ανοιξιάτικο κούρεμα

Μόνιμη πια και σταθερή η αμφιθυμία των ημερών. Και εννοώ του Πάσχα, της άνοιξης και των συμπαρομαρτούντων εθίμων που ίσως και να είναι μια σχεδόν βιολογική ανάγκη για αναγέννηση.

Φέτος η υπηρεσία πρασίνου, όπως είδα ότι ονομάζεται ,κούρεψε αποφασιστικά τα δέντρα έξω από τα παράθυρά μου με αποτέλεσμα να γεμίσει το σπίτι απρόσμενα και μόνιμα με ήλιο, περισσότερο ήλιο και ορατότητα.

Κάπως έτσι ξεκαθαρίζει και φωτίζεται απότομα το τοπίο από μιαν αλλαγή απότομη, οριστική και αμφιθυμική στο αποτέλεσμα: περισσότερο φως, λιγότερο πράσινο. Έτσι και φέτος ένα γεγονός, προσωπικό, απότομο κι οριστικό, με κάνει να αλλάζω οπτική και η αλήθεια –ακόμα μια φορά το ένα κομματάκι της- εμφανίζεται πίσω από τα κουρεμένα δέντρα: στον πόνο όπως και στο στόχο ο κάθε άνθρωπος είναι μόνος. Είτε τον λούζεται είτε τον επιτυγχάνει, κανείς δεν τον μοιράζεται.

Έτσι κι ο άλλος καθώς λέγεται τελεύτησε πάνω στο σταυρό πονώντας αλλά και έτσι γύρισε θριαμβικά στο πατρικό του. Τον καλωσόρισε ο πατέρας ενώ δυο γυναίκες έκλαιγαν απαρηγόρητες στη γη, γι αυτές δεν είχε θέση εκεί, στο θρίαμβο… στην ιστορία, μόνο. Δεν με συγκινεί κανένας απολύτως ηρωισμός, θέλω να πω. Αφού είναι η ζωή σκληρή έτσι κι αλλιώς, υπάρχει λόγος να αναζητάται ο πόνος -και να λατρεύεται- επιμόνως;

Με ήλιο και με σκιά, με δέντρα φουντωμένα ή κουρεμένα, ο πόνος δεν αλλάζει. Γιατί ό,τι έχεις κι είναι λειψό και ανικανοποίητο, για ό,τι έσπασε και δεν ξανακολλάει, για τα χιλιάδες ψέματα που αναμασάει η κάθε εξουσία για να παραμένει εκεί, στη θέση της.

Κάποιες γυναίκες –όσο κι αν τον φεμινισμό απεχθάνομαι- κάποιες γυναίκες πάντα και απαρηγόρητα θα κλαίνε όταν ο άντρας του σπιτιού για κάποιο λόγο φεύγει. Αλλά είναι και το Πάσχα που δημιουργεί μία ψευδαίσθηση: γυρίζει για να φύγει πάλι, οριστικά. Και να σκορπίσει πόνο.

Σε μια θρησκεία που δεν έχει ίχνος χιούμορ και που οι ενοχές περισσεύουν δεν μπορώ να συμπαραταχθώ μαζί σας αλλά σας εύχομαι «Καλές Γιορτές».

 

 

Advertisements

2 Comments

  1. Για μένα Μαρία μου ο πόνος είναι μέρος του μεγάλου σχολείου της ζωής… Αναπόφευκτος αλλά και λυτρωτικός συνάμα καθώς καθώς ο πόνος μας βοηθά να αναμετρηθούμε με τον εαυτό μας!
    Μην ξεχνάς στο βάθος “περιμένει η περίφημη λίμνη η Λήθη”… και πάντα μετά την καταιγίδα έρχεται ο ήλιος…
    Καλό Πάσχα!

  2. Προσωπικά δεν μου χρειάζεται ο πόνος για να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου, αφού το κάνω έτσι κι αλλιώς, αλλά θα (ξανα)πω ότι μας έχουν ποτίσει με κάθε τρόπο με την λανθασμένη αντίληψη -από την εποχή του απολεσθέντος παραδείσου- ότι ο πόνος είναι θέλημα Θεού ή δεν ξέρου ποιού άλλου σάδου και ότι μας κάνει και καλό για να εκτιμήσουμε την κατάσταση του “μη πόνου”, της υγείας/της επάρκειας/κλπ . Γιατί σαν τον σωματικό και ο ψυχικός πόνος είναι σημάδι ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά, κάπου λάθος πατάμε, κάτι λάθος κατάπιαμε. Κι ο εμετός το ίδιο, ότι κάτι τις δεν είναι βρώσιμο: αντίδραση του οργανισμού, ναι. Ευλογία και “μάθημα”, όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω…
    Χαίρομαι γιατί η σύγχρονη επιστήμη έχει απομυθοποιήσει, μάλιστα, την αντίληψη ότι ο σωματικός πόνος είναι χρήσιμος πέρα από τον προειδοποιητικό του χαρακτήρα και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον περιοπρίσει. Σε αντίθεση με τις βάρβαρες αντιλήψεις που ευδοκιμούν σε δοξασίες ανά την κόσμο για την “μετάνοια” και τους λογής λογής βούρδουλες και αυτομαστιγώματα που λυτρώνουν…


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s