Γράμμα στον Tim Burton, κoινοποίηση στον Γαλλιλαίο

 

 

Στο κέντρο του κήπου μου φύτρωσε μαρμάρινη πλάκα

εκεί  που θα μεγάλωνε ξανά ένα κούφιο δέντρο

Επέμενε να πέφτει πάνω μου κάθε φορά που φύσαγε νοτιάς

ήταν οι ρίζες, λέει λιγότερο βαριές από τα φύλλα

 Και κατασκεύασα ιδανικούς ανθρώπους, με τη φαντασία

για να πιστεύω πως από κάτω είχαν χώμα

 και για να σταματήσει το νερό εδώ.

 Τη γη, δεν την αλλάζω.

 

 Για να πατήσω κάπου

και όχι βέβαια «ίνα την γαν κινάσω”

την ώρα που γευματίζουν τα σκουλήκια

παρελθόν.

Advertisements

5 Comments

  1. Μια ώρα τώρα σκέφτομαι τι να σου γράψω και δεν μου έρχονται οι λέξεις. Δεν ξέρω αν στο ξανάπα αλλά είμαι σίγουρος ότι όταν εκδοθείς όλοι θα μιλάνε για σένα. Και επειδή με τρώει το ΄χερι μου θα σου πω τι σκέφτηκα μόλις το διάβασα: δεν έχει σχόλια γιατί ο τελευταίος της στίχος είναι εκτυφλωτικά όμορφος και βασανιστικά αληθινός. Τι να πεις στην αλήθεια ντυμένη στην ομορφιά; (φυσικά εγώ λέω… :P)

  2. Λοιπον, Χάρη θα σου πω μια μικρή ιστορία
    Είναι ένα πρωί, πάει μήνας, και στη γειτονιά μου που κανείς δεν συμπαθεί τα περιστέρια,εξ αιτίας των κουτσουλιών τους, πόσο μάλλον οι ελαιοχρωματιστές, εκεί που διασχίζω το δρόμο, προηγούνται ένα ζεύγος πετεινά του ειδους. Είναι και τα δύο κάτασπρα, αλλά εκτυφlωτικά σαν ασβεστωμένα και έχει το καθένα πάνω στοκεφάλι του μία καφέ ακατάστατη κηλίδα. Πιο πολύ σαν λεκάνες καμπινέ μοιάζουν, παρά για πουλιά.
    Παρόλα αυτά, το ζεύγος, identical tweens, κατά τη γνώμη μου, κινείται πλάϊ-πλάϊ και συντονισμένα, ζυγισμένα και στοιχισμένα σε τέτοιο βαθμό που πιστεύει κανείς ότι το ένα καθρεφτίζεται στο άλλο.
    “Για δες τί ερωτευμένα που είναι… ζεύγάρι βλέπεις” μου λέιει αυθόρμητα ο ελαιοχρωματιστής από το παρακέιμενο γιαπί.
    “Αφού είναι αδέλφια”, αντιτείνω εγώ, προσπερνώντας όλες τις θεωρίες περί γλώσσας του σώματος και την απέραντη θρυλούμενη αφοσοίωση των περιστεριών που πλέιστα όσα λυρικά παραληρήματα εξυμνήσει και ερμηνεύσει σαν σημάδι ενός έρωτα μεγάλου.
    “Εεεε” μου απαντάει ο οικοδόμος, αλλάζωντας λίγο ύφος προς το παιχνιδιάρικο

    “κάνουνε κι αιμομιξίες αυτά!….”
    ……………………………………………………………

    Και τί θέλω να πω;
    Οτι αυτά τα απλά λόγια, πάει μήνας λέμε που συν’εβη το περιστατικό, από τον άγνωστο, μου φιτάξανε εκείνη τη μέρα, το κέφι και επιπλέον τα θυμάμαι ακόμα.
    Αρα μην ψάχνεις ούτε σπουδαία, ούτε σοφά, ούτε έξυπνα αν θέλεις να σχολιάσεις κάτι, εδώ.
    Και αν δεν σου έρχονται οι λέξεις, πάνα πει πως οι δικές μου σε πήγαν παραπέρα από τη λογική που συνήθως εκφράζεται με το λόγο, Αν κάποτε μιλήσουν για μένα, ας μιλάνε έτσι, αληθινά κι ανεπιτήδευτα.

    Σε ευχαριστώ,πολύ που με ενθαρρύνεις, εσένα και όλους τους “δοκιμαστές” εντός και εκτός σχολίων που με βεβαιώνουν πως δεν είναι δηλητηριώδη αυτά που σας σερβίρω…

  3. Έχεις δίκιο, τα μεγάλα λόγια είναι περιττά. Ώστόσο δεν έψαχνα μεγάλα λόγια, ούτε να ερμηνεύσω προσπάθησα. Θέλησα απλά να σου δείξω τι ένιωσα, αλλά΄πάντα δυσκολεύομαι με αυτό το θέμα.

  4. καλά τα λες, πάνω σε σκουλήκια και παρελθόν πατάμε (κυριολεκτικά και μη) και πορευόμαστε. Το μάρμαρο της πλάκας δεν ξέρω μόνο ποιος το πληρώνει τελικά στην πράξη. Μάλλον ο κάτοχος του κήπου…

  5. Στόχω ξαναπεί Χάρη ότι μου δίνεις τις πιο υπέροχες πάσες;

    Είναι σαν τον οργασμό, και το συναίσθημα, αυτοί που δηλώνουν δυσκολία, κάποια στιγμη το βιώνουν, κι αυτοί που το προσποιούνται μένουν με τη φήμη και χωρίς πελατεία.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s