ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ, ΤΥΧΑΙΑ ΧΤΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ, ΠΑΡΑΜΟΝΗ 25ης

 

Εκεί που οι νοσοκόμοι και οι γιατροί ανάμεσα σε φωτισμένα νοσοκομειακά και σεκιουριτάδες, και φασαρία

εκεί περιέφεραν το ξύλινό της σώμα

κανένας κομπασμός παρών, καμία χαρά στο πλάϊ της, κανέναν ρούχο φαντασμένο.

Κυρίες με κοντά άσπρα μαλλιά, παλαίμαχες ή off duty, νοσοκόμες

άνθρωποι μονάδες-μόνοι, άνθρωποι με τα μάτια προς τα πάνω

εκεί επάνω στους εξώστες, Εκείνοι, οι σκιές τους, τα σταυρωμένα πόδια τους στις κουπαστές

εικόνες, από μια τυχαία εικόνα.

Που στάθηκε αμήχανη ανάμεσα στη σχόλη, ανάμεσα στη σκόνη που είχε μουσκέψει η άνοιξη, ανάμεσα από ανθισμένες γύρευε-τι, νεραντζιές, πορτοκαλιές, ή ίσως και ελπίδες

εκεί είδα μονάχα ανθρώπους μόνους και αληθινούς

ανθρώπους που ρουφούσαν την ελπίδα, ανθρώπους με τη πίστη τους στα χέρια, θες από φόβο, θες από θάνατο αληθινό.

Εκεί, περνώντας

χλώμιασε η αργία, η μήτηρ όχι της κακίας, αλλά η μητέρα της αρρώστιας, και η κόρη και η μικρή τσιγγάνα με το μπλουτζήν που φώναζε στο κινητό «εχω φάει όλο το ορθοπεδικό που στα κομμάτια είστε», χωρίς καμία ασέβεια, μέσα στο πλήθος.

Κι εκείνα τα μετέωρα, προστατευμένα μέσα το νυχτερινό το πλήθος

δάκρυα που μοιάζαν νάναι οι τελευταίες δυο σταγόνες στην εποχή της πιο μεγάλης λειψυδρίας.

Στάθηκε η πομπή ανάμεσα στην εκκλησία, το καινούργιο κτίριο του Ευαγγελισμού, και το παλιό με το αίμα και το σπέρμα. Στάθηκε το λιβάνι που ανέβαινε για ουρανό μεριά, στάθηκαν για λίγο και οι πεθαμένοι από τους νεκροθαλάμους.

Κρατάω την εικόνα και αναχωρώ για τόπο που δεν γιορτάζει ανάσταση εφέτος μ΄ένα κομμάτι ψωμί που μου χάρισαν στα δόντια, να μασουλάω εικόνες, ξύλινες, κι αυτές.

Advertisements

2 Comments

  1. Σκηνές δύσκολες που γράφουν εύκολα δυστυχώς. Όμορφο κείμενο όμως!. Την καλημέρα μου

  2. Καλώς τον, λίγο μόνο προσπάιθησα, η σκηνή αυτή θάπρεπε να φωτογραφηθεί, και δυστυχώς όπως λες, είχε μια “εικαστική” τελειότητα που δεν ξέρω αν κατάφερα να μεταφέρω. Κοιτώντας ψηλά ήταν οι σκιές των βαριά φαντάζομαι, αρρώατων,Ηταν σαν όλο το σκηνικό γύρω να απευθυνόταν σ΄ αυτούς και μόνο, όπως οι παρελάσεις σταμάτανε και αποδίδουν τιμές σους “επίσημους”. Και πάντα σ΄ αυτές τις περιπτώσεις σκέφτομαι τη φίλη γιατρό που έχει περιγράψει γράφωντας τέτοια σκηνικά, συμπληρώνοντας πάντα “είναι ντροπή, όμως’, ή “κι όμως τα έχουμε συνηθίσει, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς”. Η έτσι συμφιλιωνόμαστε, θάλεγα. Και ξορκιζουμε αυτούς που σε λίγο θα λιμάνε αφορόγητα για πόνο και άνοιξη μαζί, Χωρίς να σέβονται ούτε το ένα ούτε το άλλο.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s