Ημείς οι μη δρομείς

εικαστικό έργο του Παύλου Σάμιου

Η Πλατεία Συντάγματος νοικιάζεται για σκηνικό ταινίας με πλαίσιο της δράσης μπάχαλα μετά από διαδήλωση. Και όπως ήταν τελευταία Κυριακή Αποκριάς έμοιαζε με ανέκδοτο. Τί ήταν το αληθινό και τί το σκηνοθετημένο; Τα κάγκελα «εκείνα» που αποκαθηλώθηκαν με τόση περηφάνια ως σύμβολα ανοικειότητας ανάμεσα στο λαό και τη Βουλή, με πόση ευκολία επέστρεψαν, μετατοπίστηκαν ώστε να προφυλάξουν την ταινία που γυρίστηκε;

Ήταν τα ΜΑΤ, αληθινά, με αληθινά πληρώματα οι κλούβες; Και πώς αμείφθηκαν οι διαδηλωτές παύλα κομπάρσοι; Πληρώθηκαν ή αρκέστηκαν στο συσσίτιο που στήθηκε στην οδό Νίκης, στο πεζοδρόμιο επάνω; Ακόμα μια εικόνα που δεν ήταν μα θα μπορούσε νάναι αληθινή, στο περιθώριο από το γύρισμα.

Όλα αυτά ήταν την περασμένη Κυριακή Απόκριας και την επόμενή τη Καθαρή Δευτέρα. Αλλά κι αυτή τη Κυριακή, πάλι φανφάρες και κλειστή η κεντρική μας η πλατεία. Κι οι γύρω δρόμοι απροσπέλαστοι. Και νάσου πάλι τα κάγκελα τα ίδια. Απέδωσε η επένδυση. Να μην γκρινιάζουν και οι διαδηλωτές, αληθινοί ή κομπάρσοι και ποιος να τόλεγε ότι θαρχόταν η στιγμή να παίξουν «ρόλο» όχι στη πολιτική σκηνή αλλά σε ταινία Χόλιγουντ;

Αλλά και αυτή τη Κυριακή ακόμα ένα μαραθώνιος. Τί μανία κι αυτή. Κάθε Κυριακή πρωί και μεσημέρι, σαν να μην έφτανε η ταλαιπωρία της κάθε μέρας με τη κίνηση και τον αποκλεισμό του κέντρου της Αθήνας πότε από απεργία στις συγκοινωνίες, πότε από κλείσιμο των δρόμων και πότε από τα προεκλογικά σκαψίματα, νάσου και η Κυριακή αυτή «κατειλημμένη» από ευκαιριακούς δρομείς. Και νάσου πάλι κάγκελα, πάλι σκουπιδαριό και πάλι από δω και από κει, «τραυματισμένα» τα τοπία της Αθήνας.

Δεν έχω κάτι με τον αθλητισμό ούτε και με το Χόλιγουντ, ανάγκη να υπάρχουν και τα δύο. Αλλά πιο πολύ ανάγκη έχουμε την ελευθερία στο δημόσιο χώρο και στη χρήση των συγκοινωνιών που να μας επιτρέπουν αυτή τη ριμαδοκυριακή να κάνουμε πράξη την «εβδόμη μέρα» όσον αφορά στη κίνηση που είναι και ελευθερία επιλογής και είναι και ζωή. Τη κίνηση που μας επιτρέπει -θα θέλαμε δηλαδή να μας επιτρέπει- να ξεφεύγουμε από το άστυ, να επισκεπτόμαστε και να μας επισκέπτονται οι κάτοικοι από άλλες γειτονιές.

Με το κέντρο κλειστό και τις συγκοινωνίες κομμένες απαγορεύεται στην ουσία σε όποιον δεν συμμετέχει σ αυτές τις εκδηλώσεις να κινηθεί ελεύθερα. Εκτός κι αν γίνει και ο ίδιος και αναγκαστικά δρομέας της πεζοπορίας. Εκείνος, ο γυάλινος, ο κατακερματισμένος που τόσο πιστά αναπαριστά την πραγματικότητα αυτής της πόλης. Να βλέπει με το βήμα ανοιχτό και βιαστικό έναν ορίζοντα χαμένο, να βλέπει την Ακρόπολη, αλλά να μην μπορεί να φτάσει εκεί, μαρμαρωμένος σε ακινησία.

