Μυστικός Δείπνος

last-supper-second-grade-class-large-jpg 

(αφιερωμένο στην ομάδα ποίησης του Εκεβί την Ανοιξη του 2008, και στον Σ. Πασχάλη) 

 

 

 

 

 

Εβαλα σήμερα τραπέζι για δώδεκα και έναν

και η δωδέκατη ανάσα

ας πάψει.

Εδώ, ανάμεσά μας

είναι όλα καθισμένα

και η πείνα και η δίψα

και η άρνηση

και τα φιλιά της.

 

Άλλο δεν έχω από ψίχουλα

που περίσσεψαν απ΄ τα πουλιά,

άλλο δεν έχω απόνα ποτήρι

με απόσταγμα της δύσης.

 

Να μοιραστούμε θέλω

και όποιος έχει χέρια καθαρά

ας κάνει πολλαπλασιασμούς και θαύματα

 

Από διαίρεση χορτάσαμε,

από διαίρεση πεινάμε

και διψάμε.

 

Δεν είναι εδώ Κανά

ούτε τα μάτια της

πια να με κυτάνε.

 

Κάποτε ίσως μιλήσουμε

μια άλλη γλώσσα

σε πολλούς.      

 

Μα μέχρι τότε

eat a little something

ψωμί, κρασί και ησυχία.

Σας μοιράζω λίγη ησυχία

ή σιωπή

απ΄ αυτήν τρώω κάθε βράδυ.

 

Δεν έχω θαύματα στα χέρια.

Σπασμένες μελωδίες γυάλινες μονάχα

που περνάνε από στόμα σε στόμα

και μια επιδημία ανίατη.

 

Εχουμε δρόμο μακρύ

για το απέναντι.

Κανένας μας δεν είναι έτοιμος

παιδιά.

 

Με απειλές η Άνοιξη

μονάχη της στην έρημο τη μέρα μεγαλώνει

 

Κι η μάννα μου,  για ποιόν να πρωτοβάλει μαύρα;

 

 

 

 

 

photo: απο εδώ

Advertisements

16 Comments

  1. Σιωπή-τροφή και λίπασμα, για να ξεπροβάλουν πράσινα βλαστάρια και μπουμπούκια στο χρώμα του αίματος.

    Και το μοίρασμα, όχι η μοιρασιά, “διαίρεση” δεν θέλει;

  2. http://music.barnesandnoble.com/I-Can-Get-It-for-You-Wholesale/e/886972473222

    βρες και το eat a little something, θα σ΄ αρέσει

    τα παδιά δυσκολεύονται με τη διαίρεση, εξ απ ανέκαθεν…

    (δεν ξέρω γιατί ,το σχόλιο σου μου θύμησε την καλή μας αγελάδα, που βόσκει στη λιακάδα)

    🙂

  3. Xairete, xairete!! sas eleipsa? 😉
    ”opoios exei xeria kathara as kanei pollaplasiasmous kai thavmata”…symfwnw gia ti diairesi, alla o karkinos kai ta synafi tou me ti diairesi eksaplwnontai…ouk an laveis para tou mi exontos, loipon? xm… mallon oxi… nomizw pws twra pio poly apo prin xreiazetai to potiri ekei panw na einai gemato ilio, mpaw k pernwntas trexontas ena aprosexto paidi to riksei k kata dw…
    eimai aisiodoksi panta… ”opou metras tis lytpes, metra kai tis xares” pou leei k to…asma!
    filia 🙂

  4. Βάγια, έβαλα ένα μεζέ και ένα αναψυκτικό στο τραπέζι. Δεν προσέχουμε για να έχουμε, δίνουμε για να λαμβάνουμε. Ουτοπίες; Μπορεί.

