ταξίδι στη χώρα “άνθη-πουλιά-ελάφια”

Πόσο βαθιά σέβομαι τους ανθρώπους που ξέρουν να χάνουν. Ίσως γιατί εγώ δεν ξέρω, τελικά. Πόσο βαθιά σέβομαι τους ανθρώπους που φεύγουν από τη ζωή με καθαρά κομμένα νύχια και δεν της αφήνουν καμία τσαγκουρνιά. Τους ανθρώπους που γνώρισαν την απώλεια και τόλμησαν να κλάψουν. Τους ανθρώπους που φοβήθηκαν το κενό και δεν το δημιούργησαν σε άλλους, δεν το πέρασαν αλλού, αλλά το πέρασαν. Πόσο βαθιά σέβομαι τους ανθρώπους που ξέρουν όμορφα να φεύγουν, πιο όμορφα από το να έρχονται. Τους ανθρώπους που αρθρώνουν το φύγε πιο καλά από το πάρε με μαζί σου. Που το διατυπώνουν σαν μουσική, από κείνες που ακούγονται στη θάλασσα όταν κοπάζει ο αέρας, κείνη τη μουσική που δονεί απ΄ευθείας το σώμα σαν ένα συρματόσκοινο που πια δεν ξέρεις αν ηχεί, αν το ακούς, αν πυρακτώνεται και σε καίει, αν δονείται και σε δονεί ή αν το βλέπεις να σκίζει μάταια το φως. Μάταια τα μάτια. Μάτια που τέμνονται οι τροχιές και λάμπει το κατάμαυρο μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι.

Ανθρωποι που έβαλαν νωρίς τους άλλους για να κοιμηθούν κι απόμειναν κρατώντας νύχτες απ΄το χέρι και γκρίζα όνειρα που μπλέχτηκαν σαν τα μαλλιά μες τις σιωπές τους.

Advertisements

11 Comments

  1. Όποιον και αν έχασες ποιήτριά μου, έχεις έστω την διαδικτυακή μου συμπαράσταση. Καλή δύναμη.

  2. όλο λέω ότι τίποτα δεν πρσοθέτει αυτός ο λόγος ο ποιητικός στην παρούσα ζωή, κι όλο μου γράφεις κάτι τέτοια σχόλια, τόσο εύστοχα στην ουσία αυτών που λέω. Σε ευχαριστώ πέρα από τις λέξεις, όπως κι εσύ διαβάζεις. Θα επανέλθω γιατί έχω μια δυσκολία τώρα.

  3. Πάντως, Χάρη, επανέρχομαι, -και ξαναδιαβάζοντας- δεν θάθελα να εννοηθεί απώλεια με θάνατο,που θα ήταν και ασέβεια, την φράση “ανθη-πουλιά-ελάφια” την δανείστηκα από την Αμοργό του Γκάτσου ως προορισμο και υπέρβαση με λίγα λόγια και καλά -του ποιητή-. Την δυνατότητα ανθρώπων ακόμα και απέναντι στην πιο μεγάλη απειλή να μάχονται, να χάνουν και να αποχωρουν με αξιοπρέπεια
    Και την ευκαιρία να διαπιστπωσει κανείς αν έχει αυτή την ποιότητα την δίνει η εποχή των ισχνών αγελάδων, σαν κι αυτή που διανύουμε σαν χωρα, σαν κι αυτήν που κατά καιρούς δύσκολους αντιμετωπίζει ο καθένας.
    Αλλάζοντας λοιπόν θέμα και διάθεση θα πω ότι τόσο ο Γκάτσος όσο κι ο Σεφέρης είναι από κείνους που υποκλίνομαι γιατί μετέπλασαν τόσο κοινωνικά πικρές εποχες και συνειδήσεις στην ομορφιά που όλοι ξέρουμε.
    Σε χαιρετώ:)

