Ορκίστηκε στον Μαμωνά

Δεν είναι η πρώτη μου φορά, ελπίζω ναν΄ η τελευταία. Που πέφτω θύμα ψυχικό ορισμένων εκπροσώπων του ιατρικού κλάδου που τυχαίνει να είναι οι ίδιοι άρρωστοι με το χρήμα:

Στα νιάτα μου, ένας απ αυτούς μου είχε κλείσει ραντεβού «για να με καθαρίσει» από μια εγκυμοσύνη που ούτε καν υπήρχε. Στα πενήντα κάτι μου ένας οφθαλμίατρος είχε διαγνώσει ανύπαρκτο επίσης -έως τα σήμερα, μετά από δέκα χρόνια- καταρράκτη, άμεσα εγχειρήσιμο. Την ίδια εποχή μια οδοντίατρος μου συνιστούσε μεταμόσχευση ούλων, εάν δεν ήθελα να απογίνω η απόλυτη φαφούτα, ενώ ακόμα δαγκώνω και μασάω, όχι όμως και ταραμά!

Αλλά και ένας ΩΡΛ, με σαλόνι αναμονής τίγκα στα περιοδικά αυτοκινήτου κοντά στα άλλα του λάϊφστάϊλ όπου «διάβαζες» τί είδους ζωή και αγορές έβλεπε στα όνειρά του, με είχε βάλει κάτω για εξέταση φωνητικών χορδών. Που όταν δεν «απέδωσε» κάτι κακό άδραξε πάραυτα την ατζέντα και με ρωτούσε πια μέρα του επόμενου μήνα επιθυμούσα να με χώσει στο χειρουργείο για να μου αποκαταστήσει «επειγόντως» το στραβό ρινικό διάφραγμα. Δεν δέχτηκα και παραδόξως… ακόμα αναπνέω.

Για να μην αναφερθώ στο Γολγοθά που ακόμα ανεβαίνω σε σχέση με ένα ατύχημα. Τί ορθοπεδικοί και τί χειρούργοι πέρασαν μπροστά μου, αυτά τα τρία πια χρόνια, δε λέγεται -κυριολεκτικά-. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των θεραπειών και τον σωματικό πόνο,  ανεξάρτητα από την έλλειψη λειτουργικότητας που εγκαταστάθηκε για πάντα πια στον έναν ώμο μου, ενώ τα βάρη που καλείται να σηκώσει ο έρμος δεν ελαφραίνουν, βίωσα τί σημαίνει ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ της εξουσίας που έχει ο γιατρός στον ασθενή που απευθύνεται εκεί με πόνο, φόβο και ελπίδα.

Με πόνο, φόβο και ελπίδα, και αφού η ίδια ζωή μου έχει δείξει πια πόσο ευάλωτη μπορεί να γίνω ανά πάσα στιγμή, πήγα και τις προάλλες σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο μετά από  κρίση δύσπνοιας, πρωί, μες το Σαββατοκύριακο. Στα «επείγοντα» μου σύστησε να απευθυνθώ ο άγνωστος γιατρός που τηλεφώνησα ξημέρωμα, στη τάδε κλινική «και θα τους πω εγώ τί να κάνουν». Ασαφής διατύπωση, αλλά με πόνο, φόβο και ελπίδα, κανείς πορεύεται με την ασάφεια έτσι κι αλλιώς.

Δεν παίρνω απάντηση στην ερώτησή μου πόσο κοστίζει η επίσκεψη. «Εξαρτάται, θα δώσω οδηγίες». Και πράγματι, μόλις φτάνω στη κλινική «σας περιμέναμε» μου λένε και μου μετρούν πίεση, οξυγόνο -που βλέπω και στο μόνιτορ- θερμοκρασία, όλα φυσιολογικά, και με διαβεβαιώνουν ότι δεν είναι κάτι σοβαρό οπότε με στέλνουν στο σαλόνι για να επανέλθω αφού θα έχουν φροντίσει τα όντως πιο «επείγοντα» ·και ως εδώ όλα καλά, και λογικά.