    Αλλά επειδή η συμπύκνωση δενείναι και συσκότιση, να πω ότι είχα συγκεκριμένα πράγματα γράφοντας. Ο γνωστός Μυστικός Δείπνος, συνέβη κατά το Εβραικό Πάσχα, όπου αναπαρίστατο η φυγή προς την έρημο. “Πάσχα” σήμαινε τότε η γιορτή της προετοιμασίας για τη φυγή, το περασμα της ερήμου και η αναζήτηση πατρίδας, μαζι με όλους τους κινδύνους. Συν τις γνωστές σε όλους εικόνες που αναφέρονατι στο Χριστιανικο Πάσχα. Συν τους σύγχρονους διχασμούς και συν τα προσωπικά βιώματα. Και ο θάνατος, πάντα παρών και αναπόφευκτος, το αυτονόητο που δε χωράει πουθενά.

    Και αναζήτηση γλώσσας και πατρίδας σε μια γλώσσα κοινή, ποιητική, όταν οι αλλες δεν είναι.

    Πάρτε ένα μεζέ, που θάλεγες!

  5. Μαρία μου,
    Τι μου θύμισες τώρα;! Άντε από Οκτώβριο να μαζευόμαστε ξανά Παρασκευές για…μεζέδες
    και ποίηση!!! Μου έλειψε όλο αυτό!
    (α! είπα και στον Μπιλάκο να κανονίσουμε κάτι για το τελευταίο φετινό μάθημα του μετρ!)
    Να είσαι καλά!
    φιλιά…

  6. Α! ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: ΤΗΣ Α Ν Ο Ι Ξ Η Σ!!! (έτσι, έεεετσι 😉 )

  7. Άσχετο:

    Στο Blog μου ανέβασα πρόταση για ένα παιχνίδι που ίσως σας ενδιαφέρει. Ανοιχτό για συμμετοχή σε όλους κι όλες.

  8. Η Άνοιξη, ο Μυστικός Δείπνος, η Μ. Εβδομάδα και Υπέροχοι στίχοι… Καλή Ανάσταση να έχεις με τα αγαπημένα σου πρόσωπα 🙂

  9. Heliotypon, έξυπνο το παιχνίδι που εγκαινιάζεις, να ρωτήσω το καθ΄ύλην αρμόδιο όργανο και θα σου απαντήσω.

    Μ΄ακούς;
    😉

  10. Βασίλη, να σου ευχηθώ κι εγώ τα καλύτερα.
    Μεγάλες ευθύνες μου βάζεις μ΄ αυτό σου το Υψιλον, είναι όμως συγκινητικό και αυθόρμητο, οπότε πως να μην το δεχτώ;

  11. Το Υ δηλώνει ότι μου άρεσαν.. συνέχισε να γράφεις έτσι. Φιλιά και χρόνια πολλά

  12. Βασίλη μου, σε ευχαριστώ ξανά για την ενθάρρυνση, κάπως έτσι το αντιλήφθηκα κι εγώ, μακάρι να μπορούσα να συμπυκνώνω, στη συνέχεια. Είναι ξέρεις, αντιστρόφως ανάλογα η ζέστη και το ρίγος, εκστατική η κατάσταση που οδηγει το χέρι ανεξάρτητα από τις λογικές και την έρμη την πραγματικότητα, που διεκδικεί και τα ΄χερια και την ψυχή για πάρτη της. Περνάει κάποια στιγμή “απέναντι” η ψυχή με τη μορφή του λόγου, αλλά κάτω από τη γέφυρα ανακαλύπτεις το ίδιο σου το πτωμα… και όπως λέει σε έναν στίχο της η Αγγελάκη-Ρουκ “το θαύμα μιας δροσιάς μέσα μου βαθιά λέει περισσότερα απ όλα όσα δημιουργώ για να μην πεθάνω από τη ζέστη”

  13. Στο εκεβί πήγες για να διδάξεις; Δεν πιστεύω να πλήρωσες για να σου μάθει ο οποιοσδήποτε να γράφεις ποίηση…

