ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΘΡΗΝΟΣ

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΘΡΗΝΟΣ

Με παπάδες και καντήλια
ανεμίζουν τα μαντήλια
τα παιδιά να καλοπιάσουν
τις ντροπές τους να σκεπάσουν

Ετσι φέρεται ο τόπος
σ’Αλβανούς μα και σε ντόπιους
να του φτιάξουν λέει τη χώρα
μέσα σε ολίγην ώρα

Τέτοια έργα και ημέρες!
Και υψώνουν στους αιθέρες
σκάβουνε βαθιά τη γης
βάζουν κάμερες ολκής

Για να βλέπουνε καλύτερα
και της ψυχής μας τα καλύτερα
και για ν’ ακούνε πιο καλά
των σωθικών τα βογγητά

Σκόνη, θραύσματα κι αέρας
φορτωμένος σαν πατέρας
που το δάχτυλο υψώνει
κι απαιτεί και σε μαλώνει

                                Στην νεόφτωχη Ελλάδα
                                πλάϊ στην ψόφια αγελάδα
                                η καινούργια Αντουανέττα
                                τάζει το γιαούρτι αβέρτα

Διαλαλεί για τη γιορτή,
δέκα ευρώ μονάχα αυτή
με το τραμ και το μετρό
με κακό ψυχρό καιρό

Θα στηθεί να περιμένει
ούτε και να υπομένει
φόρους, τέλη περαιώσεις
και λογαριασμό με δόσεις

Καλατράβα, παντεσπάνι
κινητό και ποιος μας πιάνει
πως το λέγαν και παλιά
κάπως σαν «εληά-εληά»

Μα και το εβδομηνταένα
είχαμε πάλι αρένα
και άρτον και θεάματα
και όλα τα καλά τα πράματα

Να και τώρα οι ευγενείς
που παράγει αυτή η γης
κι ας μην έχουν τέτοιο αίμα
έχουν πράσινο το στέμμα

Και παρά τον Καλατράβα
δεν τους φτάνει η Ελλάδα
και τραβούν στην ξενητιά
για γαμήλια προικιά

Σε αψίδες θριαμβικές
στήνουνε τρελές γιορτές
μ΄εκλεκτούς τους καλεσμένους
από την αριστερά βγαλμένους

Καλατράβα, παντεπσάνι
κινητό και ποιος μας πιάνει
το έλλειμμα δεν είν΄λακούβα
να βουλώσουνε στη ζούλα                                                         

Αθήνα, Ιούλιος 2004

 

Σημείωση, σημερινή: παραμονές Ολυμπιακών, τότε, με τα έργα ημιτελή ακόμα, με το χρέος να αρχίζει να παίρνει πρώτη βράση. Παίρνοντας κι εγώ μια βράση, κλεισμένη στο μαγαζί που δούλευα τότε. Απ΄ έξω έσκαβαν την παλιά άσφαλτο, έστρωναν πίσσα, μέρα μεσημέρι, με 40 βαθμούς, στο παρά ένα, ως συνήθως. Αδύνατον να μπει άνθρωπος στο μαγαζί, αδύνατον να δεις τι γινόταν έξω. Ο θόρυβος εκκωφαντικός, ο καπνός, η σκόνη  και τα θραύσματα μαζί και η φρέσκια πίσσα έμπαιναν από παντού. Αλλά υπήρχε «όραμα», το Euro το ποδοσφαιρικό και η νίκη του έθνους, οι τελετές με τους παίκτες και τους παπάδες στο Καλλιμάρμαρο, οι πολυτελείς γάμοι των κυβερνητών, εφάμιλλοι βασιλικών, τα καινούργια μέσα συγκοινωνίας που θα μας οδηγούσαν στο μέλλον, ή σε μια παρόμοια ρητορική. Και η καινούργια Αντουανέτα που ετοίμαζε θεάματα. Τότε γράφτηκε το παραπάνω.

