καλοκαιρινά ασύνδετα

 

Από δω και από κει μαζεύω και τον φετινό Αύγουστο.

Η πόλη και η καρδιά της, όπως πάντα και όπου μένω, μισογεμάτη και μισοάδεια την ίδια στιγμή. Απούσα η αθώοτητα , όλο και πιο με ερωτηματικά στο τέλος της η κάθε ματιά στα οικεία. Και τα γνωστά από παλιά, σαν έτοιμα για κατεδάφιση.

Κάτω από το άγαλμα του Χαρίλαου Τρικούπη ο νεαρός φτερωτός έχει υποστεί «παρέμβαση», βαμμένα νυχάκια στα πόδια, στα χέρια, στις θηλές και μια τούφα μαλλιά, κόκκινα πάνω στο άσπρο μάρμαρο. Κάποιος περιγέλασε τη σοβαροφάνεια αλλά δεν μούρχεται και να γελάσω.

Τα ασύνδετα. Μάλλον, λέω, ότι γι΄ αυτό χρειαζόμαστε τη θάλασσα, γιατί εκεί έχει κανείς την έννοια της σύνδεσης και της συνέχειας πως τα συστατικά της ξαναγίνονται και ξανασμίγουν έτσι αυτόματα και ανεξάρτητα από φουρτούνες κι από τον αέρα που δεν φυσάει αυτές τις μέρες.

Παρόλα αυτά όμως η ζωή η Αυγουστιάτικη συνεχίζεται.

Κομπρεσσέρ, κάτω από το παράθυρό μου πολύ νωρίς το πρωί,

καμία κατανόηση ούτε για το ξενύχτι από τη ζέστη, ούτε για την υπέροχη –επανάληψη μάλλον- εκπομπή ραδιοφώνου όπου ακούστηκε όλη η Αμοργός και διαβαστά και τραγουδιστά. Όλη, από την αρχή μέχρι το τέλος, μια φιλική φωνή μέσα στη νύχτα, ο άνθρωπος που την διάβασε, ο άνθρωπος που την έγραψε, ο κάθε άνθρωπος που μίλησε αντί για μένα.

Ντι-βι-ντι, Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης,

τόση μαυρίλα, δεν αντέχεται με τίποτα, όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί οκ, όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα, όλοι νομίζουμε πως εξαιρούμαστε, όλοι θέλουμε ν΄  αφήσουμε καλά σημάδια πίσω μας. Η πίκρα όμως θέλει μαεστρία και φίλτρα πολλά, σαν και του κυρ-Νίκου και σαν του Μπέργκμαν, στο σινεμά, σαν του Γούντυ Αλλεν για να απομείνει κάτι εκτός από το πλήρες μαύρο. Μπορείς να σφάζεις και με χιούμορ και  με οξεία παρατήρηση, να μένει ένα χαμόγελο στον άλλον, κι ας είναι και με ερωτηματικό.

(γιατί ανάμεσα στους πολυμεταφρασμένους ποιητές ο Γκάτσος δεν έχει από τις πρώτες θέσεις, άραγε, ενώ άλλοι, πολύ μετριότεροι και πολύ πιο δικτυωμένοι είναι παντού σαν μαϊντανός, θα ερωτήσω εκείνην που συχνάζει στη λαϊκή και περιφέρει και εκείνη την αδιέξοδη μαυρίλα της, κάτι θα ξέρει και αυτή από μάρκετιν ως πολυμεταφρασμένη και όχι μόνο…)

Σινεμά θερινό,  πολλές παλιές ταινίες –κρίση γαρ- του ΄40, του ΄50 του ΄60 και του ΄70

Πάλι η εποχή της αθωότητας, ίδια τα εγκλήματα, ίδιοι οι έρωτες, ίδια κι η μουσική, αλλά λιγότεροι αυτοματισμοί, συστήματα του φόβου. Από το ΄70 κι ύστερα όλα κωμικά –για την αφέλειά τους. Κανείς τους δεν φαντάστηκε επαρκώς, μένει μονάχα το lifestyle.

