της άνοιξης το κάγκελο

Advertisements

Μια άλλη σκέψη για το Πάσχα

Πως δεν αφήνουμε τους νεκρούς στην ησυχία τους. Όσοι πιστεύουν ότι οι αποθαμένοι μπορούν να μας ακούν, να βλέπουν, να ελέγχουν. Ζηλεύω κατά κάποιο τρόπο όλους τους «πιστούς» που συνωστίζονται σε μια θρησκεία που πρεσβεύει ότι οι νεκροί μπορεί να μας επιστραφούν.

Και λέω να «μας» επιστραφούν γιατί αν το καλοσκεφτείς και τί δεν κάνει ο άνθρωπος για να μαντρώσει τους απόντες. Τους βάζει μες σε ξύλινο κουτί, τους ρίχνει χώμα, τους βάζει έπειτα μάρμαρο από πάνω ή καγκελάκι γύρω. Και πάει κάθε τόσο και επιθεωρεί να δει ότι ο πεθαμένος είναι εκεί που ο καθένας τον αφήκε, μες το ίδιο χώμα…

Θαυμάζω όλους αυτούς που πιστεύουν σε μια δεύτερη ζωή με πίστη σταθερή και μόνιμη που η βεβαιότητα του τέλους είτε τους τρομάζει και τους κάνει ευσεβείς, είτε τους τρελαίνει και τους σπάει τα φρένα.

Κι οι ευσεβείς κι οι ασεβείς στο χρόνο που τους απομένει, όλοι αντάμα αποχαιρετούν ακόμα το χειμώνα, τους πεθαμένους όλοι νοσταλγούν και δεν χωνεύουν ότι τα δέντρα και η γη αναγεννιούνται μόνο. Με λίπασμα από σάρκα των οικείων πούχουν φύγει.

(αυτά σκέφτηκα όταν αναλογίστηκα πως το μόνο που θα απομείνει όταν φύγω από τη ζωή θα είναι ένα καρφί μεταλλικό, κι όποιος δεν με πιστεύει δεν έχω ένα σημάδι σαν Θωμάς, άπιστη ας με πούνε, χαμογελώντας θέλω τον ουρανό να χαιρετήσω).

καλό Πάσχα, δεν σας είπα, σας είπα;

 

 

πομφόλυγες εισί …

άπιαστοι και γι αυτό γοητευτικοί

Μυρμηγκοφωλιά δουλειά ξαφνικά Κυριακή

βόλτες, καφέδες, τουμπεκί

τάδε έφη βιογράφος Μαγιακόφσκι

«Ο άντρας πιστεύει ότι μπορεί να αντισταθεί στον έρωτα κάθε φορά που νικιέται. Ύστερα από λίγο είναι τόσο σίγουρος για την επικράτειά του, που ξεχνιέται και κατεβάζει την προστατευτική ασπίδα του. Και τότε, γίνεται πάλι εύκολο θήραμα για τα βέλη του έρωτα. Η γυναίκα πάντα ξεγελάει τον άντρα κι αυτός βλαστημάει και καταριέται την αδυναμία του και ξαναγίνεται σκληρός και μετά χαμηλώνει πάλι την ασπίδα και τον βρίσκει ξανά το βέλος. Οι επιπόλαιοι άνθρωποι πιστεύουν πως η πυγμαχία είναι ανδρικό άθλημα. Η αλήθεια είναι ότι οι γυναίκες έχουν καταφέρει τα σκληρότερα νοκ άουτ της Ιστορίας.»

Από το ΦΛΕΓΟΜΑΙ – ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ
του TORBJΟRN SAFVE
Μετάφραση Γρηγόρης Κονδύλης
εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Σαν όνειρο το δείλι

Δεν μπορώ να πω τί θάλεγε ο ίδιος αν ζούσε, αν ήτανε εκεί, παρών. Καθώς έδυε ο ήλιος κι η μέρα επέμενε πίσω από τα μεγάλα τζάμια. Δεν ξέρω αν θα μελαγχολούσε ή αν θα γλυκαινόταν από το κλίμα αυτό. Μπορεί και τα δύο. Και πώς να το περιέγραφε άραγε; Πώς θα ακουγόταν η φωνή του γεμάτη εξ ίσου με ρυθμό και δισταγμό, τρόμο και αυτοσαρκασμό;

Πώς θα σχολίαζε τη μουσική που έντυσε το έργο του; Πώς θα αντιδρούσε στα χειροκροτήματα ενός πολυπληθούς κοινού που είχε κατέβει ως τη παραλία και στη συνέχεια είχε ανέβει στο 8ο όροφο για να ακούσει η φωνή του, τη θλιμμένη φωνή, τη τρυφερή φωνή, την αβέβαιη φωνή, την ευθύβολη φωνή του αυταποκαλούμενου «Κωστάκη» (Καρυωτάκη);

Ίσως νάταν η  θάλασσα στο βάθος, ίσως κι ο ουρανός που έσβηνε σιγά σιγά την περασμένη Κυριακή, απόγεμα προς βράδυ, αλλά νομίζω πως δεν θα μπορούσε να υπάρχει κλίμα και περιβάλλον, πιο Αττικό, πιο μελαγχολικό και πιο κατάλληλο να πλαισιώσει μια εκδήλωση, παράσταση για τον ποιητή τον Καρυωτάκη.

Και πιστεύω ότι το κοινό -ετερόκλητο, ανεπιτήδευτο κι απλό- που ίσως νάρθε για το «τζάμπα θέαμα» αλλά ίσως και από αγάπη για τον ποιητή κάτι συνέλαβε αυθεντικό, ορθό και αισθαντικό μαζί και στη σκηνοθεσία και την ερμηνεία και το πιάνο που συνόδευε.

Αφού εκεί προς το τέλος άκουγες ξεκάθαρα την κρατημένη μας ανάσα, καθώς ολόκληρο ακροατήριο βουβό αλλά με μάτια και ψυχή ορθάνοιχτα περίμενε το ξέσπασμα, την πιστολιά να ακουστεί και ο Κωστάκης να φύγει εκείνη τη βραδιά από το Φάληρο, τη θάλασσα, το «δείλι».

Info: Κώστας Καρυωτάκης

Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι

Ερμηνεύουν οι Νίκος Κουρής, Εύη Σαουλίδου
Στο πιάνο, ο Διονύσης Μαλλούχος

Ένα πορτραίτο του Κώστα Καρυωτάκη, μέσα από τα ποιήματα, τα πεζά και τις επιστολές του, θα  σκιαγραφηθεί στο πλαίσιο των Παραβάσεων, του Θεατρικού Αναλογίου του ΚΠΙΣΝ. Σε σκηνοθετική επιμέλεια της Έφης Θεοδώρου, οι ηθοποιοί Νίκος Κουρής και Εύη Σαουλίδου αποκαλύπτουν την μελαγχολική φύση του ποιητή, μέσα από μια δραματουργική σύνθεση που συνδέει αποσπάσματα από όλο το φάσμα του λογοτεχνικού του έργου, ενώ ο Διονύσης Μαλλούχος τους συνοδεύει στο πιάνο.

 

 

Διάκριση εξουσιών