new year re-solution

Αλλά δεν είμαι ανήλικη, ούτε και ανήλικα παιδιά έχω

οπότε το πιο πλατύ χαμόγελο βγαίνει από μια ανοιχτή βαλίτσα

που αναζητάει να γεμίσει με πέντε μνήμες, μια γλώσσα -ό,τι απέμεινε από το greekenglish- οι υπολογιστές δεν έχουν γλώσσα

λίγο πιο βαριά ρούχα

λίγο πιο ήσυχο κεφάλι

αγνοώ τις μυρωδιές που βγαίνουν από την κουζίνα

αφήνω όρθιους τους επισκέπτες μου

να εκθειάζουν τα ωραία κόλυβα που τους μαγείρεψα για σήμερα

κλείνω την πόρτα πίσω μου

πάω να υιοθετήσω μια πατρίδα άλλη

“μου δέδοκαν” και κούφια λόγια

Τρίτη γενιά μεταναστών, η μέσα μου φωνή, φωνάζει πιο δυνατά απ΄ τα γιορταστικά κουρέλια

να φύγω όσο είναι ώρα.

όσο πετάνε τα αεροπλάνα

όσο δεν θα χρειαστούν και πάλι έξη.

(απ την Ομόνοια, ως το Μοναστηράκι προχτές, κλωτσάγαν δυο ανθρώπους. Ο ένας φώναζε “βοήθεια αστυνομία” και όλοι γέλαγαν, ο άλλος έλεγε “δεν ειμαστε σκυλιά”, ενώ έτρωγε κλωτσιές. )

Και όλα αυτά στη γλώσσα μου,

στη μέση του χειμώνα

(νιμίζω πως τα χριστούγεννα θα πρεέπι σαν έθιμιο να δημιουργήθηκαν για να ταίζονται οι νηστικοί από την παραπανίσια παραγωγή αγαθών, στην εποχή πριν από εμπόριο, τις συναλλαγές και τις υπηρεσίες δηλ. τότε που ταίζαν τους δουλοπάροικους, για να μην πάνε χαμένες οι σωδειές που περίσσευαν)

Τώρα το ίδιο το λένε “χρηματοπιστωτική κρίση”

την κάρτα στα δόντια, λοιπόν, με τη διεθνή γλώσσα

Advertisements

2 Comments

  1. Τα λες όλα, Μαρία. Να είσαι καλά.
    Το έτος; Ας μην είναι τόσο λυπητερό.
    Σε φιλώ, Ευτυχία

  2. Όλα καλύτερα για όλους, και πιο ειρηνικά.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s