  14. Να μια υπεροχη πάσα -ξεπερνώντας, αλλά βασιζόμενη στο κολακευτικό σχόλιο- για να πω πώς μετά από αυτή τη θητεια, έμαθα ένα σωρό πράγματα.
    1. οτι δεν ξέρω τίποτα για την ποίηση, από κείνα που νόμιζαότι ήξερα πριν
    2. ότι δεν έχει σημασία το τί περιγράφεται αλλά το πώς (αν και διαφωνώ)
    3. ότι δεν είναι αστείο πράγμα να ακούς τον διπλανό σου για το τί γράφει, χρειάζεαται να είσαι όσο το δυνατόν λιγότερο ανασφαλής, ή τουλάχιστον να προσπαθείς να αφήνεις απέξω την ανασφάλειά σου όταν διαβάζεις και καλείσαι να αξιολογήσεις ένα ποιημα
    4. να αποστασιοποιείσαι από τον δημουργό, χωρις να αγνοείς την μοναδική του ταυτότητα και να εστιάζεις στο κάθε δημιούργημα (όπως ακριβώς δεν είναι καλό να κρίνεις έναν άνθρωπο σε σχέση με το “οικογενειακό’ του όνομα, την προέλευση, το στάτους του κλπ κλπ. οπως ακριβώς δεν είναι καλό να θεωρεις ότι κάποιος είναι αξιόλογος επειδή είχε-η δεν είχε- αξιόλογους γονείς, το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τον ποιητή και το ποίημα)
    5. ότι μπορεί ένα ποίημα, να φέρει μηνύματα άλλα, τελείως άλλα, από τις προθέσεις του γράφοντα και να περνάει απέναντι μόνο του και με βαση την οπτική και τη διάθεση του αναγνώστη, άρα και να αφήνει τον ποιητή ακόμα πιο σταθερά και πιο αταξίδευττο στην άλλη όχθη
    6. ότι κάποιοι καταφεύγουν σε αυτά τα εργαστήρια ευελπιστώντας σε group therapy
    7. ότι κάποιοι καταφεύγουν σε αυτά τα εργαστήρια ευελπιστώντας ότι κάποιος θα τους “ανακαλύψει” και θα τους εξασφαλίσει θέση σε κάποιο πάνθεον ποιητικό
    8. ότι είμαστε και λίγοι και σκόρπιοι
    9. ότι κάποιος που είναι αρκετά φορτισμένος, χωρίς θητεία σε σεμινάριο, θα καταφύγει στην ποίηση αναγκαστικά, άρα δεν τίθεται θέμα μάθησης αλλά ανάγκης
    10, άρα το σεμινάριο από μόνο του δεν θα δημιουργήσει ούτε πάθη ούτε ελλείψεις ικανά για δημιουργία -εξαιρουμένου του “σχολικού τύπου” ανταγωνισμού βέβαια, που φυσικά δεν πάει κανεναν και ποτέ πολύ μακριά.
    11. το σεμινάριο δεν θα σε μάθει να ανέχεσαι το διαφορετικό, να υπομένεις το απρόοπτο, να προσδοκάς το ουτοπικό ή να αγωνίζεσαι για το καθημερινό. Αλλά θα σου δώσει έναν δρόμο για έναν αμέριμνο και μοναχικό περίπατο όταν θα έχεις εξαντληθεί ή κουραστεί με όλα τα παραπάνω
    12. το κυριότερο -που δεν ξέρω ποιός μου το δίδαξε- είναι πως ο,τι γράφεται τελειώνει χωρις να ολοκληρώνεται, ευχή και κατάρα δλδ
    13. ακόμα ότι η αναγν’ωριση ενός που θεωρείται από την ομάδα ή την κοινωνία, αυθεντία- πολλές φορές συνεπιφέρει την αναγνώριση των υπολοίπων, μοιραίο αλλά όχι τυχαίο αυτό
    14. για να βάλω μια τελεία, επιτέλους, θα σου πω πως οι παρατηρήσεις για τις παρηχήσεις, και τις ρίμες, τους ρυθμούς και τις στίξεις, τα ρεύματα και τις τάσεις είναι υλικά σαν το νερό και το αλάτι, στο μαγείρεμα. Πρέπει να ξέρεις να τα χειρίζεσαι σχεδόν σε όλα τα πιθανά εδέσματα για να μην γίνουν, ωμά, άνοστα, νερουλά ή λύσσα.
    Το τί ‘αλλα υλικά θα χρησιμοποήσεις, και πολύ περισσότερο, η ύπαρξη ή μη φωτιάς από κάτω από τα χέρια σου -που διακινδυνεύεις ανά πάσα να στα κάψει- και τα χέρια και τα ποιήματα, θα καθορίσουν αν το αποτέλεσμα θα τρώγεται ή θα το αναζητάει με μανια ο νεροχύτης να το πάρει στα έγκατά του και να παραμείνεις με καθαρό πάγκο για νέες μαγειρικές περιπέτειες.
    Εμαθα λοιπόν να πετάω σαβούρα και να μην απασχολούμαι με όλες τις κατά καιρούς πελαγοδρομνήσεις μου
    Εμαθα να προσπαθώ να είμαι απλή, σαφής και ολοκληωμένη
    Εμαθα να μηνμε λογοκρίνω -κάπως-
    Εμαθα να μην απορρίπτω εκείνο που δεν κολακεύειι τις ιδέες και τις αντιλήψεις μου -το προσπαθώ ακόμα-

