όμορφη και παράξενη, που λέει κι ο Hondos!

Εικόνα075Οταν ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μας παρουσίαζε αυτή την εικόνα στα αβαθή του Ολυμπιακού Σταδίου, το 2004, δεν ξέρω αν την είχε συναπαντήσει στη φαντασία του.

Όπως δεν ξέρω ποιός αντιγράφει ποιόν, η ζωή την τέχνη, ή τα μάτια της τέχνης μας κάνουν να βλέπουμε τα πράγματα αλλιώς.

Και όλα ήταν όμορφα, καθώς τα παιδιά της εικόνας μου είπαν:

“Ναι,ξέρουμε ποιά εικόνα εννοείς”,

Και  γελώντας ο άντρας προσθέτει .”Κι εντάξει η γυναίκα μου, είναι όμορφη”, “εγώ όμως δεν έχω τις γραμμές του φτερωτού!”

Παραβλέποντας ίσως ότι για να βλέπει αυτή την ομορφιά, ο πιο καλλίγραμος ιπτάμενος θεός ήταν σίγουρα εκεί (αν είχατε τα μάτια τα δικά μου, κλπ κλπ)

Και μ΄αυτά λες, “εντάξει, χαλάλι τα χάλια της πατρίδας μου, είναι και κάτι Παπαϊωάννου και κάτι παιδιά σαν κι αυτά που μου δανείζουνε το βλέμμα τους στα πράγματα και με συμφιλιώνουν…”

και βάζω  πιο βαθιά τα πόδια μου στην άμμο, ψάχνοντας μάταια, όπως αποδεικνύεται  από τη φύση του υλικού να βγάλω εκεί μια ρίζα…

Αλλά,  η κατραπακιά έρχεται τρέχοντας, καθώς σε έκσταση  ακόμα ούσα, μπαίνω σε λίγο κάτω από το αυτοσχέδιο ντους, δίπλα σε μια πρόχειρη κατασκευή -τσίγινη παράγκα από μέσα, καλάμια απ΄έξω- σε ρόλο αποδυτηρίων. Ακόμα κι όλα αυτά μου μοιάζουν μαγικά και “άξια εισί” – είμαι έτοιμη να κραυγάσω, όταν εκτός από χλιαρές σταγόνες μούρχεται στο κεφάλι ένας παρατυχόν μονόλογος υπό νεοέλληνα, συνέλληνα αλλά Ελληναρά…

 

“Ποιός Κολόμπος -το μπ, b– ποιός Κολόμπος βρε μαλάκα; Και την Αμερική Ελληνες την  ανακάλυψαν, άσχετο που το έχουν πνίξει, αυτοί οι Τούρκοι, με την προπαγάνδα τους. Η Ελλάδα ρε, μόνο πολιτιστικούς πολέμους έχει κάνει!”

Και μου θυμίζει βίαια και ακόμα μια φορά ότι σε τέτοια “επίθεση τέχνης” τα καταθέτεις τα όπλα!

 

Εικόνα075

Advertisements

3 Comments

  1. Πολύ ωραία τα ασημόχροα αβαθή (και τα Ολυμπιακά και τα μετολυμπιακά), αλλά είναι η μσή αλήθεια (ή η μία όψη του νομίσματος – κάλπικης δεκάρας εν προκειμένω): πάντα θα καραδοκεί στη γωνία ο Ελληνάρας με τον Κολόμπο, όπως και η Βίσση, ο Σάκης, η ντουντούκα, το Ντάτσουν και…. όλα αυτά που έβαλε ο Παπαϊωάννου δίπλα στα απολλώνεια ταμπλό-βιβάν του. Χέρι-χέρι πήγαιναν αυτά, από αρχαιοτάτων χρόνων που λέγανε και οι παλαιοί. Άσε που και ο φτερωτός θεός (κατά κόσμον Γιάννης Μανταφούνης) έχει κι αυτός “λερωμένα” τα φτερά του. Κουβαλάει κι αυτός αιθέρια ρυπαρότητα και σκοτεινιά: Έμπνευσή του στάθηκε το (ακρωτηριασμένο σήμερα) αγαλματάκι του Έρωτα από το κακόφημο και λαϊκό Ζάππειο (“τον κήπο του σπιτιού μου” όπως έλεγε ο Λαπαθιώτης)…

    Υ.Γ.
    Και δυό σκόρπιες σκέψεις-διαπιστώσεις που μου ήρθαν διαβάζοντας :
    Η τέχνη, ακόμα και ως μίμηση-αναπαράσταση της ζωής, είναι πιο “πραγματική” (βλ. ταυτοποιητική, αποκαλυτπική, ζωογόνος) από τη ζωή.
    Όλοι οι πόλεμοι είναι (κατ’ουσία και κατά βάθος) πολιτιστικοί.

  2. τί να σου πω, που διαφωνώ σε τόσα;

    Μόνο εκέινο το Ντάτσουν με τα καρπούζια θα υπερασπιστώ, όχι ως “αναγκάιο κακό” της πραγματικότητας, αλλα πραγματικότητα πολύ πιο χρήσιμη, οικολογική, καλλιτεχνική, πολύχρωμη, φαντασιακή και αυτοσχεδιαστική από το Σάκη και τη Βισση που σχεδιάζονται.
    Κι από τη φτηνή παντόφλα που φορεί η Ελλάς επιλέγω χίλες φορές την ξυπολησιά.

  3. α, κι επειδή είσαι και της τέχνης, δες το ΡΟΜ του Μ. Καραμαγγιώλη, αν δεν σε πείθει η ζωή


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s