν ή αποκαλύπτουν βαθιά κρυμμένα δεδομένα, με ιντριγκάρουνε πολύ.
Κατά τα άλλα, το ξέρω και το ξέρουν όλοι, αυτά τα λόγια γράφονται, ω wordpress, έξη χρόνια μετά, σε ένα περιβάλλον ρεαλιστικό όπου εκτός από το «κοντέρ» που μας μετράει τη θέρμανση, τη μετακίνησή μας, το φι πι α μας, τις δόσεις και τα μέτρα μας –μ΄όλους τους γνωστούς μακάβριους συνειρμούς, ω γλώσσα – ότι ο ρεαλισμός πάντα νικάει στο φινάλε.

Δεν γίνεται θέλω να πω,να αγνοείς με ωραία λόγια, το κρύο. Αλλά εδώ σταματώ γιατί αν αρχίσω να μιλάω για αντικειμενικά προβλήματα θα καταλήξω πάλι σε αριθμούς!

ΤΕΛΟΣ ΓΑΛΟΠΟΥΛΑΣ

Καλό νέο τέλος!

Καλό τέλος σε ό,τι άρχισε κακά
Μακάρι να μην έρθει κανένα νέο τέλος (φόρος)
Και να τελειώσουν όλα – να γίνουν τέλεια
Και αν δεν είναι τέλεια ας έχουμε ατέλεια στις όμορφες στιγμές
Κι άμα τελειώσουν όλα αυτά
πούχουν να κάνουν με λεφτά
Ν΄αρχίσουμε χαρίζοντας καρδιά
μέχρι να μην μπορούμε πια

(βρείτε την κρυμμένη γαλοπούλα και πέστε το και δυνατά
κάπου μετά τη νύχτα τη σημερινή που είναι και η πιο βαθιά
κάπου αρχίζει -και χωρίς ΔΕΗ- να είναι με ανοιχτά φτερά
και να φωτίζει)

ευχές πολλές

ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ

Θέλω να ευχηθώ σε όλους τα καλύτερα, αλλά αυτό το όλους με εμποδίζει. Δεν είναι «όλοι» που εύχομαι όπως δεν είναι όλοι εμείς που φταίμε.

Νέο λεξικό. Να ξεχωρίσω. Άλλο κουτσομπολεύω, κι άλλο ερευνώ, μαθαίνω.

Άλλο παρίσταμαι και άλλο πιάνω τζάμπα τόπο.

Άλλο αγωνίζομαι και άλλο το την κάνω στα όποια δύσκολα

Άλλο γαντζώνομαι σε λόγια και σε μουσικές και άλλο επιστρατεύω τα ωραία λόγια για να ξεγελάσω.

Άλλο ξοδεύομαι και άλλο αναλίσκω κι αγοράζω.

Άλλο πατρίδα έτσι όπως ψάχνουνε τα πόδια μου τη γη και άλλο «έτσι συνήθισα και πώς/δεν/πού  ν΄αλλάζω τώρα;».

Άλλο διαφέρω και έχω το κεφάλι μου ψηλά και άλλο σκύβω.

Άλλο το παίρνω θέση και άλλο το καρέκλα.

Άλλο μπαίνω σε νέα συντακτικά και προσαρμόζομαι κι άλλο μισώ ό,τι δεν μου μοιάζει.

Άλλο το διατρέφομαι και άλλο το πασπαλίζω τα ψοφίμια μ΄άχνη ζάχαρη.

Άλλο το έχω ανάγκη και άλλο το ακολουθώ το ρεύμα που πουλάει.

Άλλο τα χρώματα κι άλλο το μαύρο, δεν υπάρχει μαύρο καθαρό όπως το άσπρο, τίποτα δεν αρνούμαι ολωσδιόλου. Άλλο το άγραφο χαρτί και άλλο η διαγραφή και η μουτζούρα.

Επιζήσαμε της αγοράς και των κανόνων της, κι αυτό τον χρόνο. Ας ψάξουμε μέσα στα σφιγμένα δόντια. Κάπου εκεί υπάρχει μία γλώσσα που ακόμα ηχεί. Εκείνο που αποσιωπάται από τα δάκρυα των κροκοδείλων, απ΄τις ειδήσεις και τους δείκτες. Εκείνος ο σπασμός των υπόγειων υδάτων που δεν ξέρουμε από πού έρχονται και πού θα πάνε.

Θάθελα να είμαι σε αεροπλάνο και να πετάω την ώρα που θα αλλάζει η χρονιά και να αλλάξω πολλές φορές πάνω από άλλες πόλεις. Να βλέπω τα φώτα και τα πυροτεχνήματά τους από ψηλά και να είναι η νύχτα μια ατέλειωτη εναέρια διαδρομή πάνω από την γριά ήπειρο την ώρα που τελειώνει η χρονιά της. Σ΄αυτή την ίδια τροχιά μεγάλωσα, ενηλικιώθηκα ανάμεσα σε άλλους πόλους, ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, με το ένα πόδι, με το κάθε πόδι αλλού.