Advertisements

Ντάνιελ Μέντελσον

Ο Ντάνιελ Μέντελσον, στη τηλεόραση Βουλή, τώρα. Ό,τι πιο “ποιητικό” έχω διαβάσει στη λογοτεχνία. Με την έννοια ότι όπως και στη ποίηση, ο συγγραφέας αυτός συνδέει αυτά που φαινομενικά φαίνονται άσχετα μεταξύ τους.

Και λίγα λόγια ακόμα
Που θα ήθελα να πω για τον συγγραφέα αυτόν, και σαν δημιουργό μυθοπλασίας, σαν μεταφραστή αλλά και σαν κριτικό της λογοτεχνίας που δεν διστάζει να καταπιαστεί ακόμα και με κόμικς όταν βρίσκει εκεί ένα στοιχείο που άπτεται της «ιστορίας» της λογοτεχνίας. Είναι ο άνθρωπος, για να μην κολλάω στους τίτλους και στις ιδιότητες, που συνδέει τα ασύνδετα, που καταρρίπτει όλες τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα.

Ο Ντάνιελ Μέντελσον, ένας ουσιαστικός φιλέλληνας, κάνει τον αναγνώστη να σκέφτεται και βάζει ένα ερωτηματικό σε ό,τι θεωρούσε πριν από την ανάγνωση δεδομένο. Κανένα στερεότυπο, καμία προκατάληψη δεν σκιάζει το φωτεινό βλέμμα που ρίχνει στην ιστορία, δική του και δική μας, τίποτα δεν εξιδανικεύεται όπως και τίποτα δεν δαιμονοποιείται.

Θέλω να πω, έτσι απλά κι αυθόρμητα, ότι στην εποχή που ζούμε, ενός μεγάλου θυμού που βράζει, το μόνο που χρειάζεται, το πιο σπουδαίο που χρειάζεται είναι να δούμε την ιστορία του κόσμου μέσα από δικές μας ιστορίες.

Θέλω να πω, ότι υποκλίνομαι ως αναγνώστρια, στον επιστήμονα και συγγραφέα, όποιο περιεχόμενο κι αν αποδίδει, που ξεκινάει με την ανατομία του ίδιου του τού εαυτού, που κάνει κάθε ιστορία «δική του» και που ακουμπάει και άφοβα μα και κατάσαρκα στα πάθη και στο φόβο ακόμα, που εννοεί -κατανοεί- πώς μες στην οικογένεια και στα βιώματα που όλους μας στοιχειώνουν, υπάρχει ο χώρος για να μπει ο μύθος.

Και ότι αντίθετα, λέω εγώ, όλες οι θεωρίες, όλες οι θρησκείες κι όλα τα κινήματα, στερούνται της ανθρώπινης, πέρα για πέρα υποκειμενικής αλήθειας.

 

αντίο χρονιά της εκατόμβης

 

“κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο”

 

είδα μια μέρα

“το σύννεφο με παντελόνια”

καθαρός ουρανός να φοβάται

Ήρθε στο όνειρο ένας συγκάτοικος
εχθρός από παλιά
βρώμικα όλα ό,τι άφηνε ξοπίσω

Εάν δεν καθαρίζεις, θέση δεν έχει εδώ για σένα, είπα
να φύγω τότε, ρώτησε αυτός
κι εγώ απάντησα αρνητικά

Και πάλι άρχισα να καθαρίζω
την εξάρτηση

Ορκίστηκε στον Μαμωνά

Δεν είναι η πρώτη μου φορά, ελπίζω ναν΄ η τελευταία. Που πέφτω θύμα ψυχικό ορισμένων εκπροσώπων του ιατρικού κλάδου που τυχαίνει να είναι οι ίδιοι άρρωστοι με το χρήμα:

Στα νιάτα μου, ένας απ αυτούς μου είχε κλείσει ραντεβού «για να με καθαρίσει» από μια εγκυμοσύνη που ούτε καν υπήρχε. Στα πενήντα κάτι μου ένας οφθαλμίατρος είχε διαγνώσει ανύπαρκτο επίσης -έως τα σήμερα, μετά από δέκα χρόνια- καταρράκτη, άμεσα εγχειρήσιμο. Την ίδια εποχή μια οδοντίατρος μου συνιστούσε μεταμόσχευση ούλων, εάν δεν ήθελα να απογίνω η απόλυτη φαφούτα, ενώ ακόμα δαγκώνω και μασάω, όχι όμως και ταραμά!

