Αταξινόμητα

Εικόνα0144

Αφού η wordpress μου απένειμε ένα «κυπελλάκι», γιορτάζοντας μαζί μου τα έξη χρόνια που την χρησιμοποιώ –με τις γιορτές, τις επετείους και τις φανφάρες, τα ήθη και τα έθιμα δεν μιλάμε από καιρό, αλλά χαλάλι- είπα να γράψω κάτι τις.
Στο στυλ που ξεκίνησα κάποτε, ασπόνδυλα.
Μαζεύοντας, κάπως ανεύθυνα και πολύ πιο συναισθηματικά από το μετά, κομμάτια από πέρα και από δώθε. Το «μετά», εννοώντας, την εποχή που ο προβληματισμός για το τι ευσταθεί, τι ήταν σκέτη φαντασία, ποιο είναι το δέον να γίνει, για μένα και για όλους (αν υπάρχει αυτό) το μόνο που απέδωσε ήταν και είναι ένα σκέτο και μεγάλο ερωτηματικό. Καθόλου ερωτικό, φευ.
Γι΄αυτό και τόκοψα κάπως το σκρίμπερε, θέλω να πω, ήταν πολύ, πάρα πολύ δύσκολο το βίβερε, και είναι ακόμα, η μέριμνα για επιβίωση, για τον καθένα, κυρίως για εκείνους που τους νοιάζομαι, ασφυκτική. Πιεστική και μπερδεμένη και καταιγιστική η ανάγκη για «λογισμό», με αριθμούς, με νούμερα, πού μυαλό ελεύθερο και στρογγυλό;
Τέλος πάντων, το πιο δύσκολο, ακόμα κι όταν χάνεται κανείς σε σελίδες βιβλίων, έργων, μουσικών φράσεων, λόγου –τέτοιου, κι όχι αριθμητικού- να διατυπώνει μία κάποια «θέση», αφού πρεσβεύω ότι η παραμικρή δημόσια τοποθέτηση «οφείλει» να μην αναπαράγει τα εθνικά αισθήματα. Θλίψη και οργή και επόμενα, γκρίνια, ατελέσφορη μεν, ανθρώπινη δε, όταν τίποτα από τα πρώτα δύο δεν εκτονώνεται με κάποιο τρόπο συλλογικό που νάχει αποτέλεσμα, που να ενέχει δημιουργικότητα και χτίσιμο δεσμών, που να διακόπτεται πού και πού από έναν χρόνο ανέμελο, ενιαίο, κοινό με ανθρώπους που επιθυμούν και διεκδικούν και απολαμβάνουν Ελευθερία.
«Και ελευθερία και θάνατος» το είχα διατυπώσει κάποτε, την άσκηση γραφής ποιητικής, τώρα θα τόλεγα, φωνή βοώντος εν τη ματαιοδοξία, αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο και ας μην φτύνω εκεί που πίνω, γιατί ακόμα πίνω από κείνη τη πηγή και ξεδιψάω πάντα.
Τι ήθελα να πω;
Επανέρχομαι δειλά στην άκρη του νήματος.
Μες τα σπασμένα κομμάτια της πολιτικής τοποθέτησης (τι είναι σωστό, τι χρειάζεται να γίνει, και το πώς θα διατυπωθεί) χωρίς πάθος και μίσος, χωρίς πιο έντονη τη διάθεση να γκρεμίσω για το γκρέμισμα παρά να χτίσω κάτι, αναζητώ κι αναρωτιέμαι τι θα φέρει το Ποτάμι του Θεοδωράκη.
Πάλι δεν θα πάρω θέση. Πώς μπορώ;
Απλά διαπίστωσα ένα πράμα. Ότι αυτή η κίνηση φέρει το όνομα μιας λέξης πολύ συγκεκριμένης που σε αντίθεση με όλες τις υπόλοιπες ονομασίες, από την έννοια της και μόνο, πυροδότησε πολύ, πληθωρικό διάλογο.
Και με το κόλλημα πούχω με τη γλώσσα, στην ακρίβεια της, (είπαμε, σήμερα γράφω ανεύθυνα) και στον τρόπο που οι έννοιες και οι ονομασίες κρύβουν ή αποκαλύπτουν βαθιά κρυμμένα δεδομένα, με ιντριγκάρουνε πολύ.
Κατά τα άλλα, το ξέρω και το ξέρουν όλοι, αυτά τα λόγια γράφονται, ω wordpress, έξη χρόνια μετά, σε ένα περιβάλλον ρεαλιστικό όπου εκτός από το «κοντέρ» που μας μετράει τη θέρμανση, τη μετακίνησή μας, το φι πι α μας, τις δόσεις και τα μέτρα μας –μ΄όλους τους γνωστούς μακάβριους συνειρμούς, ω γλώσσα – ότι ο ρεαλισμός πάντα νικάει στο φινάλε.

Δεν γίνεται θέλω να πω,να αγνοείς με ωραία λόγια, το κρύο. Αλλά εδώ σταματώ γιατί αν αρχίσω να μιλάω για αντικειμενικά προβλήματα θα καταλήξω πάλι σε αριθμούς!

Advertisements

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s