Περνούν στο σύνολο άλλες δύο ώρες μέχρι να με εξετάσει -με διαλλείματα- ο γιατρός που εφημερεύει, διακοπτόμενος όμως από αιτήματα, διαδρομές προς άλλους ασθενείς, περνώντας μου το πιεσόμετρο και αφήνοντάς με μισόγυμνη στο κρεβάτι στης εξέτασης. Δεν βρίσκει κάτι παθολογικό ούτε και σε σχέση με το ιστορικό μου, μου ζητάει όμως τα χαρτιά από το δημόσιο νοσοκομείο που νοσηλεύτηκα προ τριετίας. (Είναι και πονηρούλης!)

Καταλήγει ότι προφανώς όλο αυτό προκλήθηκε από κρίση άγχους και συμφωνώ μαζί του, και κάνω να φύγω επιτέλους από την αίθουσα όπου όλη αυτή την ώρα (μιάμιση περίπου) είμαι κλεισμένη στο γνωστό παραπέτασμα με τα κουρτινάκια και υπόκειμαι εντελώς άδικα κραυγές, αναστεναγμούς και άλλα δεινά από τους παρακείμενους συν-ασθενείς. Που και καλά να μπεις εκεί μέσα αν έχεις μια σταλιά ανθρωπιά, άρρωστος θα βγεις.

Το γιατί λοιπόν παραμένω αφού έχω μετρηθεί, ακροαστεί και ταλαιπωρηθεί παραμένει μυστήριο. Διαμαρτύρομαι, θέλω να φύγω. Ο δόκτωρ «τύφλα-νάχει- το ΔΝΤ», το λοιπόν, αποφασίζει ότι δεν θα φύγω πριν επικοινωνήσει με την ανωτέρα αρχή του συναδέλφου του που με είχε παραπέμψει στη κλινική. Για να επανεμφανιστεί στο γνωστό παραβάν που περιμένω καρτερικά αφού έχει λάβει «οδηγίες», δηλώνοντας ότι, αν όχι να νοσηλευτώ, θα χρειαστώ ένα πλήρες τσεκ απ άμεσα. Λίγο από αμφιβολία, πολύ από ανησυχία του ζητώ να γράψει τις εξετάσεις αλλά όταν του ανακοινώνω ότι θα απευθυνθώ στο διαγνωστικό που είμαι ασφαλισμένη με συμβουλεύει μπακάλικα εντελώς να περάσω από το ταμείο για «προσφορά». «Όσο κι αν κοστίσουν θα πάτε αλλού;» ρωτάει σαφώς στραβωμένος και προσπαθεί να με πείσει για την ανωτερότητα της κλινικής έναντι του διαγνωστικού ως καλός μαγαζάτορας τον πελάτη.

Και γράφει τον επίλογο παραποιώντας στο ιστορικό που συνέταξε νωρίτερα, όλες τις τιμές, πυρετό, πίεση κ.λπ. με εμφανείς μουτζούρες ενώ καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να φύγω φοβισμένη, με αναγκάζει να υπογράψω “δήλωση άρνησης νοσηλείας” ενώ στην ουσία έχω κάνει δήλωση άρνησης να αφήσω 120 ευρώ στο μαγαζάκι. Γιατί τόσο θα μου κόστιζαν -χωρίς το παζάρι είναι η αλήθεια- οι περιττές και όχι σίγουρα επείγουσες εξετάσεις.

Ακόμα αναρωτιέμαι όμως: Σε ποιο θεό πιστεύεις γιατρουδάκο, ποιος άμοιρος παππούς και ποια γιαγιά που έχει ήδη κακοπάθει στη δημόσια υγεία, σού χώνει φακελάκια στην αχόρταγή σου τσέπη, και ποιος σου συντηρεί “εξουσία” πάνω σε ανθρώπους πονεμένους, φοβισμένους που ελπίζουν;

Δεν είσαι μάγος της φυλής, δεν είσαι ένας μικρός θεός, και δεν ορκίστηκες εσύ στον Ιπποκράτη, ορκίστηκες στον Μαμωνά.

