Το Βερολίνο, η Ακρόπολη κι ο Ροδόλφος

 

Την προηγούμενη χρονιά πήγα δύο φορές στο Βερολίνο. Στην άλλοτε διχασμένη πόλη που είχα την αίσθηση ότι μέσα της είναι το κέντρο των αλλαγών σε όλη την Ευρώπη.

Ήρθαν τα καταιγιστικά γεγονότα και το επιβεβαίωσαν τους επόμενους μήνες. Επειδή χρωστάγαμε ως κράτος, επειδή οι αριθμοί είναι αμείλικτοι, επειδή ζούμε σε περιβάλλον παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, κρεμαστήκαμε από τα χείλια των Γερμανών για να ακούσουμε ποια οικονομική σχέση θα μας έριχνε στο γκρεμό ή θα μας «έσωζε». Το περίφημο spread που θα δήλωνε με τι επιτόκιο μεγαλύτερο θα μπορούσαμε να δανειστούμε εμείς οι Ελληνες, έναντι εκείνου που χορηγούνταν στους Γερμανούς.

Ακούστηκαν πολλά και διάφορα για τους Γερμανούς και ξεθάφτηκαν έχθρες και θέματα που υποτίθεται ότι είχαν κλείσει από καιρό, μ΄  αυτή την ευκαιρία.

Άλλο θέλω να πω όμως. Οι Γερμανοί βγάζουν στο φως τις αιτίες που τους οδήγησαν, που οδήγησαν τον Γερμανικό λαό πριν από τον Β΄Πόλεμο μ΄ αυτή την έκθεση, στη συναίνεση στο έγκλημα. Και καλούν σε διεθνή προβληματισμό τον καθένα που σκέφτεται τα λάθη του παρελθόντος και τα απεύχεται.

Άκουσα και προχτές στη Γερμανική γλώσσα, που δεν μιλάω, την έκφραση “selbs critique”, σε ένα ντοκιμαντέρ. Δεν ξέρω καν αν την γράφω σωστά. Δεν μιλάω γερμανικά. Kαι αυτό, που διάβασα στο Βερολίνο σε έναν τοίχο πολυκατοικίας αφού μου το μετέφρασαν:  

“DIE MAUER VERLÄUFT ZWISCHEN OBEN UND UNTEN, ZWISCHEN DIR UND MIR”

ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΠΕΡΝΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΤΩ, ΑΝΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ…

Αλλά εκτός από όλα αυτά, εκεί, στη Γερμανία, ένοιωθα, χωρίς να καταλαβαίνω παρά ελάχιστα από τη γλώσσα τους ότι το «ναι» σήμαινε ναι, το «όχι», όχι, και όχι «θα δούμε» και «ίσως».

Το «αύριο, τάδε ώρα», αύριο, τάδε ώρα, και όχι «όποτε με βολέψει».

Και το «σελμπς κριτίκ», αυτοκριτική.

Στη γλώσσα μου έχω ακούσει τα πιο μεγάλα ψέματα, τις πιο φτηνές δικαιολογίες, τα πιο παχιά και πιο χωρίς αντίκρισμα ωραία λόγια.

Οι Γερμανοί αισθάνονται (συν)υπεύθυνοι για το πιο μεγάλο έγκλημα των προγόνων τους. Εμείς, τζάμπα μάγκες για την κληρονομιά που βρήκαμε, την πιο ωραία γλώσσα του κόσμου και που δι΄ αυτής λέμε τα πιο σκοτεινά ψέματα.

Τί είναι πιο μεγάλο όνειδος; να κληρονομήσεις τα πιο μεγάλα εγκλήματα και να τα εκθέτεις σε μουσείο για να μην ξαναγίνουν, ή να κληρονομείς το μεγαλύτερο μνημείο ανθρωπισμού, την Ακρόπολη, και να μην μπορείς να το εκθέσεις σε μουσείο;

Αλλά μόνη μου ρωτάω, και μόνη μου μιλάω.

Και εκείνο το selbs critique δεν μεταφράζεται στα Ελληνικά, γιατί δεν υπάρχει ως έννοια σ΄ αυτή τη γλώσσα που γράφω, και δυστυχώς σκέφτομαι, μόνη.

Advertisements

Leave a comment

No comments yet.

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s