Δεν μπορώ να ευχηθώ σε όλους, αφού δεν την θέλουν όλοι ακέραια. Την Ευρώπη, και την δική μου γλώσσα. Το χώμα κάτω από τα  δυο μου πόδια, το νερό, το κεχριμπάρι που κουβαλάω στο κεφάλι μου.

Αλλά όποιος το θέλει είναι καλεσμένος μου απόψε στο ταξίδι αυτό.
Κι εδώ, που σας τα φτιάχνω τα ανύπαρκτα φτερά γιατί υπάρχετε απόψε κάπου.

Καλό 2012,  μαζί σας.

season’s greetings

Είναι καιρός που στέλνω στο ΒΑΚΧΙΚΟΝ κείμενα και δημοσιεύονται. Και λέω να τα φέρνω κι από δω.

Αλλά τυχαίνει στο παρόν τεύχος το εντιτόριαλ να μου εγείρει χίλιες αντιρρήσεις. Και δεν με απασχολεί που ο εκδότης Ν. Πουλάκος έχει κάπου μια άλλη γνώμη από μένα. Μάλλον χαίρομαι που μου δίνει ευκαιρία για διάλογο,  που διατυπώνει μια άποψη που έχουμε οι περισσότεροι Έλληνες, σχετικά με το σπίτι, την ιδιοκτησία, το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας που μαζί με τους οικείους μας, μας παρέχει την στοιχειώδη ασφάλεια για τα πετάγματα και την φαντασία. Άσχετο που οι περισσότεροι δεν το παραδεχόμαστε ότι έτσι, ωμά, είναι τα πράγματα.

Μια από όλες κι εγώ, με τις ίδιες ανασφάλειες, που θέλω όμως να πιστεύω ακόμα ότι υπάρχει η πιθανότητα να εμπιστευόμαστε, τυφλά σχεδόν, εκείνους που δεν μας ενώνει μαζί ούτε το αίμα, ούτε το σπέρμα, ούτε και το χρήμα. Τα τόσο αναγκαία τρία, που χωρίς αυτά δεν θα ζούσαμε και δεν ζούμε.

Και έτσι επανέρχομαι στην ευχή για τα «δέκαs», αντιστρέφοντας το κλάσμα του φοβερού χειμώνα του 2008

DOWN WITH THE OLD SAD FEAR

Και να μην εμπιστεύεστε ποτέ αυτούς που θέλουν να σας φοβίσουν με παλιούς φόβους. Γιατί θυμάμαι ακόμα τη γιαγιά μου που πάσχιζε να μας φοβίσει τους εφήβους όταν έφταναν στ΄ αυτιά της «τζιζ» αντιλήψεις, κοινωνικές.

«Θα ζείτε δέκα οικογένειες σ΄ ένα σπίτι», μας έλεγε, «θα έχετε όλοι τα ίδια έπιπλα, θα φοράτε τα ίδια ρούχα και κάποιος θα ξέρει ακόμα κι αν πήγατε για κατούρημα».

Κοιτάω γύρω μου τις πολυκατοικίες, με μέσα συναρμολογούμενα έπιπλα, ανθρώπους που λίγο-πολύ  φοράνε τα ίδια ρούχα, ανθρώπους που μιλάνε στο κινητό και δίνουν αναφορά για το πού βρίσκονται στους «δικούς» τους.

Η γιαγιά μου επαληθεύτηκε χωρίς να επικρατήσει ο κομμουνισμός που φοβόταν, τα ίδια τάκανε μια χαρά ο καπιταλισμός.

Πάει ο παλιός ο φόβος, ας φοβηθούμε μαζί ό,τι προκύψει δύσκολο.

Εκτός από την αλήθεια.

Και την ελευθερία του λόγου

ευχες για τα δεκαs

 

Αγαπημένοι μου περαστικοί, μόνιμοι και παροδικοί. Μας εύχομαι να είμαστε μαζί –δεν είναι ωραία τα ταξίδια με παρέα;-. Να μιλάμε έτσι, απλά και ήσυχα, ν΄ ακούμε μέσα μας τις μουσικές των λόγων που μας έφεραν εδώ.

Τα λόγια, ανήμπορα τις πιο πολλές φορές, η δύναμη του χρήματος, του αίματος θα μας ξεπερνάει πάντα, και είναι κρίμα γιατί είναι και τα δύο απαραίτητα, παράλληλα, αλλιώς δεν ζεις.

Αλλά η ελευθερία του λόγου, είναι, πάντα, εκεί που έχουμε κι από τα δύο, που δεν αιμορραγούμε που δεν αγωνιούμε για μιας στιγμής ανάσα.

Γι΄αυτό και δεν μπορώ παρά να ευχηθώ υγεία και ευημερία, τόση, που να βάζουμε και  έναν άλλον σε μια στιγμή από τον ελεύθερό μας χρόνο, κι εκεί, μαζί, να δημιουργούμε κάτι.

Δυο λέξεις που να αλλάζουν τη ζωή. Να ξέρεις πως στο σύμπαν κάπου σε καταλαβαίνουν.