νησίδα

Η εποχή μας είναι σαν νησίδα σε ώρα κατακλυσμού με χαλασμένα φανάρια.

Πότε πέρασε η εποχή που έβρισκες δώρα κάτω από το δέντρο, τώρα βρίσκεις την αιτία που είναι γυμνά τα δάση

Πότε πέρασε η εποχή που περπατούσες ανέμελα και ακολουθούσες τη σκέψη σου τώρα πρέπει να προσέχεις τα βήματά σου, τον διπλανό σου, τους σωρούς από σκουπίδια

Πότε πέρασε η εποχή που σκεφτόσουνα τι ποιο ωραίο και δημιουργικό να κάνεις, να προσφέρεις, να δεις, να ζήσεις, τώρα σκέφτεσαι το πιο φτηνό

Πότε πέρασε η εποχή που μοίραζες τα λόγια σου χωρίς προφυλάξεις τώρα φοβάσαι να αλλάξεις δυο κουβέντες

Πότε πέρασε η εποχή που ένα φωτισμένο κτίριο στην πόλη, η αλλαγή των εποχών, ένα φύλλο στον αέρα, μια γάτα κουρνιασμένη, μια καλημέρα εγκάρδια

μπορούσαν να σε κάνουν να πετάξεις

 δυο νότες ή δυο λέξεις

Πόσο μπορείς ν΄ αντέξεις να αντιστέκεσαι στις ειδήσεις, στις συζητήσεις, στα μέτρα, στους περιορισμούς, στον κατακερματισμό, στην εναλλαγή ρόλων για να επιβιώσεις;

Πόσο μπορείς να αντέξεις πάνω σε μια νησίδα σε ώρα κατακλυσμού με χαλασμένα φανάρια;

Η ταχύτητα που φεύγει ο παρελθών χρόνος από τη μια, που το μέλλον έρχεται από το βάθος σε καθηλώνουν εκεί στη μέση

αλλά τα φανάρια είναι χαλασμένα και θα φας πολλή λάσπη για να περάσεις απέναντι, είτε θέλεις να γυρίσεις από όπου ξεκίνησες, είτε θέλεις να πας αλλού.

Advertisements

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s