ο επερχόμενος κίνδυνος (περπατώντας από το εμείς στο απόλυτο εγώ μου)

 

Το σκωτσέζικο ντους που υφιστάμεθα εδώ και τόσον καιρό απειλεί πολύ σοβαρά την ψυχική υγεία. Κι αυτή η απειλή είναι ο πιο σοβαρός κι ο αμελητέος κίνδυνος. Κανείς δεν μιλάει για τους αποτρελαμένους ανθρώπους που συναντάω πια σε κάθε βήμα μου.

Για το κορίτσι με την τυρόπιτα που έκλεγε με λυγμούς έξω από τον ΟΑΕΔ γιατί κάποιος της την έπεσε. Και έλεγε ανάμεσα σε λυγμούς «αυτό μας έλειπε τώρα».

Για τον άντρα που έβριζε μπροστά στο άδειο ΑΤΜ, που ποιος να ξέρει τι θα του εξασφάλιζε εκείνη τη μέρα.

Την άλλη που περπάταγε κατά μήκος ολόκληρης της Παπαδιαμαντοπούλου ουρλιάζοντας στο κινητό της «είσαι καραπουτανάρα!».

Ποιος θα μαζέψει τους λυγμούς που βρίσκω κάθε τόσο εμπρός μου;

Πληθαίνουν οι τρελαμένοι, οι φορτισμένοι, οι ανυπόμονοι, οι αδικημένοι, οι σκυφτοί, οι καρπαζωμένοι από μικρά και καθημερινά πράγματα που γίνονται βουνό εξ αιτίας των μεγάλων και των μόνιμων.

Πληθαίνει η ψυχική αρρώστια δίπλα μου και περπατάω με περίσκεψη, με φόβο, με επιφύλαξη, με αβάσταχτη μελαγχολία. Με πόνο και επίγνωση ότι ζω τον χειρότερό μου εφιάλτη. Να μην πιστεύω και να μην εμπιστεύομαι, να πρέπει να υπομένω, να αδιαφορώ, να κοιτάω την πάρτη μου, να κάνω τη δουλειά μου όπως την έκανα, να κοιτάω το συμφέρον μου όσο ποτέ άλλοτε. Να ιδιωτεύω. Να είμαι ένα άτομο χωρίς πυρήνα και χωρίς τροχιά, μια χαμένη κερδισμένη.

Να είναι  η αγάπη που κάποτε ανθούσε μια αρπαγμένη άδεια τσάντα, στο πεζοδρόμιο, μαϊμού.

Στο «απέραντο τρελοκομείο» γύρω μας, όσοι έφαγαν μαζί  χέζουνε χωριστά το κακοχωνεμένο ανεμομάζωμά τους. Οσοι  κρατάνε ακόμα σώας τας φρένας και δεν έφαγαν και τίποτα, προσπαθούν να επιβιώσουν.

Οι λόγοι των «μεγάλων μας ανδρών» βουΐζουν μέσα μου γιατί ξέρω ότι απηχούν την αλήθεια και την αλαζονεία που εδράζεται στο αγορασμένο τους 80% της τελευταίας τριακονταετίας.

Και πρέπει να κλειστώ βαθιά πολύ βαθιά στη φωλιά μου και στον εαυτό μου γιατί η μπόχα από το σκατό επισκιάζει τις ανθισμένες νεραντζιές. Γιατί οι τρελαμένοι γύρω μου συνάνθρωποι φωνάζουνε πολύ πιο δυνατά από τη μουσική που έχω κλείσει μέσα μου για να επιβιώνω.

Κι αυτός είναι ο πιο μεγάλος κίνδυνος. Μεγαλύτερος από το καλοταϊσμένο  τριάντα και βάλε τέρας. Περισσότερο από το 80% που γελάστηκε από τα πάνω στις φούσκες χτισμένα παλάτια και που τώρα ζει κάτι ανάμεσα σε ορφάνια και το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Το άγνωστό μου πλήθος όπου κάποτε τριγύρναγε αμέριμνο χωρίς να νοιάζεται για μένα βέβαια, αλλά ήταν τουλάχιστον πιο χορτάτο και πιο σιωπηλό.

Με απειλεί η Άνοιξη αυτή ακόμα πιο πολύ. Η Άνοιξη αυτή εγκυμονεί το τέρας που έλεγε κάποτε κι ο Μάνος Χατζιδάκις, και η εγκυμοσύνη αυτή είναι πάνδημη.

Και ξερνάνε άντρες, γυναίκες παιδιά και συνταξιούχοι και τα πρεζόνια και οι επαίτες κι οι οδηγοί κι οι απεργοί κι οι λιγδιασμένοι υπουργοί. Κι εγώ που έκανα παιδιά και κάπως το κατάφερα και έμεινα ανέγγιχτη  από το κρατικό χάδι και απότιστη από την συντεχνιακή πίπα, αμέτοχη στις οικογενειακές συνάξεις και στις μαύρες οικειότητες των κάθε ημετέρων, περπατάω με μια στείρα καρδιά.

Και φοβάμαι ότι η μουσική που την κρατάει σε ρυθμό θα σβήσει.

Advertisements

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s