post torture

Τόσα «θα» δεν έχει ούτε ο θάνατος.

Έλληνες, αναβάλουν την δράση για το μέλλον το αόριστο. Δεν παίρνουν θέση. Υπονοούν πολλά, δεν πράττουν. Λένε, λόγια.

Ανασύρουν τους προγόνους τους. Τους αρχαίους. Τους παππούδες, τους μπαμπάδες, τις κληρονομιές. Μην τους πουν ότι τα βρήκαν έτοιμα. Ακόμα χειρότερα, φίλε μου. Όπως τα βρήκες τα διαιωνίζεις, απαράλλαχτα. Ζεις με και για το ένδοξό σου παρελθόν. Κι αν ήτανε και ένδοξο, εδώ που τα λέμε.

Δεν τα βρήκες έτοιμα, γιατί στη ζωή ποτέ κανείς δεν βρίσκει έτοιμο παρά έναν δρόμο ανηφορικό. Η ζωή είναι σκληρή για όλους. Αν την ζεις, αν την νιώθεις, αν βλέπεις στο τέλος της, απ΄ την αρχή τον θάνατο και την επίγνωση αυτή, σιγά που θα την δεις και κατηφόρα, ή ίσιωμα, ανέβαινε και σκάσε, δεν περισσεύει οξυγόνο για τους αληθινούς αγωνιστές. Μη μιλάς και μην κουνιέσαι δείξε σοβαρότητα, πούλεγε κι ο κυρ-Γιώργος. Όσο πιο διαφορετικός τόσο πιο άνισος.

Αλλά εσύ είσαι ίδιος, γαλουχημένος με το «θα», όχι του αποθανόντος, το «θα» του μέσου Έλληνα που προτιμάει να λέει απ΄ το να πράττει.

Και κάποιοι ανάμεσα σε όλους, κάποιοι πιστέψανε ότι τους πρέπει «α», «α-θανασία». Κάποιοι απ΄αυτούς τους φαντασιαζόμενους ότι θα μείνουν στην ιστορία ως γνήσια τέκνα μιας δυναστείας. Τι πληκτικό, ο γιος ενός πατέρα που ήταν άστατος, μπερμπάντης και γαμιάς, να θέλει να «ανατρέψει» τάχα το καλούπι…

Και να προσπαθεί με λόγια… είναι άδικο βέβαια που αυτόν φωτογραφίζω, αλλά αυτός πήγε και έγινε η κορυφή, τι να του κάνω; Προσπαθεί λοιπόν με λόγια να αποδείξει γιατί δεν κάνει έργα. Είναι άδικο γιατί πολλοί Έλληνες, το ίδιο κάνουν.

Ο «από Δευτέρα», ο «από Σεπτέμβρη», ο «μετά τις γιορτές», ο «θα τα πούμε, κάποια ώρα».

Όλοι, απαξάπαντες οι Έλληνες που επιλέγουν να αναβάλουν από αμηχανία, από τεμπελιά, από φόβο να μην χέσουν και φτουρήσουν. Οι μίζεροι του «θα». Όταν έρχεται η ώρα που σφίγγουνε τα έξωθεν λουριά –τώρα είναι οι εταίροι και η οικονομική πραγματικότητα, άλλες φορές είναι άλλα, ποικίλα και καθημερινά-. Όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι «πάρε μια απόφαση καλό μου»,  θε, δε θε, χε… πούλεγε κι ο Βέγγος που είχε πάντα άγχος γιατί είχε τσίπα… «πάρε ΘΕ-ΣΗ», «Πάρε την ευθύνη της ζωής σου στα δικά σου χέρια», «απάντησε ναι ή ου». Τότε που στερεύουνε τα «θα», τότε αρχίζει το μελό. Και το φτηνό θέατρο.

Πόσα βουρκωμένα μάτια δεν είδα στις κάμερες, στο περιστήλιο της Βουλής;….

Ρε, ποιος σας είπε ότι χρειαζόμαστε λογίδρια και αναπολήσεις και ανεστραμμένα βλέμματα και κομπιάσματα και το ύφος της μετανοούσας Μαγδαλήνής;

Η εποχή είναι εποχή για σκέτη λογιστική. Και με εξοργίζουν οι πολιτικοί μας άνδρες και οι γυναίκες και όσοι άνδρες και γυναίκες, καταφεύγουν επειδή τίποτα-δεν-έκαναν , επειδή δεν μπορούν να χωρίσουν δυο γαϊδάρων άχυρα, να μας λένε για αποθαμένους τους προγόνους, για τα τάχα ιδανικά που παρέλαβαν και που δεν θέλουν να προδώσουν, να μας μιλάνε για «πατρίδα», για «έθνος», για την καλή τους τη γενιά που συνεχίζουν.

Κύριε και κυρία πολιτικάντη, κύριε και κυρία συμπολίτη μου. Το «θα», το «τόχω στα υπόψη μου», όπως κι η αντιπέρα όχθη, το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», το «τίνος είσαι εσύ», και όλα τα περασμένα μεγαλεία σου διηγόντάς τα, μην κλαίς. Παριστάνοντας μάλιστα ότι τάχα έχεις σκύψει στην σεμνότητα και στην οδύνη που μου προξενεί η ασάφεια, η αβεβαιότητα, η εξάρτηση από τα μη-έργα σου που με οδηγούν να ξενυχτάω για να ακούσω τα μη-λόγια σου τα κούφια.

To whom it may concern.

(Βαρέθηκα να βλέπω τις πλάτες των χαρτοπαιχτών μες το ντουμάνι της υπόγειας λέσχης τους που μου λένε με τον τρόπο τους «κάτσε, κάτσε, μου φέρνεις γούρι, μια γύρα ακόμα και βγαίνω». Βαρέθηκα και αηδίασα).

Το τώρα μου χάνω, αν εσείς πιστεύετε ότι θα μείνετε στην ιστορία αθάνατοι θα μείνετε σε μένα, στη συνείδηση μου σαν βασανιστές του τώρα.

(επικαλείται ένας ακόμα Καραγκιόζης τη στιγμή που γράφω από την τιβι τον Ρίτσο…. Μάθαμε λέει να κουβεντιάζουμε ήρεμα κι απλά. Μάλλον δεν καταλαβαίνω Ελληνικά…)

Βασανιστές του τώρα μου,  της γλώσσας μου φονιάδες

Advertisements

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s