Αλλά και ένας ΩΡΛ, με σαλόνι αναμονής τίγκα στα περιοδικά αυτοκινήτου κοντά στα άλλα του λάϊφστάϊλ όπου «διάβαζες» τί είδους ζωή και αγορές έβλεπε στα όνειρά του, με είχε βάλει κάτω για εξέταση φωνητικών χορδών. Που όταν δεν «απέδωσε» κάτι κακό άδραξε πάραυτα την ατζέντα και με ρωτούσε πια μέρα του επόμενου μήνα επιθυμούσα να με χώσει στο χειρουργείο για να μου αποκαταστήσει «επειγόντως» το στραβό ρινικό διάφραγμα. Δεν δέχτηκα και παραδόξως… ακόμα αναπνέω.

Για να μην αναφερθώ στο Γολγοθά που ακόμα ανεβαίνω σε σχέση με ένα ατύχημα. Τί ορθοπεδικοί και τί χειρούργοι πέρασαν μπροστά μου, αυτά τα τρία πια χρόνια, δε λέγεται -κυριολεκτικά-. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των θεραπειών και τον σωματικό πόνο,  ανεξάρτητα από την έλλειψη λειτουργικότητας που εγκαταστάθηκε για πάντα πια στον έναν ώμο μου, ενώ τα βάρη που καλείται να σηκώσει ο έρμος δεν ελαφραίνουν, βίωσα τί σημαίνει ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ της εξουσίας που έχει ο γιατρός στον ασθενή που απευθύνεται εκεί με πόνο, φόβο και ελπίδα.

Με πόνο, φόβο και ελπίδα, και αφού η ίδια ζωή μου έχει δείξει πια πόσο ευάλωτη μπορεί να γίνω ανά πάσα στιγμή, πήγα και τις προάλλες σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο μετά από  κρίση δύσπνοιας, πρωί, μες το Σαββατοκύριακο. Στα «επείγοντα» μου σύστησε να απευθυνθώ ο άγνωστος γιατρός που τηλεφώνησα ξημέρωμα, στη τάδε κλινική «και θα τους πω εγώ τί να κάνουν». Ασαφής διατύπωση, αλλά με πόνο, φόβο και ελπίδα, κανείς πορεύεται με την ασάφεια έτσι κι αλλιώς.

Δεν παίρνω απάντηση στην ερώτησή μου πόσο κοστίζει η επίσκεψη. «Εξαρτάται, θα δώσω οδηγίες». Και πράγματι, μόλις φτάνω στη κλινική «σας περιμέναμε» μου λένε και μου μετρούν πίεση, οξυγόνο -που βλέπω και στο μόνιτορ- θερμοκρασία, όλα φυσιολογικά, και με διαβεβαιώνουν ότι δεν είναι κάτι σοβαρό οπότε με στέλνουν στο σαλόνι για να επανέλθω αφού θα έχουν φροντίσει τα όντως πιο «επείγοντα» ·και ως εδώ όλα καλά, και λογικά.

Περνούν στο σύνολο άλλες δύο ώρες μέχρι να με εξετάσει -με διαλλείματα- ο γιατρός που εφημερεύει, διακοπτόμενος όμως από αιτήματα, διαδρομές προς άλλους ασθενείς, περνώντας μου το πιεσόμετρο και αφήνοντάς με μισόγυμνη στο κρεβάτι στης εξέτασης. Δεν βρίσκει κάτι παθολογικό ούτε και σε σχέση με το ιστορικό μου, μου ζητάει όμως τα χαρτιά από το δημόσιο νοσοκομείο που νοσηλεύτηκα προ τριετίας. (Είναι και πονηρούλης!)

