ανοιξιάτικο κούρεμα

Μόνιμη πια και σταθερή η αμφιθυμία των ημερών. Και εννοώ του Πάσχα, της άνοιξης και των συμπαρομαρτούντων εθίμων που ίσως και να είναι μια σχεδόν βιολογική ανάγκη για αναγέννηση.

Φέτος η υπηρεσία πρασίνου, όπως είδα ότι ονομάζεται ,κούρεψε αποφασιστικά τα δέντρα έξω από τα παράθυρά μου με αποτέλεσμα να γεμίσει το σπίτι απρόσμενα και μόνιμα με ήλιο, περισσότερο ήλιο και ορατότητα.

Κάπως έτσι ξεκαθαρίζει και φωτίζεται απότομα το τοπίο από μιαν αλλαγή απότομη, οριστική και αμφιθυμική στο αποτέλεσμα: περισσότερο φως, λιγότερο πράσινο. Έτσι και φέτος ένα γεγονός, προσωπικό, απότομο κι οριστικό, με κάνει να αλλάζω οπτική και η αλήθεια –ακόμα μια φορά το ένα κομματάκι της- εμφανίζεται πίσω από τα κουρεμένα δέντρα: στον πόνο όπως και στο στόχο ο κάθε άνθρωπος είναι μόνος. Είτε τον λούζεται είτε τον επιτυγχάνει, κανείς δεν τον μοιράζεται.

Έτσι κι ο άλλος καθώς λέγεται τελεύτησε πάνω στο σταυρό πονώντας αλλά και έτσι γύρισε θριαμβικά στο πατρικό του. Τον καλωσόρισε ο πατέρας ενώ δυο γυναίκες έκλαιγαν απαρηγόρητες στη γη, γι αυτές δεν είχε θέση εκεί, στο θρίαμβο… στην ιστορία, μόνο. Δεν με συγκινεί κανένας απολύτως ηρωισμός, θέλω να πω. Αφού είναι η ζωή σκληρή έτσι κι αλλιώς, υπάρχει λόγος να αναζητάται ο πόνος -και να λατρεύεται- επιμόνως;

Με ήλιο και με σκιά, με δέντρα φουντωμένα ή κουρεμένα, ο πόνος δεν αλλάζει. Γιατί ό,τι έχεις κι είναι λειψό και ανικανοποίητο, για ό,τι έσπασε και δεν ξανακολλάει, για τα χιλιάδες ψέματα που αναμασάει η κάθε εξουσία για να παραμένει εκεί, στη θέση της.

Κάποιες γυναίκες –όσο κι αν τον φεμινισμό απεχθάνομαι- κάποιες γυναίκες πάντα και απαρηγόρητα θα κλαίνε όταν ο άντρας του σπιτιού για κάποιο λόγο φεύγει. Αλλά είναι και το Πάσχα που δημιουργεί μία ψευδαίσθηση: γυρίζει για να φύγει πάλι, οριστικά. Και να σκορπίσει πόνο.

Σε μια θρησκεία που δεν έχει ίχνος χιούμορ και που οι ενοχές περισσεύουν δεν μπορώ να συμπαραταχθώ μαζί σας αλλά σας εύχομαι «Καλές Γιορτές».