πόσο πολύ πονάει ένα δόντι;

 

Κομμάτια ένα παιδί που αναζητούσε το φαΐ του στα σκουπίδια. Αλλά κι εγώ κατέβασα κάτι σκουπίδια χτες, και ένας καλοκάγαθος παππούς αναζητούσε εκεί την κλεμμένη τσάντα της γυναίκας του.

Την κλέψανε στο προαύλιο της εκκλησίας, εκεί δυο βήματα απ΄το σπίτι μου, πρωΐ-πρωΐ.

Κι αυτό το γεγονός, το δεύτερο, με τάραξε πιο άμεσα από το πρώτο, γιατί ήταν πιο κοντά μου, γιατί με απειλεί κι εμένα, γιατί τα παιδιά μου, απλά δεν είναι Αφγανοί, γιατί δεν έχω αναζητήσει ποτέ τροφή στα σκουπίδια. Πραγματική τροφή, σε πραγματικά σκουπίδια γιατί ψυχική, έχω αναζητήσει πολλές φορές σε κάδους, γι αυτό και έλεγα ότι είμαι άνθρωπος, αλληλέγγυος με τους κυριολεκτικά πεινασμένους.

Αλλά, αυτά όλα είναι σχήματα λόγου.

Μου σώθηκε η συμπόνια, αν είχα και ποτέ.

Ο φόβος και ο πανικός σκοτώνει τη συμπόνια. Νοιώθω να ανατέλλει μέσα μου ένας σκληρός και κυνικός, καινούργιος κόσμος.

Καλή Ανάσταση, των αισθημάτων.

και λίγα λόγια του Γιάννη Ρίτσου:

“Υστερ΄ από λίγο μου είπε: «Ξέρεις, Ίων, θαρρώ πως δεν είμαι καλός σύντροφος. Μ΄απασχολούν πολύ τα δικά μου. Όταν διάβασα κάποτε ένα σύντομο ποίημα που έλεγε

το δικό σου δόντι σε πονάει

πιο πολύ

από τριάντα σκοτωμένους

 

είχα την εντύπωση πως το χαν γράψει για μένα».”

(ΜΕ ΤΟ ΣΚΟΥΝΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΚΩΝΑ, Μυθιστόρημα, Κέδρος, 1984)

Advertisements

4 Comments

  1. ΜΙΑ ΠΟΥ ΣΕ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΩΜ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΚΕΔΡΟς ΕΧΩ ΚΙ ΕΓΩ ΕΝΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ (ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ)

  2. Τρίτη φορά που διαβάζω το ποστ σου. Συνήθως γίνομαι φλύαρος και όλο και κάτι λέω, αλλά ειδικά αυτή η ανάρτηση δεν ξέρω, με έκανε να νιώσω αρκετά άβολα ώστε να θέλω να φύγω γρήγορα χωρίς πολλά πολλά. Μέχρι που κατάλαβα τον λόγο: δεν ένιωσα τον πόνο ούτε του γεροντάκου, ούτε του μικρού αφγανού. Αλλά τι να πεις; Δεν υπάρχει αλτρουιστική πράξη. Όλους τους πονάει το δόντι τους περισσότερο απ΄οτιδήποτε άλλο.

    (τελικά δεν την γλύτωσες -άκουσες πάλι την μουρμούρα μου:)

  3. Π. Ελκυστή,την μεταφορική βόλτα την έκανα ήδη και γέλασα με τον χαρακτηρισμό “όχι το δικό μου”.
    (Αλλά μια και μιλάμε για χαρακτηρισμούς, να σου πω ότι το μυθιστόρημα εδώ, είναι κάπως καταχρηστικός, αυτοσαρκαστικός από τον ίδιο το συγγραφέα που τότε, τον καιρό του Σκουντήματος και του δίδυμού του Αρίοστου του Προσεκτικού έδωσε μια κλωτσιά σε όλα τα κλισέ του τύπου “ο ποιητής της Ρωμιοσύνης”, και όλα τα αντιαισθητικά καπέλα που προσπάθησαν να του φορέσουν. Για μένα είναι κείμενο σταθερής αναφοράς γι΄ αυτό φλυαρώ λίγο παραπάνω)
    Καλή επιτυχία νάχεις και στον ρόλο του ομιλητή μεθαύριο, θα προσπαθήσω και για την κυριολεκτική βόλτα!

  4. Χάρη,
    επίτρεψε μου να σου πω ότι δεν με πείθεις για αδιάφορος ή απαθής.
    Ειλικρινής,μπορεί.
    Και προσωπικά μου έλυσες μια μεγάλη απορία. Το γιατί η γυμνή αλήθεια απωθεί -ευτυχώς όχι αν συνυπάρχουν η ελευθερία και η εμπιστοσύνη-
    Ωραία μουρμούρα, αυτή:)


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s