ΜΟΥ ΤΟ ΄ΠΑΝΕ ΟΙ ΤΣΙΓΓΑΝΕΣ

                                  

Δεν έχω να σας δώσω δώρα

φοράω ένα σανδάλι από σανίδια, ένα μόνο

και δεν θυμάμαι τίποτα

ούτε τα ονόματά σας

ούτε τις ευχές

Δεν έχω να σας δώσω δώρα

γιατί η χαρά που κάποτε τρυγούσατε καρπούς

έγινε μίσος

καθώς ποτέ δεν έφτανα ψηλά, καθώς  οι καρποί δεν έφταναν ποτέ 

τους στρέψατε ο ένας προς τον άλλον.

Ισως και να ήταν πιο πολλοί, ποιος ξέρει τώρα…

Το θέμα είναι πως κανένα φίδι δεν σας ψιθύρισε λόγια κακά λόγια στ΄αυτί

εγώ όλα αυτά τα ακούω βερεσέ

άλλωστε ποιος μιλάει πια τοις μετρητοίς;

Να μην με παίρνετε στα σοβαρά

να μην σας παίρνω και εγώ νερό

Έτσι δεν είναι πιο καλά;

Αυτά είπε το κομμένο έλατο

Καθώς στεκόταν απούλητο και αμίλητο στη μέση-μέση της πλατείας…

το τελευταίο  δέντρο μιας σοδιάς καλής.

Το μάζεψε ο γύφτος, λίγα ευρώ χαμένα…

Για κείνον σημασία θα είχε μονάχα αν είχε πουληθεί….

μοναδική θρησκεία του ήταν από πάντα η περιπλάνηση,

της μιας βραδιάς η ζεστή κλίνη.

Το πήγε στο τσαντίρι

και το κάψανε όλοι μαζί

απλώσανε τα χέρια τους τα τσιγγανόπουλα και χάρηκαν λιγάκι, μπορεί και να χόρεψε και μια γριά ζωσμένη κόκκινο ζωνάρι.

Και τρίζοντας μέσα στη φωτιά

έδωσε και πήρε ένα δώρο

Καλύτερα να καίγεται σε τσαντιριού φωτιά

παρά να είναι σε σαλόνι χωρίς ρίζα

(Κυκλοφορεί ελεύθερο και στο τελευταίο ΒΑΚΧΙΚΟΝ)

Advertisements

6 Comments

  1. Απ’ ότι βλέπω ο δρόμος σου σιγά-σιγά χαράζεται 🙂 Πάντα μ άρεσαν οι στίχοι σου -είσαι μεγάλη ποιήτρια (στο πα 5-6 φορες μέχρι τώρα :P). Και είναι αυθεντικοί: όλα τα ποιήματα σου, είναι ταυτόχρονα θλιμμένα και ειρωνικά, ειρωνικά με πολύ γούστο, και θλιμμένα στο όριο της αλήθειας. Υποψιάζομαι ότι και συ, σαν τον Καβάφη, “εσωτερικώς γελάς”, πίσω από την αναγκαία σχεδόν μάσκα της σοβαρότητας (συγχώρα με για την αυθαιρεσία μου να μιλώ για τα ποιήματά σου!).

  2. αν αυτό λέγεται “αυθαρεσία”, εγώ να πάω να πνιγώ στο Φάληρο…

    εκτός που με σκλαβώνεις με τις ανίερες συγκρίσεις σου-αν θεωρείς ότι κάτι,ο,τιδήποτε μπορεί να συνυπάρχει στον Καβάφη και σ εμένα- σε ευχαριστώ πολύ.Οχι γιατί με χαρακτηρίζεις έτσιι όπως με χαρακτηρίζεις αλλά γιατί έκανες έναν ανεκτίμητο κόπο. Να ασχοληθείς και να καταλάβεις τι λέω, αλλά και τί δεν λέω, ακόμα πιο πολύ.

    δενξέρω με τί άλλο λόγια να στο πω, αλλά επί της ουσίας εκφράζεις τον αντίποδα ακριβώς απο “ας αλλάξουμε κουβέντα”, ή “άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε”, αυτές τις ανούσιες φράσεις που διακόπτουν στον προφορικό λόγο την αλήθεια τότε ακριβώς που πλησιάζει ν΄αναφανεί.

    πάω στο λεωφορείο,τώρα για να γελάσουμε και παρέα…

  3. Λεωφορείο τελικά ή τρόλλεϋ; 😀

    Μήπως χαρά του ποιητή δεν είναι να τον καταλαβαίνουν; και χαρά του αναγνώστη δεν είναι να καταλαβαίνει; Ευτυχισμένοι λοιπόν! 😛 Ελπίζω μόνο να έπεσα μέσα σ αυτά που είπα!

    Ούτε γω ξέρω πως να στο πω, αλλά αυτός που “άλλαξε κουβέντα” σχετικά με τα ποιήματά σου, μην του ξαναμιλήσεις!

  4. λοιπόν Χάρη, τα σχόλια σου είναι Χριστουγεννιάτικα δώρα…
    φυσικά και μέσα πέφτεις, πιο μέσα δε γίνεται
    αλλά ο προφορικός λόγος είναι αλλιλώς, μιλάς και ξαναμιλάς, απλά δεν λες τίποτα, μιλάς για τον καιρό για την ακρίβεια για την κυβέρνηση, ξέρεις, “για το κακό το ριζικό μας”, άλλωστε το εθνικό μας σπορ είναι η σκέτη και αναποτελεσματική γκρίνια που δεν έχει σκοπό να αλλάξει αλλά μόνο να συντηρεί τα κακώς κείμενα αφού καθόλου δεν τα πειράζει. Αυτό το είχε καταλάβει πολύ καλά ο Καβάφης,τότε κι αν ζούσε τώρα θα γελάγαμε πολύ, πάρα πολύ…
    Καλά Χριστούγεννα με τη χαρά της επικοινωνίας και της δημιουργικότητας που προσφέρεται-πάω να τουμπάρω τη γαλοπούλα – 🙂 ένα ποίημα είναι κι αυτή…

  5. Amazing! Such vivid imagery!
    Especially the last 2 verses, they really touched me. My interpretation of them was that an authentic life (in this case the tree provided warmth), even if it is short lived is better than one that is beautiful perhaps but χωρις ουσια (which i understood you meant by the line χωρις ρίζα).
    I think it’s my favourite poem so far!!

  6. Ελένη μου
    δεν ξέρω τί πρώτα να πω και σε ευχαριστω που ρωτάς και προβληματίζεσαι. Με το “χωρίς ρίζα” εννοούσα εγώ-το ποίημα εννοείται όπως ο καθείς το καταλαβαίνειι- χωρίς το φυσικό περιβάλλον με την ευρύτερη έννοια της καταγωγής, της οικειότητας, της σιγουριάς….
    Νομίζω πως όσο αυτά μας λείπουν γινόμαστε και πιο δεκτικοί στα ξένα πάθη, αν δεν μας “λείπει τίποτα”, που λένε, δεν μπορούμε να ταυτιστούμε με τα γενικά πάθη, ούτε να προσφέρουμε λίγη ζεστασιά, μιας νύχτας, γινομαστε “διακοσμητικά” στοιχεία ανούσια. Το αθάνατο παραμύθι, το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα, το ξέρεις; κι αυτό, με άλλα καλυτερα λόγια από τα δικά μου, νομίζω ότι περιγράφει κάτι παρόμοιο.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s