και όμως υπάρχουν (αποδημίες)

Δεν είχα ξαναδεί στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ούτε και χελιδονοφωλιά, με μέσα χελιδόνια. Τα είδα μαζί, το ένα μέσα στο άλλο.

Κάποτε είχα βρεθεί στη Μάνη εκεί που φεύγουν για το νότο τα πουλιά, στο τελευταίο κομμάτι της στεριάς πριν από το θαλάσσιο ταξίδι. Κι αυτό το τελευταίο κομμάτι γης που μπαίνει μες το θάλασσα είναι νεκροταφείο.

Κάποτε είχα βρεθεί κατακαλόκαιρο σε μια κηδεία, την πρώτη και την πιο σημαντική. Και ήταν τότε καταγάλανος ο ουρανός, τα κυπαρίσσια στον αέρα, πουλιά στον ουρανό.

Κάθε φορά το ίδιο μήνυμα μου φέρνουν τα πουλιά.  Ό,τι κι αν κάνεις, πάει η ζωή μπροστά, όλα θα γίνουνε και τα απίστευτα, και τα απειλητικά, και θάναι μια στιγμή αρκετή που δεν χωράει στη μνήμη

Εκεί που πιάστηκαν από το χέρι πρώτη φορά ο χώρος με το χρόνο.

Και πέταξαν για πάντα. 

 

Advertisements

1 Comment

  1. Maria mou i fotografia sou einai katapliktiki!!! Epireasmeni apo to keimeno sou, afto to spasimo sto teixo me kani na skeftomai oti einai i rogmi tou xronou h tou xorou. To gegonos oti exi vgi flou o anthropos kai oti pernaei apo mia porta dini stin eikona mia metafisiki aisthisi. I love it!!!
    Distixos the world continues to turn ignoring our own pain, opos eipes me ta poulia pou sinexizoun na petoun. Isos afto na einai kai mia parigoria, oti h fisi exi tous dikous tis kanones.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s