Καλωδίωση,

Εκτός από τους συναγερμούς που βαράνε στο πουθενά, σκέφτομαι τον ζητιάνο της γωνίας. Κάνει κάθε βράδυ τα ψιλά χοντρά, τσουλάει στο σταθμό του μετρό κανονικά με τις δυο ρόδες του. Από τους ελάχιστους επαγγελματίες που δουλεύει ανεξάρτητα απ΄ τη ΔΕΗ και από τα δίκτυα, με δύο ρόδες , με ένα βλέμμα στο κενό, και ένα χέρι τεντωμένο.

Αλλά  υπάρχουν και  άνθρωποι που δεν μισούν τόσο τη διαμονή τους, τη δουλειά τους και την ζεστή πραγματικότητα που έχουν κάτι να πουν ακόμα και τον Αύγουστο, εκτός από του «που πήγατε» και «που θα πάτε» your national obcession with vacation, έτσι όπως τόβαλε σε λίγες λέξεις, εύστοχες, μια φίλη που λατρεύει περισσότερο από μας και τη φύση μας, και τους ανθρώπους –μπορεί επειδή δεν τα χει δεδομένα-.

Άνθρωποι που με «θαύμασαν»,

Κι εν συνεχεία με διεκδίκησαν με έναν τρόπο κάπως περίεργο. Τα έργα μου δεν είναι απτά, ούτε μετρήσιμα, κι όχι μόνο τα δικά μου, τα έργα που θαυμάζω κι εκτιμώ πιο πολύ απ΄ όλα τ΄ άλλα είναι η ελευθερία που αφήνουν πίσω τους. Αν δίνουν στους άλλους φτερά ή αν παρέχουν το πέταγμα της κότας. 

Σύντομο, ατσούμπαλο, με το μάτι στο επόμενο σκουλήκι, και αδύνατον να πραγματοποιηθεί εκεί που χώνονται νωρίς-νωρίς να κοιμηθούν.

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο στα βόρεια προάστια της Αθήνας που μεγάλωσα υπήρχε και κοτέτσι, όσο κι αν φαίνεται περίεργο τις νύχτες μου πετάω.

Δεν κοιμάμαι, δεν δακρύζω, βλέπω.

Κι όταν νυχτώνει η πόλη αυτή συνδέεται με όλα.

Advertisements

9 Comments

  1. Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις
    να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους που έφυγαν
    εκείνους
    που χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους σε πελαγίσιους τάφους,
    όσο ζητάς τα σώματα που αγάπησες να σκύψουν
    κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων εκεί
    που στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη
    και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε η καρδιά σου,
    ο δρόμος δεν έχει αλλαγή, κράτησα τη ζωή μου
    Το χιόνι
    και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.

    (ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, Γ. Σεφέρης)

    Και μια μικρή αφιέρωση, το σηκώνει και η ανάρτηση:

    Είσαι μάλλον μακρυά τώρα, εύχομαι (έστω και καθυστερημένα) καλό καλοκαίρι!

    • γεια σου σάϊλεντ!
      ήμουν όντως μακρυά οπότε δεν πειράζει κανέναν η καθυστέρηση του καλοκαιριού. Είδα ότι επισκέφτηκες όλα μου τα μακρυνά πάτρια όπου ποτέ δεν έχω πάει, οπότε πάλι είναι πολύ ταιριαστό με την ανάρτηση το ποίημα του Σεφέρη από κάθε άποψη. Και ο κυρ-Νίκος, ένα δικό μου τέμενος στο οποίο δεν αναφέρομαι “επί ματαίω”…
      Η επιστροφή ωστόσο στην Ελλάδα -απ το καιρό του αεροδρομίου Ελληνικού- είναι πάντα ζόρικη. Όχι γιατί τελειώνουν οι διακοπές, μόνο, αλλά γιατί η γλώσσα μας είναι σχεδόν η μόνη σημαδούρα κι άγκυρα, και τί εκφέρει;
      Καλό χειμώνα από μένα. Την εποχή που οι άνθρωποι μπορούν να ζούνε μέσα και να ακούνε και να λένε μετά από επιλογή.

