η μεγάλη ανατριχίλα…

 

«…το πρόγραμμα αφορά νέα παιδιά, τα οποία ασχολούνται με τη μουσική, το θέατρο και γενικότερα τις τέχνες.

Βάσει αυτού θα μπορούν να λαμβάνουν μικροδάνεια και πιστώσεις μέχρι 20.000 έως 30.000 ευρώ.»

Από τις ειδήσεις, πριν από 2-3 μέρες…

Μια μεγάλη ανατριχίλα και κάποιες ερωτήσεις:

Πάλι δάνεια;

Και άντε και τους δώσατε;  Ποιοι;  Με ποια κριτήρια;

Και πως άραγε προβλέπεται να τα ξεπληρώσουν; Κι άλλοι όμηροι; Κι αυτοί όμηροι;

Μήπως τα ίδια χρήματα δεν θα μπορούσαν να είναι σε «είδος» που ΚΑΙ περισσεύει ΚΑΙ δεν θα το διεκδικήσει κάποιος που δεν το χρειάζεται;  Και δίνω ένα παράδειγμα, αν τα ίδια χρήματα τα δώσει το εσπα σε έναν μουσικό, κι αν τα ίδια χρήματα τα διαθέσει για μία κιθάρα ή μια υποτροφία σε ωδείο, ΚΑΙ ο πληθωρισμός δεν θα αυξηθεί και το αζήτητο -λόγω ακρίβειας- όργανο  θα βρει τον κανονικό του αποδέκτη, ή το ωδείο θα συνεχίσει να υπάρχει και να λειτουργεί, ΚΑΙ ο νέος καλλιτέχνης θα βρει τα εφόδια για να κάνει τη δουλειά του.

Και βέβαια το «μικροδάνειο» ηχεί αν μη τι άλλο ειρωνικός νεολογισμός, γιατί αν οι καλλιτέχνες είναι όντως νέοι και όντως καλλιτέχνες, τα ποσά που αναφέρονται μόνο μικρά δεν είναι. Αν δεν το ξέραμε, δεν το μάθαμε πια, με τα spreads, να σκιαζόμαστε τους δάνεια φέροντες;  Κι άλλη ερώτηση,τότε.

Μήπως με το «καλλιτέχνες» εννοείται με την ίδια έννοια που στρατολογούνται τα κορίτσια που καταλήγουν στριπτηζούδες;

Παρακάτω. Για αντίστοιχες παροχές, επιχειρηματικού τύπου, υπάρχουν άλλοι επαγγελματίες που ονομάζονται «σύμβουλοι», κατ΄ευφημισμόν,  που είναι όμως ευρέως γνωστό ότι φτιάχνουν μια μελέτη  για τα μάτια και στη συνέχεια, και στην ουσία, απλά βιζματώνουν έναντι αδρής αμοιβής τον υποψήφιο με τον αρμόδιο σφραγιδάνθρωπο που εγκρίνει την επιδότηση, το δάνειο, το μικροδάνειο, γεφυρώνει εν πάσει περιπτώσει τον πελάτη με τον φορέα που τα σκάει.

Ανατριχιασμένη ακόμα, και ενθυμούμενη ξανά τα λόγια του Μάνου Χατζιδάκι για τον πολιτισμό που δεν έχουμε και τα υπουργεία που έχουμε, δεν  θέλω να φανταστώ κι άλλες εικόνες από τους νέους καλλιτέχνες απέναντι σ τους γραφειοκράτες. Εγινε και στον πρώην σοσιαλιστικό παράδεισο αλλά ακόμα και εκεί δόθηκαν και σε έναν βαθμό «εκλαϊκεύτηκαν» οι τέχνες στην κατανάλωσή τους, όχι βέβαια στην παραγωγή.

Για να τελειώσω, πιστεύω ότι τα θεάματα, τα ακροάματα, τα βιβλία και όλα τα πολιτιστικά αγαθά είναι δυσπρόσιτα και μη προβεβλημένα στον κόσμο που θα τα καταναλώσει. Και ο κόσμος, η αγορά, το κοινό, είναι αυτό που θα κρίνει, ακόμα και με ποσοτικούς και όχι πάντα ποιοτικούς όρους αν ο νέος καλλιτέχνης θα έχει μέλλον. Δεν κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια ότι όποιος καταφέρει ένα ικανοποιητικό νούμερο στη ζ’ήτηση του έργου του, θα είναι και πιο ζητούμενος στα μέσα που μπορούν να τον αμοίψουν και όχι να του δανείσουν;

Ενώ οι σπουδές και η επιμόρφωση, συκρινόμενες σε σχέση με τις Ευρωπαϊκές χώρες -όχι μόνο τις «μεγάλες», αλλά και τις «νεότερες», βαλκάνιες -είναι κι αυτές, δυσπρόσιτες οικονομικά, «ακαδημαϊκές» ή τσαπατσολουαρπαχτές του καθένα που διδάσκει ό,τι νάναι πουλώντας ακριβά όνειρα για μελλοντικές καρριέρες (φωναχτό παράδειγμα οι σχολές θεάτρου).