 

 

 

Advertisements

Η Διεθνής Αμνηστία για την ΕΡΤ (το δικαίωμα στην ενημέρωση)

images

Ανησυχίες για το ξαφνικό κλείσιμο της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης στην Ελλάδα

Η Διεθνής Αμνηστία επιθυμεί να εκφράσει την ανησυχία της για το ξαφνικό κλείσιμο της δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης (ΕΡΤ) στην Ελλάδα την περασμένη εβδομάδα και για τις επιπτώσεις του μέτρου αυτού στην άσκηση του δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης, το οποίο περιλαμβάνει το δικαίωμα αναζήτησης και λήψης πληροφοριών, ιδίως, σε περίοδο σοβαρής οικονομικής και πολιτικής κρίσης. Ενώ οι αρχές έχουν ανακοινώσει σχέδια για την εγκαθίδρυση νέας Ραδιοτηλεόρασης τον Αύγουστο, για την ώρα, πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, οι οποίοι βασίζονταν στην ΕΡΤ για φάσμα πληροφοριών σχετικών με τις πολιτικές εξελίξεις, καθώς και άλλο περιεχόμενο στην ελληνική γλώσσα, τη στιγμή αυτή τα στερούνται.

Από το ξαφνικό κλείσιμο πλήττονται συγκεκριμένες ομάδες, περιλαμβανομένων ανθρώπων που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας, για τους οποίους η ΕΡΤ ήταν πρακτικά ο μόνος διαθέσιμος τηλεοπτικός σταθμός, και άνθρωποι ελληνικής καταγωγής που ζουν στο εξωτερικό και θεωρούν την ΕΡΤ σημαντικό σύνδεσμο με τη χώρα και την πολιτιστική και γλωσσική κληρονομιά τους.

Στο ρόλο της ως δημόσιας μη εμπορικής ραδιοτηλεόρασης, η ΕΡΤ έπαιξε σημαντικό ρόλο στο συνολικό πλουραλισμό και ποικιλία των ΜΜΕ στην Ελλάδα. Όπως έχει επισημάνει η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών, οι κυβερνήσεις πρέπει να διασφαλίζουν και να προωθούν τον πλουραλισμό και την ποικιλία των ΜΜΕ, ως μέρος της υποχρέωσής τους να διασφαλίζουν το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης (Άρθρο 19, Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα), το οποίο περιλαμβάνει το δικαίωμα στην αναζήτηση και λήψη πληροφοριών και ιδεών κάθε είδους. Αντί για αυτό, τουλάχιστον για την ώρα, η απόφαση της κυβέρνησης να κλείσει την ΕΡΤ έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της ποικιλίας και του πλουραλισμού των διαθέσιμων πληροφοριών και ιδεών.

Η Διεθνής Αμνηστία επισημαίνει ότι, παρά τις επιπτώσεις του κλεισίματος στην ελευθερία της έκφρασης και της πληροφόρησης, η απόφαση να κλείσει η ΕΡΤ ελήφθη από την κυβέρνηση με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, προφανώς χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τη Βουλή ή με τα μειοψηφούντα κόμματα στον κυβερνητικό συνασπισμό.

