η αγάπη είναι ένας σκύλος απ΄την κόλαση * Παντελής Ροδοστόγλου

peacemaker20and20friendslg

 

Πάνω μου γέρνει ένας σακάτης ουρανός
ριγούν τ’ αστέρια, πέφτουν στο αδιάβροχό μου
είναι συνήθεια που έχω από μικρός
ν΄ αγαπάω ό,τι με σπρώχνει στο χαμό μου

Υφαίνω σάβανα με ήλιους παιδικούς
αναρωτιέμαι αν θα βρω κάποιο σου χνάρι
μαθαίνω νέα σου από δαίμονες τρελούς
απ΄ αστροναύτες που σε είδαν στο φεγγάρι

Κάνω παρέα με λεπρούς που θέλουν χάδια
μ’ άγια ρεμάλια και μυαλά σακατεμένα
κατατρεγμένους που αγκαλιάζουνε σκοτάδια
μήπως ακούσω και μου πουν κάτι για σένα

Και έτσι βυθίζομαι στην άβυσσο μ΄ απόγνωση
αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος
η αγάπη είναι ένας σκύλος απ΄ την κόλαση
και εγώ έχω φτάσει εκεί και την προσμένω.

*Η φράση “Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ΄την κόλαση” είναι τίτλος ποιητικής συλλογής του Τσαρλς Μπουκόφσκι.

ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ, Ο ΓΥΡΟΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΣΕ ΟΓΔΟΝΤΑ ΚΟΣΜΟΥΣ, ΙΝΔΙΚΤΟΣ, 2005

 

Advertisements

6 Comments

  1. Χμ…ατμόσφαιρα παρακμής…νομίζω πως ταιριάζει με το μαύρο που δε λες να βγάλεις (θα στο “χτυπάω” αυτό΄;-) )”εδώ και καιρό.

    Το ποίημα δε με ενθουσίασε τόσο για να πω την αλήθεια. Έχει αρκετή ευκολία, π.χ. αυτό το “αφού μακριά σου έτσι κι αλλιώς είμαι χαμένος”…στάσου να δεις τι μου θυμίζει- α, ναι, το “Ας εκτεθώ” του Λιανού (αυτολεξεί όμωςςςς)!!! Η επανάληψη του “σακάτης” και “σακατεμένα”, επίσης…δεν το γυρίζω στη φιλολογία, μη φρίξεις, αλλά κάπου με χαλάει…

    Το “ο γύρος της μέρας σε ογδόντα κόσμους”, όμως, μου έκανε πολλή εντύπωση, αυτό μάλιστα, είναι ποίηση, ανατροπή…

  2. τί θα γίνει κοριτσάκι, το μάυρο δεν ΄ αρέσει, η κόλαση δεν σ΄αρέσει, το σκυλάκι δεν σ΄ αρέσει… άμα πια 🙂 :)…………………………………..

    λοιπόν, σοβαρεύομαι. Μην το δεις σαν πόιηση , άκου το σαν τραγούδι, ένα.
    βου, έχω μια αδυναμία στους σκύλους (ποιητική) και όταν το είδα κι αυτό το αδέσποτο (γραμμένο σε βιβλίο) είπα να του πετάξω κάνα κόκαλο. Γου, δεν ξέρω αν ο ποιητής έχει αντιγράψει κάτι, αυτό συμβαίνει όλη την ώρα όπως ξέρεις και είναι ευτύχημα ότι κάποιες λέξεις και υλικά κυκλοοφορούν από ποίημα σε τραγούδι και από στόμα σε στόμα, αυτο σημαίνει ότι στην πολύπαθη γλώσσα μας κάποια πράγματα δεν έχουν χαθεί. δου (4ον), νομίζω ότι τα λόγια που μπαίνιυν σε μουσική (των Κρίνων εδώ), αποκτούν μια άλλη δυναμική και παρουσία. και αν κρίνεις και από άλλους συνθέτες ποιητές (Σαββόπουλος- Λ. Πλάτωνος, λέω εδώ δύο που έρχονται πρόχειρα στο μυαλό και που θεωρώ Ποιητές Μεγαλους) αυτοί οι στίχοι ζυμώθηκαν με τον κόσμο σε διαδικασίες πιο ζωντανές, πιο μεθυσμένες και πιο “εκστασιακές” από πολλά άλλα που έμειναν στα βιβλία μόνο. Γι αυτό και μόνο εγώ, τα οικειοποιούμαι, κάπως σαν συγγενείς εξ αίματος, ή ακόμα καλύτερα σαν πιστούς φίλους-σκύλους. Τα λέμεεεε…
    (πάντως εσένα σε ανακυρήσσω χαλαρά την πιο πιστή φίλη αυτού του μπλογκ, που συζητάς με τόσο ενδιαφέρον τις αναρτήσεις μου. ευχαριστώ)

    “τα μαύρα κοροιδέυεις κι αν βάλω μπλε ζηλεύεις
    τί θέλεις να φορέσω για να σου αρέσω?”
    καλή σου Κυριακή

  3. Μου άρεσε ο στίχος ‘Κάνω παρέα με λεπρούς που θέλουν χάδια’, it reminded me of certain frιendships I had when I was younger. Πολύ ωραία εικόνα.

  4. Μαρία μου, σήμερα ειδικά δεν έχεις παράπονο…δεν άφησα ανάρτηση για ανάρτηση 😉
    Εννοείται ότι παρακολουθώ τακτικά το μπλογκ- με έκανες μέλος, άλλωστε, όπως η Μαριέττα τους τηλεθεατές της, δεν θυμάσαι; Ή μήπως…το κάνεις για να γλιτώσεις τα δώρα που μου έταξες;! 😉 Μία τηλεόραση 199 ιντσών (!), παρακαλώ, και μία τοστιέρα asap…
    Anyway, στο θέμα μας: επιμένω στην αρχική μου γνώμη-> το μπλογκ μου αρέσει πολύ (κι οι νέες αναρτήσεις κάθε φορά περισσότερο), το συγκεκριμένο ποίημα, πάλι, όχι! (ααα…δε φταίω εγώ- οι…κακές συναναστροφές της πρωτεύουσας με χάλασαν-ανεβάσατε τον πήχυ 🙂 )
    Φιλιά πολλά,
    καλή συνέχεια

  5. The same (shame) stands for me!
    Ευτυχώς απαλλαχτήκαμε!
    I love the lyrics of the Transparent Lillies!

  6. Βάγια, δεν πολυκατάλαβα όλα αυτά περί τι-βι και Μαριέττας, γιατί δεν έχω τι-βι καρδιά μου (έχω ,αλλά είναι unplugged).
    Κι επιμένω ότι τα τραγούδια δεν είναι ποιήματα, μάλλον ΕΙΝΑΙ τα κατ΄εξοχήν ποιήματα, που ο ρυθμός τους έχει απλωθεί σε νότες και φωνές. Μακάρι να βρεθούμε σε λάιβ είτε στην συνωστισμένη πρωτεύουσα, είτε αλλού γιατί αλλιώς δεν μπορώ να μεταδώσω λεκτικά αυτό το μαγικό που συμβαίνει εκεί.Και για αυτόν ακριβώς το λόγο, υποκλίνομαι στους μουσικούς.
    Γιατί κάνουν τα ποιήματα, που είναι μια ιδιωτική υπόθεση και ανάγκη, μια συλλογική συνείδηση. Σταματώ γιατί δεν θα τελειώσω ποτέ. Και ρευχαριστώ για την αφορμή.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s