Τέλος πάντων. Κατάτη γνώμη μου το οποιοδήποτε δάνειο είναι ομηρεία και δουλεία. Είδα πρόσφατα μία καλή έρευνα του καναλιού της Βουλής όπου ο πολιτισμός της χώρας θεωρήθηκε από σοβαρούς επιστήμονες –της αλλοδαπής- ένας από τους σχετικά «αχάλαστους» παράγοντες που μπορούμε ακόμα να εξάγουμε, ένα από τα λίγα προϊόντα που διατηρούμε ανταγωνιστική θέση διεθνώς. Που σημαίνει πρακτικά ότι το κράτος, σαν κράτος και οικονομική μονάδα μπορεί να «εκμεταλλευτεί» αυτή τη πρώτη και ακατέργαστη ύλη.

Ξεκινώντας με δάνειο δεν πάμε καθόλου καλά. Είναι, ακριβώς, σαν να ταΐζεις ένα παιδί  και να σκέφτεσαι πότε θα το βγάλεις στη πιάτσα για να ρεφάρεις το κόστος της τροφής που τούδωσες.

Advertisements

3 Comments

  1. http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=181741

  2. Τα δάνεια είναι τρόπος ζωής για λαούς που δεν παράγουν, όπως εμείς. Δάνεια που συχνά είναι αυτό που λέμε “θαλασσοδάνεια”, δηλαδή που ναυαγούν και ουδέποτε επιστρέφονται. Είναι συνηθισμένη σ’ αυτά η χώρα αυτή, που θέλει να ζει όπως ένας Σουηδός, ή Καναδός, αλλά να εργάζεται και να παράγει όπως ένας Μεξικάνος σε ώρα καλοκαιρινής σιέστας! Μια γεωργική χώρα χωρίς αξιόλογη γεωργική παραγωγή και τουριστική που διώχνει τους τουρίστες με κάθε μέσον. Πώς να πληρώσει τα Cayen και τα ταξίδια στο Μπαλί χωρίς δάνεια;

  3. αγαπητό ηλιότυπον,
    σωστά εν γένει αυτά που λες, αλλά εδώ είναι άλλο το ζήτημα. Παραγωγή καλλιτεχνική υπάρχει, τόση που δεν μπορεί να απορροφηθεί από το κοινό. δλδ πληθωριστική. Η γνώμη μου είναι ότι προκειμένου να ισορροπήσει η προσφορά με τη ζήτηση πρέπει να τονωθεί η ζήτηση και όχι να επιδοτηθεί η παραγωγή με δανειακούς όρους που δεν είναι πιθανο να πληρωθούν ποτέ
    Επί πλέον λέω ότι η ιστορική εμπειρία του κράτους που μεσολαβεί για τη χρηματοδότηση ή που χρηματοδοτεί την τέχνη είναι αρνητική.
    Και τρίτον και κυριότερο λέω ότι το να θίγουμε τα κακώς κείμενα είναι ένα πρώτο βήμα, αλλά επειδή κανείς δεν θα δώσει λύσεις-κι αν δώσει τέτοιες που δίνει και στην παραγωγή άλλων αγαθών, πληθωριστική- ας βρούμε τις λύσεις πέρα από την ζητανιά προς τοκογλύφους και γραφειοκράτες, τους είδαμε, τους μάθαμε, όπου αλλού, ας μείνει το πολιτιστικό αγαθό έξω από τη συναλλαγή. Γιατί είναι, κι αν δεν είναι έξω, δεν είναι πολιστικό αγαθό, είναι δημιούργημα που δικαιολογεί χορήγηση “μικροδανείου” σε “μικροκαλλιτέχνες”.
    Κύριε μικρέμπορα, κύριε μικροπωλητά, πούλεγε κι ο Βέγγος ο Μέγας…


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s