“λίγο νερό για τη σκόνη”

Παρακολουθώντας εκείνη την εκπομπή με τους μαγείρους και τους wannabe chefs, άκουσα από στόματος του ειδικού στη μαγειρική τη φράση «η πιο μεγάλη ανταμοιβή του μάγειρα είναι να βλέπει έναν άνθρωπο να χαμογελάει, μετά από μια μπουκιά, πάνω από το πιάτο που ετοίμασε».

Πρωτεΐκές ανάγκες και πρωτεϊκά πράματα, απλά αλλά καθόλου αυτονόητα.

Υποτίθεται ότι οι άνθρωποι δημιουργούν και προσφέρουν στην κοινωνία με προσδοκία ανταμοιβής, ας είναι και χρηματική και έμμεση γιατί έτσι είναι χτισμένη η κοινωνία, δεν γίνεται αλλιώς, και δεν είναι εφικτό να συναντιούνται πάντα ο παραγωγός κι ο καταναλωτής πάνω από το τραπέζι. Ό,τι  κι αν παράγει, ό,τι κι αν καταναλώνει κανείς.

Πάνω από ένα τραπέζι όμως βρέθηκα πρόσφατα με μία φίλη, καινούργια, μαζί και παλιά.

Παλιά, όχι μόνο γιατί στο έργο της είχα καταφύγει σε όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής μου, αλλά και γιατί με μερικούς ανθρώπους όσο αργά και να γνωρίζεσαι νοιώθεις ότι τους ήξερες –και με έναν περίεργο τρόπο σε ήξεραν – νοιώθεις την οικειότητα των κοινών εικόνων που μας έφεραν ως εδώ, στο σήμερα που ζούμε. Κοινή αισθητική, για να το πω με δυο ανεπαρκείς κουβέντες.

Κάποια στιγμή, σ΄ αυτή τη συνάντηση, η φίλη αυτή, και ενώ η κουβέντα ήταν ζωηρή, με κοίταξε και είπε «μα εσύ διψάς» . Και πάραυτα έκανε νόημα στον σερβιτόρο να μας φέρει νερό.

Αυτό που θέλω να πω, μ΄ αυτή την προσωπική εξιστόρηση είναι πως σαν τον μάγειρα, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που «έχουν αναπτυχθεί σε συνάρτηση με την αγάπη».  Άνθρωποι που είτε γράφουν, σαν την φίλη που ανέφερα, είτε μαγειρεύουν, ενδιαφέρονται αληθινά, άμεσα, ουσιαστικά για τους ανθρώπους που καταναλώνουν το έργο τους. Και προσφέρουν ένα ποτήρι νερό αναγνωρίζοντας, διαβάζοντας τη δίψα για ουσία.

Αυτό το τόσο απλό, να βρεθεί, να προσφερθεί και να θεραπεύσει την ανάγκη δεν είναι καθόλου αυτονόητο.

Και για τη νέα χρονιά, εύχομαι σε όλους τέτοιες στιγμές και τέτοια λόγια, λόγια που είναι από μόνα τους, έργα.

Advertisements

7 Comments

  1. Για τη νέα λοιπόν χρονιά δεν έχω παρά να συμπληρώσω τα λόγια του ποιητή:

    “Μην αμελήσετε
    Πάρτε μαζί σας νερό
    Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία”

    Εύχομαι δύναμη και πολύ νερό για όσα είναι μπροστά μας!

  2. Απ’ τη μια είναι το ενδιαφέρον, το αίσθημα του άλλου, που λέει κι ο Σαββόπουλος, κι απ’ την άλλη είναι το βάθος της σχέσης που σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι την δίψα του άλλου, πριν την νιώσει κι ο ίδιος.

  3. Silent, αν δεν είχα βγάλει το κακό όνομα της Κασσάνδρας, επειδή το έχω βγάλει μάλλον, σου εύχομαι καλά -μισογεμάτα- ποτήρια ….
    Φώτη, καλωσόρισες, με το ε’ύστοχο σχόλιο!
    (τί είναι αυτό που λες του Σαββόπουλου; άλλος ποιητής κι αυτός!)

    🙂 🙂
    ένα για τον καθένα σας

  4. μετά την πείνα η βουλιμία, η επίπλαστη ακόρεστη ανάγκη της αυτόματης επιβεβαίωσης, της ταύτισης με την εικονική αξία που εγκυμονεί στο βάθος της δισδιάστατης υπόστασης του προϊόντος-αντικειμένου. Ο άνθρωπος που άκουσε τον άνθρωπο μέσα του και έτρεξε να προλάβει την ασφαλή παραχώρηση του ετεροχρονισμένου χώρου του. Το άφατο virtual υποκείμενο που δεν είναι, αλλά θα μπορούσε να είναι, σε αυτό το πρέπει να είναι ό,τι τρώει κανιβαλίζοντας την ύπαρξη των άλλων. Τρώγοντας σαν μέσα σε μία ανάμνηση της τροφής όπως θα ήταν αν μπορούσε να υπάρξει ο άλλος…

  5. Δεν ξέρω αν εννοείς αυτό που καταλαβαίνω, ο άνθρωπος, σαν σκύλος που σημαδεύει μια περιοχή, θέλει να επεκταθεί για να τα βάλει με το τέλος που ξέρει. Και από κει και πέρα, όλα παραλλαγές στο ίδιο θέμα… η παραχώρηση του εντός μας χώρου και ο άπιαστος λόγος είναι μια υπόσχεση πως κάποιος ακούει την ανάγκη στο ίδιο μήκος κύματος. Μια στιγμιαία ουτοπία ότι μπορεί και να μην μας καταπιεί, ένας πληθυντικός που δεν μας απειλεί.

  6. Κι ο άνθρωπος παρατρώει φαΐ
    γι’ αυτό κι ο άνθρωπος όλο ακριβαίνει
    Για να φτιάξεις φαΐ, χρειάζεσαι ανθρώπους
    Οι μάγειροι κάνουν φτηνότερο το φαΐ
    αλλά οι φαγάδες όλο και τ’ ακριβαίνουν
    Κι έπειτα υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι
    (μπΡεχτ)

  7. “Όπως ανέφερε ο κ. Στρος-Καν, οι τιμές των ειδών διατροφής αυξάνονται με εν δυνάμει καταστροφικά αποτελέσματα για τις φτωχές χώρες.”

    από τις σημερινές ειδήσεις, “το ΔΝΤ έτοιμο να επέμβει στην Αίγυπτο”

    αφού τα commodities υπερτιμήθηκαν όσο δεν παίρνει άλλο για τη δύση, αφού άναψε ο καυγάς αν θα αποτιμώνται σε δολλάρια ή ευρώ, τώρα ήρθε η σειρά αυτών που δεν τρέφονται με αριθμούς

    κάποτε θα πουλιέται κι ο αέρας

    “θα σου φουσκώσω ένα μπαλόνι κόκκινο”, γεμάτο αέρα, πρέπει να πούμε στις επόμενες γενιές,αλλά να τους δώσουμε και την ευχή “αν θα διψάσεις για νερό θα στίψουμε ένα σύννεφο” για δυνατότητα υπερβασης. Δεν μένει κάτι άλλο που νάναι πια ακριβό. Εμείς τους δίνουμε αξία, στα πράματα. Η σπανις (αληθινή αλλά και τεχνητή) την τιμή. Οι κερδοσκόποι και οι νταβατζήδες της ανθρώπινης δυστυχίας, τον φόβο.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s