Καταλήγει ότι προφανώς όλο αυτό προκλήθηκε από κρίση άγχους και συμφωνώ μαζί του, και κάνω να φύγω επιτέλους από την αίθουσα όπου όλη αυτή την ώρα (μιάμιση περίπου) είμαι κλεισμένη στο γνωστό παραπέτασμα με τα κουρτινάκια και υπόκειμαι εντελώς άδικα κραυγές, αναστεναγμούς και άλλα δεινά από τους παρακείμενους συν-ασθενείς. Που και καλά να μπεις εκεί μέσα αν έχεις μια σταλιά ανθρωπιά, άρρωστος θα βγεις.

Το γιατί λοιπόν παραμένω αφού έχω μετρηθεί, ακροαστεί και ταλαιπωρηθεί παραμένει μυστήριο. Διαμαρτύρομαι, θέλω να φύγω. Ο δόκτωρ «τύφλα-νάχει- το ΔΝΤ», το λοιπόν, αποφασίζει ότι δεν θα φύγω πριν επικοινωνήσει με την ανωτέρα αρχή του συναδέλφου του που με είχε παραπέμψει στη κλινική. Για να επανεμφανιστεί στο γνωστό παραβάν που περιμένω καρτερικά αφού έχει λάβει «οδηγίες», δηλώνοντας ότι, αν όχι να νοσηλευτώ, θα χρειαστώ ένα πλήρες τσεκ απ άμεσα. Λίγο από αμφιβολία, πολύ από ανησυχία του ζητώ να γράψει τις εξετάσεις αλλά όταν του ανακοινώνω ότι θα απευθυνθώ στο διαγνωστικό που είμαι ασφαλισμένη με συμβουλεύει μπακάλικα εντελώς να περάσω από το ταμείο για «προσφορά». «Όσο κι αν κοστίσουν θα πάτε αλλού;» ρωτάει σαφώς στραβωμένος και προσπαθεί να με πείσει για την ανωτερότητα της κλινικής έναντι του διαγνωστικού ως καλός μαγαζάτορας τον πελάτη.

Και γράφει τον επίλογο παραποιώντας στο ιστορικό που συνέταξε νωρίτερα, όλες τις τιμές, πυρετό, πίεση κ.λπ. με εμφανείς μουτζούρες ενώ καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να φύγω φοβισμένη, με αναγκάζει να υπογράψω “δήλωση άρνησης νοσηλείας” ενώ στην ουσία έχω κάνει δήλωση άρνησης να αφήσω 120 ευρώ στο μαγαζάκι. Γιατί τόσο θα μου κόστιζαν -χωρίς το παζάρι είναι η αλήθεια- οι περιττές και όχι σίγουρα επείγουσες εξετάσεις.

Ακόμα αναρωτιέμαι όμως: Σε ποιο θεό πιστεύεις γιατρουδάκο, ποιος άμοιρος παππούς και ποια γιαγιά που έχει ήδη κακοπάθει στη δημόσια υγεία, σού χώνει φακελάκια στην αχόρταγή σου τσέπη, και ποιος σου συντηρεί “εξουσία” πάνω σε ανθρώπους πονεμένους, φοβισμένους που ελπίζουν;

Δεν είσαι μάγος της φυλής, δεν είσαι ένας μικρός θεός, και δεν ορκίστηκες εσύ στον Ιπποκράτη, ορκίστηκες στον Μαμωνά.

 

 

 

Απολαύστε ανεύθυνα

Μελοποιημένα ποιήματα

εκπομπή ραδιοφώνου Coni on Air (που που ο ιδρυτής του ακολουθεί τα βήματά μας, κυριολεκτικά, εδώ και χρόνια)

επιλογή μουσικής και σχόλια από τον Κώστα Κλίτσα (family business)… .

apolafste!

άνθος κάκτου

ξεπροβάλλει μέσα σε μια νύχτα
αψηφά τις εποχές (την άνοιξη)
μαραίνεται μέσα σε μια μέρα
προσελκύει σμήνος από σφήκες
αναδίδει υπέροχο άρωμα αλλά οι παραπάνω μαινάδες δεν αφήνουν περιθώριο σε ανθρώπινη μύτη

(κι όποιος το “μυρίστηκε” το απόλαυσε)