ΤΑ ΕΙΧΑ ΔΕΙ

 

Τα είχα δει σαν μαύρους οιωνούς
εκείνα τα πουλιά στους ουρανούς
κι όλα τα στάχυα να ωριμάζουν
κάτω από ήλιους, φως να στάζουν

Σκούρα  πινέλα και ψυχή και νους
επάνω σε καμβάδες γαλανούς
κι ένα αυτί λιγότερο να μάθεις
τι λέει ο κόσμος πως θα πάθεις

Αν επιμένεις να κοιτάς απ΄το παράθυρο του ηλίου
Θα σε τυφλώσει η λάμψη του Ιουλίου
κι όλα τα ηλιοτρόπια του κόσμου
δεν θα φτάσουν για να στρέψει
το βλέμμα σου ο άλλος να αντέξει

Είναι ακριβό το φως που έχεις φτιάσει
και όσο ζεις κανείς δεν θ΄αγοράσει

Την ένοιωσα τη λάμψη της ψυχής
μέσα στην ερημιά και της φτωχής
της παράγκας που αντέχει
με μια καρέκλα όταν βρέχει

Τα είχα δει τα δύο μάτια, σκοτεινά
στο Άμστερνταμ με άνθη ταπεινά
κι η μπλε σου νύχτα στο Παρίσι
ό,τι δε χόρτασα στη ζήση

 

 

 

Advertisements

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s