    και δεν έχω μάθει ακόμα γι ποιό λόγο, ειμαστε και λίγοι και σκόρπιοι, γιατι αισθανόμαστε σαν απειλή κατά της προσωπικότητάς μας την αναγνώριση του Διαφορετικού, σαν φωνή, σαν έκφραση, σαν συμπλήρωμα

    και αφιέρωσα αυτό το ποίημα σε αυτούς για το λόγο ότι αν αυτοί δεν είχαν συνυπάρξει σε παλιότερες προσπάθειές μου, σαν ομάδα και σαν καθοδήγηση, με όλα τα συν και τα πλην, δικά τους και δικά μου, δεν θα είχα μαθητεύσει και στη συνείδηση ότι δεν υπάρχει στη ποίηση “σωστό” ή “λάθος”, δεν υπάρχει καν αποτέλεσμα, ούτε και αμοιβή, μόνο η χαρά να μοιράζεσαι κάτι ψίχουλα κι ένα μισό ποτήρι.

    Εκείνο που δεν εμαθα, έστω και σαν “επιστημονική” πληροφορία είναι για ποιό λόγο οι μοναδικές ομάδες που συγκροτούνται και η μοναδική εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη είναι γύρω από τα γνωστά δίπτυχα-τρίπτυχα: άιμα-σπέρμα πατρίς-θρησκεία-οικογένεια χρήμα-δόξα-εξουσία

    Ολα μου τα χρήματα για κείνον που θα μου το μάθει, και τα ποιήματα, και΄μία θέση ισόβια στο τραπέζι μου
    (α ρε Χάρη, ακόμα σου χρωστάω εκείνον τον μεζέ):) 🙂