(Προμηθέας)

…ό,τι και αν υψώνεται πύρινο απ΄ έξω
ό,τι κι αν παριστάνει το ανάστημα 

τον Προμηθέα συνέλαβαν για εμπρηστή
ο Νέρωνας καλύτερα γελούσε

ο κόσμος είναι ακόμα
κρύος και σκυφτός 

 

απόσπασμα από ποίημα με υποτίτλο: Προμηθέας
με πίκρα, για την ξανακαμένη μου πόλη
με αηδία για την καταστροφή και για τη βία που τίποτα δεν εξυπηρετεί
imarias

EU sayonara

Πώς λένε «ναι» και «όχι», στα Κινέζικα;

Τσιν, τσαν, τσον, λέει ο λαός…

Δεν έλεγα τίποτα άλλο, η γκαντέμω;

Θα αποκτήσουμε όπου νάναι κινέζικους μισθούς, κινέζικα ανθρώπινα δικαιώματα, κίτρινο τύπο έχουμε, οκ, το κίτρινο του μίσους τόχουμε και είμαστε έτοιμοι…

Έχουμε και ΚΚΕ που χρόνια τώρα οραματίζεται την εθνική μας μοναξιά μακριά από τα μονοπώλια…

Τι άλλο θέλουμε; Όλα τάχουμε. Μας έδωσαν μας έδωσαν μια νύχτα στους Κινέζους.

(η Αμερική χρωστάει στην Κίνα, η Ευρώπη μας σιχάθηκε, να παίρνουμε και να ξαναζητάμε και να την κατηγορούμε για τα ΔΙΚΑ ΜΑΣ λάθη –γιατί δεν μας το τράβηξε το αυτάκι όταν είμασταν κακά παιδιά, ε; -. Η Ευρώπη ακόμα κι αν μας ήθελε για παραλία, ακόμα κι αν φοβόταν μόνο μήπως την κολλήσουμε –και γιατί όχι δηλαδή;- μας πετάει κατά Κίνα, κατά Κατάρ, κατά Ινδία, κατά Ρωσία μεριά. Εκεί είναι οι καινούργιοι τοκογλύφοι. )

Τσιν τσαν τσον

Χτύπα τα πόδια σου Κινέζα
για να μην κόψει η μαγιονέζα

παρέλαση

Ό,τι κι αν ειπώθηκε για τα γεγονότα της παρέλασης, ένα με προβληματίζει: έπρεπε, στους Ελληνες, να μας βάλουν το χέρι στην τσέπη μας για να σταματήσουμε να «γιορτάζουμε» χειροκροτώντας ένοπλους;

Και τι γιορτάζαμε δηλαδή; Έναν πόλεμο που αποφάσισαν άλλοι για μας. Και που τελικά «τον χάσαμε». Γιατί τι κερδίσαμε; Μια Βάρκιζα, έναν γέρο Παπανδρέου, πολλούς Παπανδρέου, έναν Καραμανλή, πολλούς Καραμανλήδες, έναν Μητσοτάκη, πολλούς Μητσοτάκηδες.

Κερδίσαμε ένα Εμφύλιο, μετά, κερδίσαμε δηλαδή μια φαγωμάρα, δεν εννοώ ότι κέρδισε κάποιος…

Χάσαμε κόσμο απ΄όλες τις μεριές, ανθρώπινες ζωές. Χάσαμε.

Και πολύ περισσότερο απ΄ όλα, το «ναι» και το «όχι», σημαίνουν «θα» και «ίσως», έτσι κι αλλιώς. Έχουμε χάσει και τη γλώσσα. Και χωρίς γλώσσα, ό,τι και να πεις είσαι χαμένος. Μουγγός και άπατρις.

σκοτώνουν τα παιδιά όταν γεράσουν

‘Mε παθολογική πάχυνση των στεφανιαίων αρτηριών ένας στους έξι εφήβους’.

Δεν ξέρω αν ξέρετε τι σημαίνει, αυτή η από τα «ψιλά» είδηση…

Ο καθένας που δεν είναι ειδικός, ξέρει που οφείλεται. Στην κακή διατροφή, και στον κακό ύπνο. Ξημέρωμα, ξεφορτώνουν τα πούλμαν, παιδάκια. Και μέχρι το απόγεμα, (το βράδυ ίσως;) τρέφονται από τα περίπτερα με σκουπίδια συσκευασμένα σε πολύχρωμα χαρτιά.