  2. Πάτρια η Μικρά Ασία; Ίσως είναι οδυνηρό για κάποιους, νομίζω όμως ότι τη χρειαζόμαστε αυτή την συμφιλίωση, αλλιώς τη μέσα μας ειρήνη δεν θα την βρούμε ποτέ. Α, το σπίτι του Σεφέρη διατηρείται ακόμα στη Σμύρνη να ξέρεις, ως μουσείο 🙂

    • το “πάτρια” δεν έχιει καμία απολυτως χροιά διεκδίκησης, δεν ξέρω αν αυτό κατάλαβες…

  3. Όχι, όχι, μιλούσα καθαρά για το συγκινησιακό του πράγματος, που τουλάχιστον εμένα με κατέβαλε, αν και “ξένος”…

  4. χαίρομαι… που δεν το εννοούσες έτσι!
    Είναι τεράστια η κουβέντα που ανοίγεις όμως.Ποιός είναι “ξένος” και πού; -το κυριότερο-. Εχω πολλές φορές προσπαθήσει -σε καθαρά ατομικό επίπεδο- να βρω τα σημεία της ταύτισης με το χώρο που γεννήθηκα και ζω , τον Ελληνικό και κάθε φορά ο απολογισμός έχει ένα και μοναδικό στοιχείο=τη γλώσσα, τίποτα άλλοΕίναι ωραίο όμως που επέτρεψες στον εαυτό σου να αισθανθεί έτσι. Δειχνει έλλειψη αλλαζονείας. Αλλά φαντάζομαι ότι το ιδιο συναίσθημα συνοδεύει όποιον ταξιδεύει σε χώρους έντονης μνήμης, ειδικά αν δεν είναι “δικές του”. Ξέρω τί εννοείς. Μου συνέβη κι εμένα εντελώς πρόσφατα στο Τέρεζιν που ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Τσεχία. Επειδή πιο παλιά ΄ο ίδιος χωρος ήταν και φυλακή για πολιτικούς κρατούμενους, αισθάνθηκα εξαιρετικά “περήφανη¨ όταν διαπίστωσα ότι είχε φυλακιστεί εκεί ο Α. Υψηλάντης. Σαν αν είχα απο κει και πέρα “δικαίωμα” να περιηγουμαι σαν τουρίστρια, ή όχι σαν τουρίστρια, τέλος πάντων…

  5. αλλά προέκυψε και κάτι άλλο, σάϊλεντ, μπορεί να μην “μ΄ακούς”,αλλά ευκαιρίας
    δοθείσης, πιστεύω ότι η νοσταλγία έγκειται στο γεγονός ότι δεν είναι κάποιος ευχαριστημένος από την όποια παρουσα κατάσταση. “Ετυχε” ή μάλλον πετυχε η συγκυρία και οι δικοί μου πρόγονοι την έκαναν εγκαίρως για αλλού και όχι για τη μαμά Ελλάδα. Επέστρεψαν εδώ μετά από την Αμερική και Βαλκάνια. Εκεί βρήκαν άκρη με την επιβίωση και έτσι ήρθαν με κάποια λίγο-πολύ αξιοπρέπεια στην Αθήνα. ( Στα πεζα του Καρυωτάκη μάλιστα θα βρεις πολύ εναργείς περιγραφές πως έρχονταν οι άλλοι, οι ανυποψιαστοι και οι λιγότερο τυχεροί απ τους δικούς μου, μιας και μιλάγαμε και για ποιητές,)
    Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα η κουβέντα κυριολεκτικά!!!

  6. Εδώ και καιρό έχω καταλήξει ότι ξένος δεν αισθάνομαι μόνο εκεί που αγαπώ-μέχρι πρόσφατα μόνο στην τσιμεντούπολή, ευτυχώς αυτό αλλάζει.

