ethnik pride

paopao 2kalimarmaro
1971, μέσα στη δικτατορία, όποιος θυμάται, ο Παναθηναϊκός, έφτασε σε κάποιον ημι-τελικό, ή ημι-προκριματικό κατά της Έβερτον, της Βρετανικής και ο αγώνας τους στην Αθήνα, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Και πάλι όποιος θυμάται, κι εκείνη την εποχή όπου δεν υπήρχε τόση –και απότομη κυρίως- φτώχια, και που δεν υπήρχε ελευθερία, ο κόσμος βρήκε την ευκαιρία να βγει στους δρόμους. Να κορνάρει με όση δύναμη του διέθετε το αυτοκινητάκι του και με όση ανοχή έδειχνε το δικτατορικό πολίτευμα. Βγήκαν θυμάμαι και με τσόχες χαρτοπαίγνιου ακόμα και αγγούρια, όσοι δεν είχαν άλλο πράσινο πανί και άλλο ό,τι νάταν, φτάνει νάταν πράσινο.

Αυτή η εικόνα, διαδεδομένη από τα μέσα, είναι αρκετά συμβολική, η τσόχα του παιχνιδιού και το αγγούρι του σεξισμού. Τα άκρα τα άπιαστα του Ελληνισμού της καφρίλας, γαργαλημένα από τότε από την ανάγκη για εκτόνωση και την ανάγκη για νίκη, για θρίαμβο, για εθνική περηφάνια.
Το 2004 τα ξαναζήσαμε όλα αυτά, γιούρο και επερχόμενοι Ολυμπιακοί, και ξανά μανά να τα καλλιμάρμαρα στάδια και οι παλλαϊκές γιορτές, όπου επιστρατεύτηκε κι η εκκλησία και η ηγεσία της, βράβευαν, φώναζαν, κραύγαζαν κάτι σαν «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».

Αλλά όπως έλεγε κι ο Μάνος Χατζιδάκις, αφού δεν πεθαίνει, πώς γίνεται να ανασταίνεται;

Να, νομίζω ότι δεν το χωνεύουμε ότι έχουμε χάσει κάτι –που είχαμε- ό,τι κι αν είναι αυτό για τον καθένα. Νομίζω πάλι, πως όσοι άντεξαν αφού πένθησαν και συνέχισαν ό,τι έκαναν και πιο πριν, ή κάτι άλλο, και δεν έχασαν εντελώς την πίστη στον εαυτό τους, στις δυνάμεις τους, ή στην ομορφιά του κόσμου αυτού δεν έχουν την ίδια ανάγκη από ομαδικά, οπαδικά, οργανωμένα, κραυγαλέα και αγελαία «ζήτω».

Από την εποχή της τσόχας και των αγγουριών κι από την εποχή του γιούρο και των Ολυμπιακών αγώνων η εθνική ταυτότητα εκδηλώνεται με το –αθλητικό- παιχνίδι και την εξής «βρισιά», «θα σας γαμήσουμε».

Υπενθυμίζοντας, ότι και το σεξ, όπως και πολλά άλλα καλά στη χώρα και στη γλώσσα αυτή, ταυτίζονται με τιμωρία, με καταναγκασμό, με σεξιστικό υπονοούμενο που δηλώνει ότι ως έθνος μπορούμε να πλησιάσουμε κάποιον ξένο, ακόμα κι όταν παίζουμε, έχοντας μια σοβαρή αποστολή χαραγμένη μέσα μας, να τον εξευτελίσουμε.

 

 

 

Advertisements

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s