τα σημεία των καιρών…

 ωχριούν απέναντι στα σημάδια του μετεό. Κοιτάω με αγωνία, ως Εγγλέζα γριά που συζητάει το weather, πότε επιτέλους θα δροσίσει;

Από την άλλη ενθουσιάστηκα τις προάλλες με το Λονδίνο, μου λείπει και με μελαγχολεί, όχι ο γκρίζος του καιρός αλλά το εντελώς αντίθετο. Το νοσταλγώ βαριά αυτό το κλίμα, τα εικοσάρια της Ευρώπης, καλοκαίρι.

Μα δεν μπορώ να πάω εκεί, ντρέπομαι που είμαι Ελληνίδα, μεταξύ άλλων.

Ντρέπομαι και για τα σχόλια που άκουσα για τη «ρηχή γιορτή». Αυτό που κορυφώνει με τον Paul Mccartney είναι η ίδια η ιστορία της ζωής μου. Τόσο αλλιώτικη, λοιπόν;

Αλλιώτικη, και όμως Ελληνίδα. Εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα παιδιά, σε λάθος χώρα.

Μια Ελληνίδα που δεν πίστευε ποτέ πως είναι περιούσια κανενός θεού. Μια Ελληνίδα που ανακήρυσσε θεούς τους περιούσιους ανθρώπους των ανθρώπων. Που προσέβλεπε στους ξένους, στους αλλιώτικους, σε όσους ήταν διαφορετικοί, σε όσους ήθελαν ν΄αλλάξουν κάτι, για να μάθει κάτι.

Κοιτάω αχόρταγα το BBC και το Αγγλόφωνο το Ντόϊτσε Βέλλε (πόσο αλλάζουν οι καιροί, όσον αφορά το τελευταίο…). Κοιτάω βουλιμικά ταξιδιωτικά ντοκιμαντέρ. Τη βόρεια Ευρώπη τη λιπμίζομαι, μου τρέχουν σάλια. Βρεμένα καλντερίμια και αίθουσες συναυλιών, καμάρες κι αγορές, υγρά γκαζόν, πισίνες που μυρίζουν χλώριο, αθόρυβα αυτοκίνητα που διασχίζουν πόλεις μες την νύχτα. Μουσεία, ναι, γεμάτα κι ανοιχτά, αρμόνια σε καθεδρικούς, βόλτες σε βρώμικα ποτάμια.

Όλα μου λείπουν σαν τρελά, τα θέλω μες τη ζέστη της Αθήνας.

Θέλω Octoberfest  Γερμανικό, θέλω Βρετανικό καιρό, βροχή και σύννεφα, μουντίλα. Θέλω ορίζοντα Ολλανδικό, Αυστριακό καφέ, Ιταλική κοκεταρία και εθνική οδό κάτω απ΄ τα πόδια μου να τρέχει. Θέλω τα πεζοδρόμια χωρίς λακούβες και σκατά, που μου επιτρέπουνε να περπατάω και κοιτάζω μακριά, να σκέφτομαι πιο καθαρά, να ονειρεύομαι χρωματιστά, επάνω στον συννεφιασμένο ουρανό τους.

Θέλω να μελετήσουμε ξανά τη διαφορά θερμοκρασίας του βιολιού  (!) και την επίπτωση της συγκατοίκησης στα polyamory  ζευγάρια. Θέλω ένα κάρο τέτοιες άχρηστες, πολυτελείς πληροφορίες κι έρευνες, θέλω σκυμμένα τα κεφάλια σε βιβλία να αποκρυπτογραφούν αρχαίες γραφές, αρχαιολόγους να κοιτάνε τα σπασμένα με λατρεία, θέλω καινούργιους νόμους και κανόνες προοδευτικούς και διαφορετικούς και ας μου λένε «τι τα θέλεις τα καθίσματα είναι άδεια στο Λονδίνο, αυτά μπορούν να τα πραγματοποιούν  γιατί  ήταν κάποτε αυτοκρατορία…».

Εμένα πάντα θα με θέλγει το αλλιώτικο αυτό, αυτό το δροσερό τους κλίμα και η έλλειψη του πάθους.
Η ψυχραιμία και η ψύχρα που μας έλλειψε τρελά στον θερμαινόμενο πλανήτη.

Advertisements

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s