Η αναζήτηση

Καθώς κρατάω τον τόμο και ανοίγω στη σελίδα του ενδιαφέροντός μου, θυμάμαι ένα άθλιο ριάλιτι όπου του κόσμου οι κατατρεγμένοι κατά μία έννοια –υιοθετημένα παιδιά που δεν γνώρισαν γονιούς, κι άλλοι χαμένοι μες τα χρόνια- βρίσκουν κάποιον συγγενή και άκρη.

Ησυχάζουν, έτσι δηλώνουν όλοι.

Ησυχία, γαλήνη και σιγουριά ότι δεν είμαι λαθρεπιβάτης στο πλοίο αυτό.
Κοιτάω τη σελίδα, όπου αναφέρεται η «οικογένεια Τάδε». Η οικογένεια του προπάππου μου με την επαγγελματική του ιδιότητα. «Γιάννης», «Ανέστης», «Ελένη». Και σημάδια στο χρόνο 1880, 1883, 1921, 1952.

Πρόγονοι που ξέρω τα ονόματά τους μόνο σαν αντήχηση ενός παρελθόντος χαμένου –πλην καταγεγραμμένου-. Καταγράφτηκαν από κάποιον καλό ερευνητή σε μια έκδοση του 2000. Μπορεί τώρα να τους συσχετίσω με κάτι παμπάλαιες φωτογραφίες. Μπορεί και όχι γιατί αυτό το παζλ ωχριά μπρος την καθημερινότητα και ακόμα περισσότερο το παρελθόν ωχριά μπροστά στο μέλλον το αβέβαιο.

Τι σημασία έχει η καταγωγή; Καμία απολύτως. «Μη μου λες ποιος ήσουν κάποτε αλλά ποιος είσαι τώρα», έτσι έλεγε κάποια άλλη γυναίκα από την οικογένεια που είχε ατυχήσει με πολλούς και διαφόρους τρόπους.

Δεν νιώθω καμιά «περηφάνια» κενή για τους προγόνους μου, ούτε και αναζητώ κάτι παραπάνω ή λιγότερο ότι κάπου, κάποτε υπήρξαν.
Προπαππούδες ή ακόμα πιο προ, πρέπει να σκεφτώ λογικά για να το διευκρινίσω.

Σημασία έχει ότι υπάρχει μια ιστορία που δεν χάθηκε μαζί με τους φορείς της. Σαν τον ερευνητή και την αναφορά στον πρόλογο στην έκδοση, με παραξενεύει ευχάριστα το γεγονός ότι εκατόν τριάντα ένα χρόνια μετά την πρώτη ακριβή χρονολογία που αναφέρεται, βρήκα από μια πόλη μακρινή και από άλλο τόπο αυτά τα ίχνη.

«Ο κόσμος υπάρχει για να καταλήξει σε μια βιβλιοθήκη» (του Στεφάν Μαλαρμέ), αναφέρεται στην έκδοση.
Αλλά για να καταλήξει, έπρεπε να γραφτεί. Ευχαριστώ τον συγγραφέα.

Advertisements

2 Comments

  1. Έτσι είναι από τη μια….. κι απ’ την ΄’αλλη σαν βλέπεις το όνομα του πατέρα του παππού σου καταγεγραμμένο και ξέρεις στα σίγουρα ότι είναι αυτός… κάπως είναι!!
    Εσύ ευχαριστείς τον συγγραφέα κι εγώ εσένα!!

  2. Η ιστορία του κάθε ανθρώπου έχει γραφτεί με γράμματα αχνά και όμως κάπου κάποτε έρχεται μια στιγμή που διαβάζουμε κάτι τις ελάχιστο και τα γράμματα γίνονται … “γράμματα” (επιστολές).
    Θα τον ευχαριστήσω τον συγγραφέα και εκ μέρους σου αν δεν έχεις αντίρρηση.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s