Oι καρέκλες της παραλίας

ist2_2288819-empty-chair-at-beach 

Πήγα στην παραλία να ρίξω μια βουτιά, και στο καφέ και σελφ-σέρβις, ελλλείψει άλλης σκιάς, καθόταν η αγία ελληνική οικογένεια. Τουτέστιν δυο-τρία ζευγάρια με τις πετσέτες και τους φραπέδες και ένα γύρω δεκαπέντε καρέκλες με ακόμα και ένα ζευγάρι γυαλιά επάνω, μόνο!

«Χρειάζεστε όλες τις καρέκλες;», τους ρωτάω με όση γαλυφιά και νάζι μου έχει απομείνει μετά από μία ώρα-και πορεία στις καυτές ασφάλτους.

«Φυσικά» μου απαντούν, «κάθονται τα παιδιά».

Μένω λίγο με το ηλίθιο βλέμμα της αγελάδας γιατί παιδιά δεν βλέπω.

«Τα παιδιά μας» μου εξηγούν, «που τώρα κολυμπάνε», «είναι αθλητές» συμπληρώνει κάποιος από την παρέα με καμάρι «ναι, και σε λίγο έχουν αγώνες», «θα φύγουμε σε λίγο, αφού έχουν αγώνες».

«Και μέχρι τότε» τολμάω, μέχρι να βγουν από τη θάλασσα (τα καμάρια σας, από μέσα μου, αυτό) μήπως θα μπορούσα να πάρω μία καρεκλίτσα;»

«Α, όχι», έρχεται η απάντηση.

Και σκέφτομαι ότι κακώς έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία, κακώς ανήκουμε στην ευρωπαϊκή ένωση. Ζούμε στην εποχή στης αριστοκρατίας, ζούμε κάτι αιώνες πίσω. Αν κάτι τριαντάρηδες γονείς κρατάνε καρέκλες στο καφέ για τα νήπια –όταν τα είδα, καμιά 6άδα ήταν όλα μαζί και όλα πολύ μικρούτσικα, το πολύ του δημοτικού. Και σκέφτομαι ότι σαν τους πολιτικούς μας αρχηγούς και τα τέκνα τους –τρεις οικογένειες από το τέλος του εμφυλίου μέχρι σήμερα- κυβερνάνε ελέω ονόματος τον τόπο.

Και οι οικογένειες αυτές εξασφαλίζουν «καρέκλες» στην παραλία της εξουσίας. Στέλνουν τα καμάρια τους στη θάλασσα και μένουν στα μετόπισθεν για να τους εξασφαλίσουν μια θέση –πολλές θέσεις- παρά τω φραπέ των γονιών.

Μετά τα στέλνουν ξεκούραστα-ξεκούραστα στον «αγώνα»….

Advertisements

12 Comments

  1. Ω, πόσο μα πόσο δίκιο έχεις. Καβάντζα και νεποτισμός…

  2. Σχολιαστη, πόσο μα πόσο χάιρομαι που το σχόλιο προέρχεται από έναν νεαρό πατέρα! ….
    Καλή δύναμη, εύκολο δεν είναι, ειδικά αν ξέρεις ότι κάθε λεπτό που περνάει θα είναι και πιο ανεξάρτητα. Αλλά μάλλον θα τόχεις αντιληφθεί. Και είναι και τόσο ευχάριστο, τόσο μα τόσο ευχάριστο το γεγονός ότι κάθε σήμερα σε έχουν λιγότερο ανάγκη από το κάθε χτες!
    Νασαι καλά, να τα χαίρεσαι, όρθια! -θάναι και πιο \”ετοιμα\” για τοκολύμπι, εδώ που τα λέμε- 🙂
    θα τόχεις καταλάβει ως μωροπατήρ ότι το ανακλαστικό της κολύμβυσης υπάρχει από τη μήτρα και πόσο το καταστρέφουμε μετά…

  3. Όλοι σε αυτή τη χώρα για μια καρέκλα διαγκωνιζόμαστε. Είτε αυτή είναι παραλίας, καφετέριας, λεωφορείου, μετρό, γραφείου, διευθυντή, ακόμα και αναπηρική (μαζεύοντας “φιλανθρωπικά” καπάκια από μπουκάλια)…
    Προσωπικά πάντως προτιμώ την ορθοστασία από το να μου παραχωρούν θέση λόγω ηλικίας (τι σου κάνουν οι λευκές ανταύγειες…)
    Καρεκλοκεύνταυροι όλου του κόσμου ενωθείτε!

  4. Μωροπατήρ δεν λέει τίποτα!!!

  5. t.a.b., εξαρτάται από τη διαδρομή!
    🙂
    μια φορά πάντως στο inter city τη βγάλαμε εκ περιπτροπής στο πάτωμα, δυο διπλοθεσίτες-συνταξιδιωτες….

  6. Σχολιαστή να κοιμάσαι όταν κοιμούνται, μη λες τίποτα!

  7. Χαίρετε, χαίρετε! Σας έλειψα; 😉
    Σκέφτομαι πως την αριστοκρατία τη βοηθάμε κι εμείς από διακριτικότητα ή ό,τι ονομάζουμε ”διακριτικότητα” για να μη διεκδικήσουμε αυτά που δικαιούμαστε.
    Αν άρπαζες την καρέκλα, τι νομίζεις θα γινόταν;
    Πολύ ωραία η προέκταση που έδωσες σ’ένα κατά τ’άλλα -δυστυχώς- καθημερινό περιστατικό…

  8. Μας λέιψατε βεβαια…
    Και έχεις δίκιο, τίποτα δεν θα γινόταν… στο κάτω-κάτω, μια και μιλάς για αριστοκρατία, αν δεν έβρισκαν καρέκλες για τους διαδόχους, ε, δεν χάθηκε ο κόσμος, ας έπαιρναν chaises longues, ή έστω θρόνους….

  9. Reblogged this on imarias.

  10. Μα πώς νόμισες ότι έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία; ΚΥνοβουλευτική δικτατορία έχουμε με τα όλα της.! Δες τα μούτρα ορισμένων από τα νέα μέλη της κυβέρνησης. Ο Λιάπης, ο Βουλγαράκης κι ο Κουλούρης πώς του ξέφυγαν του Σαμαρά;

  11. Όπως βλέπεις αυτό το κείμενο γράφτηκε πριν από 4 χρόνια και να αποκαταστήσω μια παρανόηση που μπορεί να γίνει μετά από τόση ταλαιπωρία της “Μαριάννας” (γαλλιστί…)
    Προφανώς δεν φταίει αυτή για τους κύνες που την περιτρυγιρίζουν. Για τα ονόματα που αναφέρεις δεν έχω καμία γνώμη, και για τα μούτρα τους γιατί εδώ και αρκετό καιρό διαβάζω μόνο τις ειδήσεις και αποφεύγω την εικόνα.
    Κοιτάω όσο μπορώ τη θάλασσα 🙂
    Γιατί αν αρχίσω να θυμώνω με την ασκήμια των εκπροσώπων μπορεί να θυμώσω και με τη Δημοκρατία και δε θα τους την κάνω αυτή τη χάρη.

    • Μα δεν αναφέρομαι στην εμφάνιση, αλλά στις προσωπικότητες των κυρίων(;), Πώς λέμε “αυτός είναι ένα μούτρο!”; Αυτό.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s