Παραβίαση αρχών νο, 2

 

Υπάρχει, όμως, λόγος σοβαρός…

Που παραβιάζω την αρχή μου, ο,τι γράφω εδώ να μην προϋποθέτει τις ιδιοτροπίες της μπλογκόσφαιρας και να μην χρησιμοποιώ –και να μην καταχρώμαι τις ευκολίες που παρέχει-. Πιστεύοντας πως ο,τι επικοινωνείται, επικοινωνείται αν και εφόσον αξίζει τον κόπο να διαδοθεί και πιάνει τόπο, για τον ίδιο λόγο. Και να μην αναφέρεται στη μπλογκόσφαιρα, με την ίδια λογική που οι εφημερίδες, δεν αναφέρονται στη τυπογραφία…

Αλλά έρχεται ένα σχόλιο της Κατερίνας, που δεν μπορεί παρά να ξύσει την ματαιοδοξία μου –το άκουσμα τους ονόματος του κάθε ανθρώπου sounds like music to his ears- λένε οι παμπόνηροι μαρκετίερς…

Σχόλιο στο μπλογκ xomeritis, και εκτός που «κοίτα μιλάει για μένα», μου θυμίζει εκείνο το υπέροχο πεζό του Γιάννη Ρίτσου «Με το Σκούντημα του Αγκώνα» (βοήθεια Κατερίνα, δεν το βρίσκω στη βιβλιοθήκη…). Εκεί στη Σάμο που ήταν ευμενώς εκτοπισμένος, ένα δειλινό, και νάσου «ένας βαπορίσιος καπνός» (ξανά βοήθεια Κατερίνα, από πού είναι αυτό;). Και άλλο δεν ποθούσε από έναν αγκώνα, εκεί δίπλα να τον σκουντήσει και να μοιραστούνε στη σιωπή το θέαμα, την εμπειρία της στιγμής, την έκσταση που ούτε αναπαράγεται αλλά ούτε και κρατιέται.

Μια σκουντιά, λοιπόν, με τη μορφή κλικ, που δίνουμε οι παντελώς άγνωστοι, και η σκουντιά πάει παραπέρα, στο διπλανό κάθισμα, και από τη σιωπή και μόνωση της κάθε οθόνης…

«Δεν χρειάζονται περσότερα» (βοήθεια, πάλι Κατερίνα!)

υ.γ. κατά πως μου λένε γουορντπρεσίτες συνάδελφοι ο σύνδεσμος δεν ανταποκρίνεται, σφάλμα 404 , οπότε τον ξαναπαραθέτω http://xomeritis.blogspot.com/2009/07/blog-post_10.html , χωρίς “μασκούλα”…

Advertisements

2 Comments

  1. Είναι να μην ξεκινήσουμε τις …παραβιάσεις, Μαρία – nο.1, no.2, αναμένω με ενδιαφέρον την παραβίαση no.3. Άλλη μια σκουντιά, όμως, ώστε να μην περιθωριοποιείς τις επιθυμίες σου, όταν συμβαίνει να παραβιάζουν κάποια από τις αρχές σου: oι αρχές δεν είναι για να τις ακολουθούμε, είναι ένας μπούσουλας για να βλέπουμε τον κόσμο.
    (αυτός που μου το “σκούντησε”, ευτυχώς, δεν ήταν πολιτικός)

    Και νομίζω πως ο Νίκος Καρύδης και ο Γιάννης Ρίτσος θα ένιωθαν ευτυχείς να γνωρίζουν πως έχεις περάσει τους στίχους τους στην καθημερινή έκφρασή σου, δεν θα τους σκότιζε η “αναφορά στην πηγή” ούτε θα σου ζητούσαν “πνευματικά δικαιώματα”.

    (κανόνισες πάλι να κατεβαίνω κέντρο στη μέση του καλοκαιριού και της γρίπης των χοίρων. Και με κομμένο μετρό. Από το Εικονοστάσιο, μόνον δύο βιβλία διαθέτω.)

  2. Κατερίνα,
    Αντιγράφω τα λόγια του Π. Ελυάρ,
    “Ο Αμπλαούπλας, ο Τσαλαβούτας κι ο Χαζόγιαννος, και βέβαια είναι ποιητές!

    Ο Γκόνγκορα, ο Έντγκαρ Πόε, ο Μαλλαρμέ, και βέβαια ποιητές!

    Το δράμα όμως βρίσκεται στους ποιητές που λένε «εμείς», σ’ αυτούς που παλεύουν, που ανακατεύονται με τους συνανθρώπους τους, και μάλιστα, και προπάντων, αν είναι ερωτευμένοι, θαρραλέοι. Η ποίηση είναι αγώνας.

    Οι αληθινοί ποιητές ποτέ τους δεν πίστεψαν ότι η ποίηση τους ανήκει, δίκην ιδιοκτησίας. Στα χείλη των ανθρώπων ο λόγος δεν στέρεψε ποτέ: οι λέξεις, τα τραγούδια, οι κραυγές αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο αέναα, διασταυρώνονται, συγκρούονται, μπερδεύονται.”

    που συνάντησα στο μπλογκ
    http://gianniszelianaios.blogspot.com/2009/06/paul-eluard.html

    Παραβίαση νο. 3, για τούτο ο,τι μου αρέσει και ο,τι με εκφράζει , βάζω το tag, ΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΛΟΓΙΑ

    για όλα αυτά που λες, γιατί τα καλύτερα λόγια που να εκφράζουν κάτι που δεν μου χωράει σε λόγια ή δεν βρίσκω τα κατάλληλα.
    Και τότε λέω, ονομάζω, κάτι καλλιτεχνικό όταν καταφέρνει και μεταφέρει μια δόνηση έτσι που το υιοθετείς πια, αντι για άλλα πολλά. Πώς λέμε “χωρίς βαβρβάρους” και αυτόματα εννοούμε τόσα άλλα, σημάδι πως μπήκε όχι μόνο στη γλώσσα αλλά και στη ροή της σκέψης.

    Για δες καιρό που διάλεξες να κατεβείς στο κέντρο, αρχίζει ο βρασμός σιγά-σιγά,
    Από γρίπη και ιούς πάντως δεν διακινδυνεύεις, απ΄όσο ξέρω και αντιλαμβάνομαι, ευτυχώς οι μισοί Αθηναίοι απουσιάζουν, οπότε από συνωστισμό πάλι δεν κινδυνεύεις, ειδικά στα βιβλιοπωλεία, όλοι παπούτσια αγοράζουν! Μηδ εμού εξαιρουμένης!

    Αντε να πούμε και κάτι κατινίστικο, μην νομιστεί ότι εκτός από ποιηση δεν μιλάμε και για αυγολέμονο και φυτικές βαφές.
    Και για σεντόνια, σαν κι ετούτο εδώ…


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s