 

Advertisements

3 Comments

  1. Πολύ καλο το έμμετρο. Μου θύμισε ένα πεζό που είχα (ανα)δημοσιεύσει στο Blog μου: ΕΔΩ

  2. Δυστυχώς δεν κατάφερα να βάλω το link… Ακόμη μία προσπάθεια:
    ΕΔΩ

    • όπου Εμινέ, βάλε η κυρία ωνπρότυπο της κάθε κακομοίρας…. όπως ξέρεις βαθιά στα σωθικά της Ελληνικής -ναι, γένος θηλυκού, ναι- γεννήθηκε η ματαιοδοξία. Η κάθε Εμινέ φαντασιώθηκε δισεκατομμυριούχο σύζυγο που θα της παρείχε τραβήγματα της μούρης και σινιέ σύνολα και γραμματείς για να τριγυρνάει στον “γλόμπο” που λέει κι ο Καραγκιόζης και να διαλαλεί πόσο μα πόσο ικανοί είμαστε. Η κάθε Εμινέ που φαντασιώθηκε ότι θα επιστρέψει στο χωριό με τζιπ και ανακαινισμένο το πατρικό για να βγάλει το μάτι στις γειτόνισσες… Η κάθε Εμινέ που τράβαγε τον Καραγκιόζο από τη φασουλάδα του στα γκουρμέ κοροϊδευτήρια να πληρώνει τη χωριάτικη χρυσή γιατί την βάφτιζαν αλλιώς…
      Η κάθε Εμινέ που συντήρησε τα κομμωτήρια και τα μαγαζιά με τις ζαρτιέρες και τα μεταξωτά σύνεργα του πληρωμένου αναπληρώματος του αληθινού σεξ, του άνευ ανταλλαγμάτων…
      Η κάθε Εμινέ με τον “πονοκέφαλο” που έσπρωχνε με νύχια και με δόντια τις κόρες να καλοπαντρευτούν, τους γιους να πάρουν το δημόσιο πόστο κι ύστερα τον έβαζε τον σύζυγο να αναγείρει τριόροφο στα προάστια για να μείνουν όλοι μαζί, οι τρεις οικογένειες για να τσακώνονται για πάντα…
      Η κάθε Εμινέ που πήρε έδρα και έδωσε έδρα…
      Η κάθε Εμινέ που βγήκε από τα κανάλια με πολυψήφιους λογαριασμούς και μας πουλάει -ακόμα- δράμα “πεινάει ο λαός” απ΄τις ειδήσεις της φρίκης. Στο ακουστικό της ο σκηνοθέτης της δίνει οδηγίες, “βούρκωσε λίγο τώρα, θύμωσε παραπάνω…” Θέατρο η Εμινέ, έγινε ηθοποιός, τραγούδιάρα και σκυλού, μέχρι νάρθουν τα Τούρκικα, πρώτος σταθμός της οικειοθελούς παράδοσής μας στην λάγνα Ανατολή…
      δεν θέλαμε Ευρώπη, όχι, πολύ αυστηρή, πολύ ψυχρή, πολύ εγκεφαλική, πολύ δουλευταρού, πάμε κατευθείαν για το 2021. 1821-2021, δύο αιώνες που δεν θα ζήσω και δεν σε έμαθα πατρίδα μου. Παραφράζω τον ποιητή Κώστα Βάρναλη. Ποτέ δεν έμαθα πώς και γιατί σκέφτεται έτσι η Εμινέ πατρίδα μου. Ο τίτλος του μπλογκ σου είναι μάλλον κάτι που δεν έχω, σκεπτόμενο, εννοώ, που να σέρνει καράβι.
      Μέχρι να ξυπνήσουμε μια μέρα, και να διαπιστώσουμε ότι η μάνα μαςδεν ήτανε η μάνα που ξέραμε αλλά πουτάνα πέρασε η ζωή και δεν προλάβαμε να μάθουμε και κόλπα.
      αυτά τα λίγα….


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s