  4. Σε χαιρετώ έστω κι έτσι, σιωπώ μπροστά σ’ αυτό το ποιητικό ποστ. Άνθη-πουλιά-ελάφια μας καλούν πάντα μακριά απ’ την πραγματικότητα..
    “Τραβάτε εμπρός./Ω ταξιδιώτες, Ω θαλασσινοί,/Εσείς πουν πιάνετε λιμάνι, κι εσείς που τα κορμιά σας/ θα υποφέρουν τη δοκιμασία και την κρίση της θάλασσας/Ή όποιο γεγονός, αυτός είναι ο πραγματικός προορισμός σας.” (Έλιοτ, Τέσσερα Κουαρτέτα)
    Φιλιά

  5. Έχεις απόλυτο δίκαιο. Δεν θυμάμαι, κάπου διάβασα για κάποιον ποιητή που τον “κατηγόρησαν” ότι η θεματολογία του ήταν πολύ περιορισμένη. Και αυτός απάντησε: “μιλάω για τον θάνατο και τον έρωτα. Υπάρχουν άλλα θέματα να ασχοληθεί κανείς;” (κάπως έτσι τέλοσπάντων το είπε). Πάντα θεωρούσα ότι το μεγαλείο ενός ανθρώπου μετριέται από το μέγεθος αυτού που καταπιάνεται και ασχολείται, και κυρίως, με την αξιοπρέπειά του απένταντί του. Κάπου η Νικολακοπούλου έγραψε ένα στίχο: “δεν μιλάω για θανάτους, είναι άλλωστε κάτι κοινό”. Ότι δηλαδή ο θάνατος καθεαυτό δεν είναι τίποτα. Αλλού είναι το θέμα.
    Ως γνήσιος “Καζαντζακικός” θα μεταφέρω αυτά που λές στην γλώσσα του: “να μην αφήσω στον Χάρο τίποτα να μου πάρει -μονάχα λίγα κόκαλα”.
    Σε χαιρετώ ποιήτριά μου 🙂

    υγ: κείνα τα μεζεδάκια θα χαλάσανε πια 🙂

  6. καλημέρα νυχτερινοί μου επισκέπτες!
    ευχάριστοδιάλλειμα να μιλάω μαζί σας εν όσω περιμένω ένα κρίσιμο τηλέφωνο (αχ αυτη η Πολιτικη Κουζίνα “οταν χτυπάει το τηλέφωνο είναι για κακό”, και τα μικρασιατικά μου ανακλαστικά….)
    ας είναι….
    Ανέστη μου σε ευχαριστώ για τον κόπο να μου φέρεις τα λόγια του Ελιοτ αλλά σήμερα θα σου μιλήσω σε μια άλλη γλώσσα, μη ποιητική. Όπου όταν διασαλεύεται το βασικό αίσθημα της ασφάλειας η ποιητική διάθεση παει χαλαρά για βρούβες. Οπου αναδύονται θες-δε-θες όλες οι ανασφάλειες,οι αποτυχίες και οι ήττες με το χειρότερο προσωπό τους. Δεν το πίστευα που μου το έλεγαν αλλά εκτός από 5-6 ιδιοφυείες που δεν ξέρουμε καν αν υπήρξαν ή αν είναι στα όρια του μύθου οι περσόνες τους, η ποιητική διάθεση -η οικουμενική- και όχι η στενά αυτοαναφορική, η δυνατότητα να αγκαλιάζει ο λόγος την πραγματικότητα,όσο σκληρή κι αν είναι, χανεται, όταν ο άνθρωπος απειλείται (ή πιστεύει ότι απειλείται για κάποιους λόγους που συντρέχουν την πραγματικότητα). Απομακρύνεται το νόστιμον ήμαρ, κι άλλο, και ο καιρός τρικυμιώδης, πως να πιαστείς από στίχους χωρις να τους βουλιάξεις και αυτούς μαζί σου;

