πόσο πολύ πονάει ένα δόντι;

 

Κομμάτια ένα παιδί που αναζητούσε το φαΐ του στα σκουπίδια. Αλλά κι εγώ κατέβασα κάτι σκουπίδια χτες, και ένας καλοκάγαθος παππούς αναζητούσε εκεί την κλεμμένη τσάντα της γυναίκας του.

Την κλέψανε στο προαύλιο της εκκλησίας, εκεί δυο βήματα απ΄το σπίτι μου, πρωΐ-πρωΐ.

Κι αυτό το γεγονός, το δεύτερο, με τάραξε πιο άμεσα από το πρώτο, γιατί ήταν πιο κοντά μου, γιατί με απειλεί κι εμένα, γιατί τα παιδιά μου, απλά δεν είναι Αφγανοί, γιατί δεν έχω αναζητήσει ποτέ τροφή στα σκουπίδια. Πραγματική τροφή, σε πραγματικά σκουπίδια γιατί ψυχική, έχω αναζητήσει πολλές φορές σε κάδους, γι αυτό και έλεγα ότι είμαι άνθρωπος, αλληλέγγυος με τους κυριολεκτικά πεινασμένους.

Αλλά, αυτά όλα είναι σχήματα λόγου.

Μου σώθηκε η συμπόνια, αν είχα και ποτέ.

Ο φόβος και ο πανικός σκοτώνει τη συμπόνια. Νοιώθω να ανατέλλει μέσα μου ένας σκληρός και κυνικός, καινούργιος κόσμος.

Καλή Ανάσταση, των αισθημάτων.

και λίγα λόγια του Γιάννη Ρίτσου:

“Υστερ΄ από λίγο μου είπε: «Ξέρεις, Ίων, θαρρώ πως δεν είμαι καλός σύντροφος. Μ΄απασχολούν πολύ τα δικά μου. Όταν διάβασα κάποτε ένα σύντομο ποίημα που έλεγε

το δικό σου δόντι σε πονάει

πιο πολύ

από τριάντα σκοτωμένους

 

είχα την εντύπωση πως το χαν γράψει για μένα».”

(ΜΕ ΤΟ ΣΚΟΥΝΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΚΩΝΑ, Μυθιστόρημα, Κέδρος, 1984)