  15. Θεωρώ πως αυτά είναι αρκετά χρήσιμες φιλολογίες, αλλά όχι για τους ποιητές. Αν και, και εγώ διαφωνώ με το νο2. Όλοι αυτοί οι κανόνες, γεννήθηκαν από την ποίηση και τους ποιητές, και όχι οι ποιητές από τους κανόνες. Γι αυτό και αυτοί οι κανόνες, παρόλο που μπορεί σε μερικούς να χρησιμεύουν, μπορεί σε άλλους να κάνουν κακό. Και φυσικά είναι ευμετάβλητοι. Γενικά οι κανόνες στην τέχνη είναι δίκοπο μαχαίρι. Δεν τους αρνούμαι, αλλά διατηρώ μια κάποια απόσταση και επιφύλαξη.
    Πιστεύω πως ποιητής γεννιέσαι. Δηλ. διαμορφώνεσαι από μικρός. Και ακολούθως, στην πορεία με δουλειά και προσπάθεια αναπτύσσεις μια ικανότητά σου, όπως ακριβώς ένας τραγουδιστής έχει καλή φωνή αλλά χρειάζεται επεξεργασία. Γι αυτό είσαστε και λίγοι και σκόρπιοι. Γιατί χρειάζεται καταρχάς δουλειά, που πολλοί λίγοι ξέρουν πόσο σκληρή δουλειά είναι το γράψιμο. Δεν έχει ώρες εργασίας, δεν έχει διακοπές, δεν διαλέγεις το που και το πως.
    Για τον λόγο που μερικοί πάνε σ αυτά τα σεμινάρια σχολίασα και γω κάποτε, και περίπου συμφωνούμε.
    Οι συγκρατημένες ομάδες, μοιραία έχουν κάποια κοινά που τους συνδέουν για να είναι ομάδα. Διαφωνώ μαζί σου στο ότι εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη υπάρχει μόνο στα δίπτυχα-τρίπτυχα που αναφέρεις, αλλά σίγουρα αυτά είναι τα πιο δημοφιλή, τα πιο συνηθισμένα (ξέχασες το ποδόσφαιρο:) Επομένως, οι δικές σας ομάδες, οι “πνευματικές” (τι άσχημη λέξη αυτή!), είναι πιο σπάνιες γιατί είναι πιο λίγοι αυτοί που ασχολούνται με αυτές. Και φυσικά κάτι άλλο, πιο βαθύ: οι ομάδες που συνδέονται με το αίμα-σπέρμα, την πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια, το ποδόσφαιρο κτλ, έχουν κάτι κοινό: δεν προϋποθέτουν την σκέψη, την ελευθερία της βούλησης, την ελεύθερη επιλογή. Γι αυτούς αυτά είναι κάτι σαν χρέος, είναι κάτι το μεταφυσικό το οποίο δεν δέχεται αμφισβήτηση. Ενώ αντίθετα, αυτοί που ασχολούνται με τα γράμματα, κατεξοχήν ελεύθερα και φιλοέρευνα μυαλά, δεν μπορούν να υποταχθούν εύκολα σε μια ιδέα-στέγαστρο μαζί με άλλους. Πχ, η αναζήτηση της αλήθειας, μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους και να καταλήξεις σε διαφορετικά συμπεράσματα, ενώ αυτοί που είναι ταγμένοι κάτω από μία ομάδα ή μια θρησκεία, δεν έχουν και πολλά πράγματα να διαφωνήσουν. Είναι αδελφοί. Και κάτω απ΄ αυτήν την έννοια, κυριαρχεί η αλληλεγγύη -που παίρνει την μορφή προστασίας: προστατεύοντας ο ένας τον άλλο, προστατεύουν την ιδέα τους. Ο Νίτσε έλεγε ότι η καινούρια θρησκεία είναι μια μορφή αναγνώρισης μεταξύ αγνώστων, μια “γιορτή αναγνώρισης” μεταξύ ανθρώπων που έχουν κάτι κοινό. Ενώ, αν ας πούμε είμαι ποιητής και συ ποιήτρια(που είσαι), αλλά εγώ πιστεύω ότι ποίηση είναι απλά μια όμορφη περιγραφή, ενώ εσύ πιστεύεις ότι ποίηση είναι η ουσία ειπωμένη με έναν όμορφο τρόπο, τότε δεν είμαστε κάτω από μια ιδέα, δεν έχουμε και πολλά κοινά. Ένας πεσσιμιστής φιλόσοφος και ένας διονυσιακός φιλόσοφος, είναι πιο πιθανό να έρθουν σε βαριά αντιπαράθεση παρά να αναγνωρίσουν ότι και οι δύο είναι φιλόσοφοι, ότι τους συνδέει κάτι. Ενώ αντίθετα, αν θεωρείς ότι η πατρίδα σου και το αίμα σου είναι ανώτερο από τα άλλα αίματα, έχετε κάτι κοινό τόσο βαθύ μέσα σας, που αυτομάτως ταυτίζεστε. Ξέρω, μακρηγορώ, αλλά είναι μάλλον επειδή δεν τα έχω και πολύ ξεκαθαρισμένα μέσα μου.
    Έναν ουζομεζέ θα τον απολάμβανα όσο τίποτε αυτή την στιγμή:P