  7. Χάρη, αυτό που λες για τηνθεματολογία με βρίσκει 1000% σύμφωνη. Κι όχι μόνο για την ποίηση αλλά και για την ίδια τη ζωή. Κυρίως για τη ζωή.
    “αλλού είναι το θέμα”, λες. Και τα λες όλα.
    Θάρθει ο καιρός και για τα μεζεδάκια. Ωραία υπενθύμιση αυτή.
    (οι μεγαλύτεροι ψυ-επιστήμονες θα σουλεγαν ότι οι γήινες και σωματικές ανάγκες είναι σχεδόν ο μοναδικός τρόπος για να βγει ο άνθρωπος απ΄το λαγούμι. Φτάνει αυτός που τον καλεί εκεί έξω για να τις μοιραστούν να έχει σεβαστεί τις αιτίες που τον οδήγησαν μέσα και να τις απαρνηθεί. πολύ-πολύ καλη υπενθύμιση)

  8. Ελπίζω όλα να πηγαίνουν καλά και να μην έχουμε χειρότερες εξελίξεις…

  9. κι εγώ το ελπίζω Χάρη μου. Αλλά το γεγονός ότι ρωτάς είναι ελπιδοφόρο. Πάλι θα επανέλθω κι ας είναι πλεονασμός. Αλλά δεν μπορώ να μην σου απαντάω μόλις μπορώ, έστω και βιαστικά.
    πολλά πολλά χαμόγελα

  10. Το αν είναι ή όχι πλεονασμός το προσπερνώ -το ότι μου απαντάς “έστω και βιαστικά” το χαίρομαι 😛

  11. Χάρη, επανέρχομαι λοιπόν πάλι, να σου γράψω ένα 4στιχάκι πούχα συγγράψει το εθνοσωτήριο 2004.

    Στην νεόφτωχη Ελλάδα
    μπρος τη ψόφια αγελάδα
    η καινούργια Αντουανέττα
    τάζει το γιαούρτι αβέρτα.

    Μετά αν θυμάσαι η Βασίλισσα της Νύχτας άναψε και μερικά πυροτεχνήματα, η σπίθα έφτασε το 2007 και… μπαπ, όλη η χώρα στα κάρβουνα, κι άλλη μια 3ετία, και νάμαστε να κυνηγάμε επιτόκια , spreads, και ούτε μαντήλι να κλάψουμε τα χάλια μας.
    Κάτι τέτοια λέω,λοιπόν, και μου λένε πως γίνομαι μάντισσα κακών,και σε προσωπικό επίπεδο.

    Αλλά το να αντιλαμμβάνεσαι παραπάνω από τον μέσο όρο, αν θες πες το πολυτέλεια, αν θες πες το έλλειψη αμυντικού συστήματος στην περιρρέουσα δυστυχία,αν θες πες το και εκούσια απομόνωση, σαν αποτέλεσμα και όχι αιτία.

    Παρόλα αυτά αισιοδοξώ βαριά. Οσο οι παντελώς άγνωστοι συμπάσχουμε.Όσο έχουμε δυο-τρεις άξονες που δεν έχουν χάσει τίποτα από την αξία τους. Και αντίστροφα από το χρήμα και την υπερκατανάλωση, το τάχα και τηςκοινωνίας και των προσωπικών σχέσεων και του ανταγωνισμού, οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τη φοβερή ματαιότητα του κατέχειν, την εκπληκτική ανωτερότητα να ξοδεύεται κανείς για ουτοπίες κα χείμμαιρες. Και να βγαίνει κερδισμένος, με ανθρώπους δίπλα του.

    Και λέω “ναι” στην έλλειψη και στην απώλεια, όχι στην ανασφάλεια. Εχουμε ό,τι είμαστε, δεν είμαστε ό,τι έχουμε.

    Κατά τα άλλα, υιοθετώ τα λεγόμενα του Stendhal, “Τρέμω διαρκώς μη τυχόν έχωγράψει έναν αναστεναγμό εκεί που πιστεύω ότι έχω σημειώσει μιαν αλήθεια”.
    σε χαιρετώ φίλε μου Χάρη και μόνιμα σε ευχαριστώ γι αυτούς τους διαλόγους


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s