Δεν διδάσκεται

Η μαζεμένη εμπειρία, δεν μπορώ να μεταδώσω σ΄εκείνους που υποφέρουν το πώς. Το πώς το κενό, μπορείς να το αγκαλιάσεις σαν προϋπόθεση της ολοκλήρωσης.

Ούτε και του πόνου, σαν προϋπόθεση της ανακούφισης.

Το γκρέμισμα σαν προϋπόθεση της ανοικοδόμησης.

Είναι θεωρητικά όλα αυτά; είναι μαζοχιστικά; Μπορεί…

Το είδαμε ωστόσο και το ζήσαμε και το εμπεδώσαμε. Κάθε φορά που έρχεται μια δυσκολία, μια αναποδιά, η αποτυχία με τη μαύρη μάσκα και γελάει χαιρέκακα, τότε είναι που μπορείς και πρέπει και θέλεις να το κάνεις το βήμα. Μπροστά, μόνο μπροστά.

Το πίσω, στα οικεία και βολικά, στα παραδεδεγμένα, όπου κανείς δεν θα ενοχληθεί και όλοι θάναι ευχαριστημένοι, απλά δεν γίνεται. Δεν  γίνεται να γίνει.

Τη μέρα που θα δεις ότι η παλιά φόρμουλα δεν αντέχει πια, ίσως να είσαι έτοιμος, αλλά ακόμα κι αν δεν είσαι, η μέρα που ανοίγει η πόρτα είναι στο καινούργιο, φέρσιμο/δρόμο.

Κάτσε αν θες, εκεί στην είσοδο, υπολόγισε τα χρόνια που κοντοστάθηκες μιαν άλλη φορά. Θα ξανασταθείς; Θα περιμένεις να σου πουν «περάστε»; Ε, λοιπόν, όχι, χίλιες φορές όχι. Η πόρτες της ζωής δεν είναι πύλες, είναι τρύπες. Και θα τις διέλθεις μόνο αν στο προηγούμενο δωμάτιό τους δεν βολεύτηκες (ποτέ ή τον τελευταίο καιρό).

Κοιτάμε το ρολόϊ μας, γρήγορα πέρασαν οι ώρες και τα χρόνια, τάπαμε και μην τα ξαναλέμε. Η ώρα είναι δύο δείκτες που κυνηγούν ο καθένας άλλον. Ο λεπτοδείκτης τρέχει και ο ωροδείκτης τον ακολουθεί. Κάπως έτσι. Ο γρήγορος στη δική σου ζωή είναι στο 59. Στο 59 και κάτι. Είναι καιρός να μετακινηθείς κι εσύ αυτό το ένα «κλικ».

Ο χρόνος τρέχει κι εσύ κρατώντας απ΄ το χέρι βάρη. Αμφιβολίες «κάνω το σωστό;», «είναι η ώρα;», «μπορώ;», βάρη μόνο που δεν αφήνεις γιατί ενώ τον έχεις αναποδογυρίσει τον κόσμο, είσαι αντιμέτωπος με χρόνο. «Θα προλάβω;», «θα ανταποκριθώ;».

«Τι θα πουν οι άλλοι;»

Είναι κι αυτό θέμα χρόνου… κι ας μην του καλοφαίνεται. Οι άλλοι είναι κι αυτό ένα θέμα χρόνου.

Θάρθει στιγμή που όλοι οι άλλοι που τώρα τους υπολογίζεις και κρέμεσαι απ΄τα χείλη τους, από τα χέρια τους, τη γνώμη τους για σένα, θάρθει στιγμή που θάχουν φύγει. Θάχουν αλλάξει ρότα, θάναι αλλού και θα γυρίσουν στη ζωή σου μόνο και μόνο για να καταλάβεις ότι τότε που σε κατηγορούσαν και σε καταδίωκαν, τότε που σκάλιζαν το πρόσωπό σου με γκριμάτσες και με ψέματα, το μόνο που ήθελαν ήταν να περάσουν πόρτα, πίστα και κατάσταση. Σε ζήλευαν και σε φθονούσαν γιατί ήσουν ήδη από την άλλη, την απέναντι, την άλλη πόρτα της ζωής.

Ήσουν μπροστά όταν σε τραβούσαν πίσω. Πόσο ακόμα πίσω θα πας για χάρη τους;

σημείωση. Αυτό το παιχνιδάκι που εμφανίζεται -αν εμφανίζεται ακόμα- είναι της WordPress και ουδεμία πρωτοβουλία πήρα για να εμφανιστεί, ούτε είναι μέρος της ανάρτησης.