τα άνθη του καλού

flores

«Διατηρώ μ΄ αυτόν τον τρόπο μια ψευδαίσθηση αυτάρκειας». Αυτό μου είπε ένας γείτονας παλιός. Πώς; Ε, ο άνθρωπος έβαλε γλάστρες στο μπαλκόνι του. Μαϊντανούς και ρήγανη. Κάποιος άλλος, επιστήμονας νέος με επαίνους και διπλώματα πέρσι μου έδειχνε με περηφάνια το κοτέτσι που έφτιαξε και τις πατάτες που καλλιέργησε στον κήπο του, σε φωτο στο κινητό του. Του έστειλα ευχές στην ονομαστική του εορτή ρωτώντας τον παράλληλα «πώς πάνε οι κότες;». «Μαζεύω ήδη τα πρώτα αυγά», μου απάντησε. «ΟΚ, τα λέμε λίγο πριν το Πάσχα» του απάντησα.
Μικρές ιστορίες ψευδαίσθησης αυτάρκειας. Ο πρώτος –ο με τις γλάστρες- δίδασκε κάποτε στη Σορβόννη. Ο δεύτερος, είπαμε.
Δεν ξέρω με ποιόν τρόπο, αφού δεν έχω ούτε γη, ούτε μπαλκόνι, ούτε καμία γνώση κηπουρικής, βοτανικής και κτηνοτροφίας, να αποκτήσω την ίδια ποθούμενη αυτάρκεια, όχι βέβαια γιατί μπορεί ο σύγχρονος άνθρωπος να «ζήσεται επί κότα και αυγώ και ρήγανη». Εχει ανάγκη και το κινητό του και το δίκτυό του, και το γιατρό του –κυρίως- για να μην πω ψυχίατρο, για να αντιμετωπίσει την καθημερινότητα.
Αλλά σκάψε σκάψε μέσα μου –ελλείψει χώματος και μπαλκονιού και άλλων διπλωμάτων και προσόντων- την βρίσκω την ψευδαίσθηση. Πού; Τη βρίσκω κάθε φορά που οι άνθρωποι γύρω μου δεν χάνουν το χιούμορ τους. Κάθε φορά που γελάμε μαζί αντί να κλαίμε, ανοίγει μέσα μου ένα μικρό περιβολάκι.
Και κάθε φορά που υπάρχει ένα χέρι ή ακόμα και μια υπόσχεση «θα είμαι εκεί». Η παρουσία των ανθρώπων όταν τους χρειάζεσαι για τα ελάχιστα, να θυμώσουν για κείνα που σε αδικούν, να γλυκάνουν την αίσθηση απελπισίας μπροστά σε κάτι δύσκολο –και συνήθως πρωτόγνωρο-που καλείσαι να αντιμετωπίσεις.
Οι άνθρωποι που υιοθετούν κάτι που εσύ φύτεψες, μεγάλωσες, πότισες, οι άνθρωποι που σε ενθαρρύνουν εκεί που φοβάσαι και σου λένε «προχώρα, κι εγώ θα είμαι εδώ». Που πιστεύουν στο όποιο έργο σου και σε σένα τον ίδιο, μέσα στο κλίμα –εν μέσω του κλίματος- της γενικότερης δυσπιστίας. Οι άνθρωποι που σε συμβουλεύονται γιατί πιστεύουν στην ανιδιοτέλεια σου, είναι γλάστρες στο μπαλκόνι που δεν έχω.
Και μου την χορηγούν, την ψευδαίσθηση, μαζί την σπείραμε, «ανεπαισθήτως» μάλλον, ξενιτεμένοι και μακριά από όλα εκείνα που μας καθιστούσαν «συγγενείς», συνοδοιπόρους στην ίδια τρέλα. Η δυσκολία και η δίψα για ψευδαίσθηση καρπίζει και θα μας βρει μαζί, νερό στο ίδιο αυλάκι.

Advertisements

2 Comments

  1. Νερό στο ίδιο αυλάκι που κυλάει…
    Μαρία είσαι πάντα για μένα ένα χαρούμενο τραγούδι που σφυρίζω!
    Σε φιλώ

    • Αγαπημένη Πηνελόπη (ή “χελιδόνα”), είσαι κι εσύ από τα άνθη.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s