Νύχτες, βλέπω μικρά παιδιά να καταναλώνουν ατελείωτους φραπέδες στα καφενεία και στα μπαρ της συμφοράς. Μέρες τώρα βλέπω παιδιά να τριγυρνάνε στη γειτονιά μου χωρίς βιβλία και να ποζάρουνε στα κινητά.

Μια νύχτα πριν από χρόνια είχα βρεθεί σε ένα άθλιο μπουζουκτσίδικο, από κείνα τα τεράστια στην Ιερά οδό και είχα δει παιδιά –του Δημοτικού- να κοιμούνται στην αγκαλιά των θεριακλήδων γονέων που είχαν έρθει από την επαρχία γι αυτό το λόγο. Και όταν ο ζεν-πρεμιέ, υποτιθέμενος τραγουδιστής, βγήκε στη σκηνή, μία ορδή από έφηβα κοριτσάκια, στήσανε ουρά για να φωτογραφηθούν μαζί του, κανονική ουρά, σαν νάταν προσκύνημα… και πληροφορήθηκα ότι ήταν πενταήμερες όλα αυτά τα ανήλικα, που είχαν έρθει από την επαρχία με τους καθηγητές τους γι αυτό το λόγο!

Βλέπω τα παιδιά με μια ηλεκτρονική συσκευή συνέχεια κολλημένη επάνω τους. (κινητό, τάμπλετ κ.ο.κ). φαντάζομαι την υπόλοιπη ζωή τους στο σπίτι, μπροστά σε μια οθόνη (τηλεόραση, υπολογιστή).

Ξέρω, ότι ξυπνάνε νωρίς, ότι κοιμούνται αργά, ότι τρώνε τροφή από το περίπτερο, μες το λίπος, τη ζάχαρη και το αλάτι, ότι πίνουν καφέδες (δεν μιλάω ούτε για το αλκοόλ, ούτε για το τσιγάρο, ούτε για ναρκωτικά). Ότι δεν γυμνάζονται, ότι δέχονται ακτινοβολία από συσκευές, άπειρη (και ότι ο e πρωθυπουργός μας τους ετοιμάζει κι άλλη για μετά, καταργώντας με ελαφρά, τα τυπωμένα βιβλία).

Διαισθάνομαι ότι στα σπίτια τους κυριαρχεί ο φόβος για το αύριο, ότι οι γονείς τους τσακώνονται μπροστά σε λογαριασμούς. Ότι οι παππούδες τους τρέχουν με τάπερ και μπαστούνια αλλά δεν προλαβαίνουν…

Ξέρω ότι κανείς δεν ασχολείται μαζί τους, με τις κοσμογονικές αλλαγές που γίνονται μέσα τους και γύρω τους, σε μια ηλικία που –κανονικά- θάπρεπε να ανακαλύπτουν τον έρωτα, το σώμα τους και τα ταλέντα τους, που θάπρεπε να σχεδιάζουν με ορμή και φαντασία το μέλλον τους. Κανείς δεν είναι δίπλα τους και κανείς δεν είναι που να μην τους φρενάρει άτσαλα…

Αλλά και πιο «συμφεροντολογικά» σκεπτόμενη, όταν σκληραίνουν οι αρτηρίες των εφήβων και αποκτάνε τα παιδάκια την αρρώστια των γερόντων, φαντάζομαι ότι θα σκληρύνουν και οι ευαισθησίες τους, τα όράματά τους, η ομορφιά τους. Και δεν θέλω αλήθεια να σκεφτώ τη συνέχεια.

Κάποτε είχα γράψει ότι είναι ασύλληπτα φοβερό ότι μπορεί οι έφηβοι να αυτοκτονούν. Μπορεί και να ακούστηκα, αφού προλάβαμε να τους σκοτώσουμε, να αρρωστήσουμε
την εφηβεία των παιδιών.