  16. Χάρη,
    αρχίζω από το πιο “γενικό”. Τα δίπτυχα και τρίπτυχα είναι συμβολικά μόνο. Οπου οικογένεια μπορείς να βαλεις και τα υποκατάστατά της, άσπερμα και αναίμακτα, μπορεί και τζάμπα και άδοξα πούναι, ακόμα και αντιεξουσιαστικά.
    Ο,τι θυμίζει το “οικείο” λοιπόν, ο,τι είναι γνώριμο και γι αυτό ακινδυνο, όταν εντάσσεται εύκολα σε κατηγορίες και κατατάξεις γνώριμες, ο,τι -για το ποδόσφαιρο και όχι μόνο- μας κάνει να πιστεύουμε ότι ανήκουμε σε μια ομάδα με καλό “πατερούλη”, ή και το αντίθετο ο,τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι ημείς οι ταλάιπωροι διωκόμεθα. Νομλιζω ότι λέμε το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια.

    Για την “πνευματικότητα” που με τοποθετεις σου κρούω τον κώδωνα του κινδύνου, ότι τον χάνεις τον ουζομεζέ από χέρι!

    Τώρα κατά τα άλλα, και όποιος γράφει αλλά και όποιος διαβάζει ποίηση κάποια σπασμένη αρμονία προσπαθεί να αποκαταστήσει. Προσωπικά τον δεύτερο τον συμμερίζομαι πιο πολύ, αν και εσύ με τοποθετείς στους ποιητές, σε ευχαριστώ για την τιμή.

    Το “σκόρπιοι” που αναφέρω πάει πιο πολύ στην έλλειψη συνεκτικού δεσμού, γενικά, ανάμεσα σε ανθρώπους που δηλώνουν ατομικότητα και ταυτότητα -και η ποίηση νομιζω ότι αυτό κάνει- . Αυτή η κάπως άγρια διαφορετικότητα, ποιητών ή μη ποιητών μπορεί να ξενίζει αλλά -εκεί έρχομαι στο σεμινάριο- αν είναι κανείς ενήλικος μέσα σε όποια τέτοια κοινότητα -με έντονες ατομικότητες- μπορεί να είναι και διαλλακτικός και αλληλεγγυος.
    Οπως θα μπορούσαν να είναι -αλλά δεν- οι χαμηλοσυνταξιούχοι με τις εκδιδόμενες, οι υποβαλλόμενοι σε αιμοκάθαρση με τους πεζούς, και άλλα πολλά που βαριέμαι να απαριθμώ.

    Η ελευθερία είναι το πιο δύσχρηστο αγαθό από όλα τα άλλα γιατί δεν υπάρχει ούτε σχολή να την διδαχτείς ούτε σωρευμένη εμπειρία. ΚΙ αν υποθέσουμε ότι μαθητεύουμε στην οικογένεια, το σχολείο και την κοινωνία, χάσαμε.

    Ανεξάντλητο και έξω από τις δυνατότητές μου το θέμα.
    Μακάρι να μην παρεξηγήθηκα, στο συγκεκριμένο σεμινάριο, για να μη χάσουμε και το νήμα, όλοι είμασταν μαθητευόμενοι. Δεν ταυτίζω το σεμινάριο με την ποίηση ούτε και με όλους τους ποιητές.

    Αλλά βάζω τελεία και πάω στα λογιστικά μου που επείγουν….


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s