    Αυτό το καλοκαίρι προσπάθησα να γνωρίσω και να καταλάβω περισσότερο τους ανθρώπους στον τόπο που μεγάλωσα (και με μεγάλωσαν)-έναν τόπο βασανισμένο, με ανθρώπους που έζησαν το πένθος και την απώλεια όλη τους τη ζωή: μίλησα με γριές που έζησαν την κατοχή και γέρους που πολέμησαν στο αντάρτικο και πήγα σε μέρη που έγιναν ομαδικές εκτελέσεις των χωριανών (ανακάλυψα ότι οι μισοί μου πρόγονοι ήταν μάρτυρες στην κατοχή). Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα το θάρρος να τους πω ότι θέλω μόνο να τους γνωρίσω, είπα ότι κάνω κάποια έρευνα…Δεν ήταν εύκολο αυτό, κυρίως γιατί οι μνήμες της παιδικής μυ ηλικίας ταυτίζονται με αυτούς τους ανθρώπους, που απέφευγα για δεκαετίες, ποιος ξέρει γιατί…Τώρα όλα αυτά δεν ξέρω αν έχουν ακριβώς σχέση με όσα λέμε παραπάνω, κατά κάποιο τρόπο τα φετεινά μου ταξίδια ένωσαν κομμάτια της δικής μου ιστορίας και μνήμης…

    Θα διαφωνήσω όμως για τη νοσταλγία: αν η νοσταλγία είναι στείρα τότε ναι, σε τρώει και σε εξαντλεί. Μπορεί όμως και να σε κινητοποιήσει προς μονοπάτια απίστευτα, αρκεί να αποδεκτείς το εφήμερο της ιστορίας (σου).

    Και κάτι επίσης άσχετο: με τον ποιητή πήγαμε στο ίδιο σχολείο-όχι την ίδια εποχή βεβαίως, φαντάζομαι ωστόσο ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα από τότε 🙂

  7. Ωραία και θαρραλέα αυτά που γράφεις. (“χαίρομαι” και κάπως αν ο δικός μου χώρος, εδώ φιλοξενεί μαρτυρίες τόσο προσωπικές, silent).
    Με τους ποιητές περνάμε όλοι από τα ίδια σχολεία, ε; αλλά αν είναι και κυριολεκτικά μακάρι να χαράζουμε άλλες ιστορίες στα θρανία…
    Το βάσανο με την Ελλάδα δεν είναι το πένθος κι η απώλεια, αλλά αυτό που αναφέρεις για την αποφυγή των ανθρώπων που θα μπορούσατε να κλείσετε μαζί τους λογαριασμούς με την απώλεια. Αυτό νομίζω πως απωλέσαμε στη χώρα μας, άλλος γιατί βρέθηκε σε απέναντι μεριά, άλλος γιατί τράβηξε έναν δρόμο μη αποδεκτό, βάλε ό,τι θέλεις, όπου κι αν ταξιδέψω η Ελλάδα με διχάζει! Κι αυτό με θυμώνει πολύ γιατί όσο ο άνθρωπος τραβιέται τόνα μανίκι από δω και τάλλο από κει δεν μπορεί να κοιτάξει πίσω στην ιστορία με σεβασμό, και καμιά φορά χρειάζεται να τραβήξει ίσια μπροστά. (αν βέβαια αγαπάς σε έναν τόπο, και τον τόπο αγαπάς και την ιστορία σου βλέπεις με περισσότερη κατανόηση και ανοχή, αυτό είναι σίγουρο) Και πάλι κάτι άσχετο θα σου πω, δες αν θες και διάβασε τον΄Ηλιο με Δόντια του Γιάννη Μακριδάκη που κάνει πράξη όλα όσα λέμε εδώ με τη δική του ιδιαίτερη πατρίδα…
    Και πάλι σε ευχαριστώ που “εφερες” κομμάτια από τα ταξίδια σου εδώ. Και η τέχνη και τα ταξίδια αν δεν μας αλλάζουν εν τέλει τον τρόπο να βλέπουμε τον εαυτό μας και τον τόπο της διαμονής μας, δεν θάταν εμπειρίες ζωής, αλλά απλά καταναλωτικά προϊόντα!


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s