 

 

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΘΡΗΝΟΣ

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΘΡΗΝΟΣ

Με παπάδες και καντήλια
ανεμίζουν τα μαντήλια
τα παιδιά να καλοπιάσουν
τις ντροπές τους να σκεπάσουν

Ετσι φέρεται ο τόπος
σ’Αλβανούς μα και σε ντόπιους
να του φτιάξουν λέει τη χώρα
μέσα σε ολίγην ώρα

Τέτοια έργα και ημέρες!
Και υψώνουν στους αιθέρες
σκάβουνε βαθιά τη γης
βάζουν κάμερες ολκής

Για να βλέπουνε καλύτερα
και της ψυχής μας τα καλύτερα
και για ν’ ακούνε πιο καλά
των σωθικών τα βογγητά

Σκόνη, θραύσματα κι αέρας
φορτωμένος σαν πατέρας
που το δάχτυλο υψώνει
κι απαιτεί και σε μαλώνει

                                Στην νεόφτωχη Ελλάδα
                                πλάϊ στην ψόφια αγελάδα
                                η καινούργια Αντουανέττα
                                τάζει το γιαούρτι αβέρτα

Διαλαλεί για τη γιορτή,
δέκα ευρώ μονάχα αυτή
με το τραμ και το μετρό
με κακό ψυχρό καιρό

Θα στηθεί να περιμένει
ούτε και να υπομένει
φόρους, τέλη περαιώσεις
και λογαριασμό με δόσεις

Καλατράβα, παντεσπάνι
κινητό και ποιος μας πιάνει
πως το λέγαν και παλιά
κάπως σαν «εληά-εληά»

Μα και το εβδομηνταένα
είχαμε πάλι αρένα
και άρτον και θεάματα
και όλα τα καλά τα πράματα

Να και τώρα οι ευγενείς
που παράγει αυτή η γης
κι ας μην έχουν τέτοιο αίμα
έχουν πράσινο το στέμμα

Και παρά τον Καλατράβα
δεν τους φτάνει η Ελλάδα
και τραβούν στην ξενητιά
για γαμήλια προικιά

Σε αψίδες θριαμβικές
στήνουνε τρελές γιορτές
μ΄εκλεκτούς τους καλεσμένους
από την αριστερά βγαλμένους

Καλατράβα, παντεπσάνι
κινητό και ποιος μας πιάνει
το έλλειμμα δεν είν΄λακούβα
να βουλώσουνε στη ζούλα                                                         

Αθήνα, Ιούλιος 2004

 

Σημείωση, σημερινή: παραμονές Ολυμπιακών, τότε, με τα έργα ημιτελή ακόμα, με το χρέος να αρχίζει να παίρνει πρώτη βράση. Παίρνοντας κι εγώ μια βράση, κλεισμένη στο μαγαζί που δούλευα τότε. Απ΄ έξω έσκαβαν την παλιά άσφαλτο, έστρωναν πίσσα, μέρα μεσημέρι, με 40 βαθμούς, στο παρά ένα, ως συνήθως. Αδύνατον να μπει άνθρωπος στο μαγαζί, αδύνατον να δεις τι γινόταν έξω. Ο θόρυβος εκκωφαντικός, ο καπνός, η σκόνη  και τα θραύσματα μαζί και η φρέσκια πίσσα έμπαιναν από παντού. Αλλά υπήρχε «όραμα», το Euro το ποδοσφαιρικό και η νίκη του έθνους, οι τελετές με τους παίκτες και τους παπάδες στο Καλλιμάρμαρο, οι πολυτελείς γάμοι των κυβερνητών, εφάμιλλοι βασιλικών, τα καινούργια μέσα συγκοινωνίας που θα μας οδηγούσαν στο μέλλον, ή σε μια παρόμοια ρητορική. Και η καινούργια Αντουανέτα που ετοίμαζε θεάματα. Τότε γράφτηκε το παραπάνω.