light

 

 

 

Φοβάμαι μήπως βουτήξω σε ένα βαθύ βιβλίο

-τώρα που περιμένει στη γωνία, μία ρηχή πισίνα, η ευκολία-

φοβάμαι μήπως και δεν είμαι πια εγώ

τώρα που σχεδιάζω στο χαρτί αντί στο χάρτη

φοβάμαι μήπως βγάλω ρίζες και δεν ακούω τη μουσική από τα φύλλα

φοβάμαι αυτή την πόρτα ανοιχτή

μήπως την κοιτάζω από μέσα

και μου φτάνει.

Τώρα που ξαναμπήκα σπίτι μου.

 

Φοβάμαι τις λέξεις που γράφονται

σε μάρμαρο λείο.

 

Advertisements

6 Comments

  1. Οι λέξεις σε μάρμαρο είναι κρύες, έχεις δίκιο… Καλό μεσημεράκι

  2. Βασίλη, ό, τι γράφεται τελειώνει. Καλό απόγευμα.

  3. Λες να έχουμε στο μυαλό μας το ίδιο πράγμα;
    Αν κατορθώσουμε να δούμε στο χαρτί κάτι που πονάει, το έχουμε ήδη αφήσει εκεί και μ’ένα τρόπο δε μας αγγίζει πια…
    Σε μένα, τουλάχιστον, πιάνει

  4. Και ναι, και όχι.
    Προτιμώ να το διαβάζω σε ξένα χαρτιά. Γιατί δεν με πειράζει τόσο ο πόνος που προκαλεί εκείνο που πονάει, αλλά το γεγονός ότι ίσως είναι μοναδικό, δικό μου προνόμιο. ΜοΙάζει λίγο εγωιστική αυτή η άποψη, και σκληρή, αλλά έτσι είναι. και συμβαίνει και με δοκίμια, ή με ποιήματα που έρχονται από πολύ παλιά στο χρόνο ακόμα και αποκόμματα από εφημερίδες! . Που επιβεβαιώνουν ότι τα βασικά χρώματα εξακολουθούν να είναι αυτά που είναι, τα σημεία του ορίζοντα 4, οι άξονες της ζωής συγκεκριμένοι (αυτοί που “αξίζει” να γράφεις). Οχι ότι οι αποχρώσεις δεν έχουν αξία, αλλά αν αφορούν τον καθένα, και μόνο, το αποτέλεσμα είναι λίγο χαοτικό, κι εγώ είμαι από μόνη μου (χαοτική)…
    Και εν πάσει περιπτώσει η επαφή με τον πόνο σωματικό ή ψυχικό, είναι το αδιαμφισβήτητο βήμα νο. 1 προς τον Ανθρωπο μέσα μας. Αλλιώς, υπάρχουν και τα αντικαταθλιπτικά, το shopping therapy, και … και

  5. η επιστροφή οδηγεί στο ίδιο πάντα βάθος του διαδρόμου λέξεις που περιμένουν να αφυδατωθούν φορτίο του ταξιδιού σε κύλιση πάνω στον χάρτη του περιστρεφόμενου ουρανού ό,τι ακούγεται είναι η μουσική του πάγου καθώς σπάει υπό την πίεση των μενόμενων αποκλίσεων

  6. μετά από αυτή την βαριά βροχή (σαν χιόνι που λυώνει ακούγεται μεσα από τα φρεάτια) αεριζω την καλημέρα μου, αγαπημένε Duchamp, που διαβ’αζεις παντα ως ακριβής γιατρός χειρούργος τις αποστραγγισμένες μου λέξεις. Το ταξίδι αρχίζει ξανά,
    με μένος; θα προτιμούσα όχι.
    Ωραίες αποκλισεις όταν ξέρεις ότι μπορείς να φύγεις ανά πάσα στιγμή, ο τόπος είναι φιλικός, και έτσι επιστρέφεις


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s