το κύμα, στη πόρτα, τώρα

Προχτές το βράδυ σε μια κουβέντα φιλική ειπώθηκε πως θα χυθεί σύντομα αίμα, και η άποψη πως σύντομα το κακό θα αρχίσει να σκάει…

Χτες το πρωί, προς το μεσημέρι, βρέθηκα στην Ακαδημίας, μέσα από ένα λεωφορείο. Εμείς  οι επιβάτες αναρωτιόμασταν “τί έγινε πάλι”, “τί έχει σήμερα”, σημασία είχε πως το όχημα είχε κολλήσει, είτε ατύχημα, είτε σκάψιμο για έργα, είτε διαδήλωση γινόταν, ένα και το αυτό

Και έξω στο πεζοδρόμιο, ανάμεσα από ανθρωπους φορτωμένους με σακκούλες, ψώνια και αποσπάσματα από μικρές προχριστουγεννιάτικες μουσικές -κράχτες από μαγαζιά-, ανέπτυξαν ταχύτητα, μια σειρά ματάδες. ‘Εκαναν εκείνο το σύντομο τροχάδην, με τις ασπίδες.

Πάλι κανείς δεν έδωσε σημασία σε όλο τον παραλογισμό, των δύο εικόνων, ένας μικρός στρατός ένοπλος και κουρδισμένς να κινείται ανάμεσα από την χαρωπή κατανάλωση του 13ου.

Το βράδυ ένας 16χρονος νεκρός

Πότε θα αρχίσει το εορταστικό ωράριο των μαγαζιών, πότε ανάβουν τα λαμπάκια στο Σύνταγμα;

Advertisements

11 Comments

  1. Καλημέρα.

    Μόλις άνοιξα τηλεόραση και είδα τι έγινε με το παιδί.

    Θυμήθηκα το “κύμα” – λες να έχει σκάσει ήδη και να αρχίσουμε τώρα να το βλέπουμε; Δε θέλω να το πιστέψω και πιθανόν -με την όποια δυσκολία/ευκολία- δεν θα το πιστέψω, αλλά, έλα να το πεις στη μάνα, τους μαγαζάτορες, ακόμη και σε κάποιους από πεποίθηση αστυνομικούς…

    Μακάρι κι όλοι όσοι είδαν κι άκουσαν το περιστατικό κάπως να αντιδρούσαν κι η αντίδραση να μην ήταν συνώνυμο της βίας…

    Τι με εκνευρίζει μέσα σε όλα; Ότι αυτά που η γιαγιά μου από τόλμη και πίστη δεν προέβλεπε (τα άκουγα από άλλες), τα λέω εγώ…και μοιάζουν (κι αυτό είναι άγριο) κοινοί τόποι της καθημερινότητας… προβλέψιμα

  2. φίλε ταξιτζή με λαμβάνεις?

    “A police car patrolling in Exarchia, central Athens, passing through Mesologgiou cobbled street (considered an alternative place with music, bars etc and lots of youth in the streets, so we can easily assume the police car was sent there to provoke and harass the youth), was confronted by a few young people, shouting to the policemen to get lost. There are a few reports that an empty bottle or a brick was thrown to the police car. The cops went out of the car provoking the youth and one of the pigs shot against one 15-16 year old boy, right on the heart, murdering him in cold blood. The name of the boy that stood up to the cops is Alexandros Grigoropoulos. Anarchists and residents gathered, but riot police forces circled the area. There are hundreds of policemen in the streets around central Athens. ”
    http://www.indybay.org/newsitems/2008/12/06/18553842.php

  3. α, τώρα να ησυχάσουμε όλοι, η κυβέρνηση ευχαρίστησε την αστυνομία, την συνεχάρη και σύστησε να μην γενικεύεται το “ειδικό” περιστατικό

  4. Ωραία η προσέγγισή σου. Δεν είναι το κύμα στην πόρτα, είναι το ίδιο πλήθος που ήταν και χθες και δεν ξέρει πως να αντιδράσει στο παράλογο, γιατί όμως; Γιατί δεν μπορεί να αντιδράσει! Το θέμα είναι να λέμε όχι στο παράλογο και να προχωράμε βλέποντας το μέσα μας, όχι καταλογίζοντάς το σε όποιον εύκαιρο στόχο βρούμε. Ο κόσμος έχει εξαγριωθεί, τα ματ και οι φρουροί ξέραμε ότι είναι κακοεκπαιδευμένοι αλλά κουβαλάνε την κουλτούρα του κόσμου που τα βρίζει τωρα εν χορώ, δεν είναι από άλλο πλανήτη. (Θυμίσου τη μηδενική αντίδραση που είχε η δολοφονία ειδικού φρουρού στην Εκάλη)
    Ας πούμε όχι λοιπόν στα όπλα και ναι στους ανθρώπους. Όχι στις παραδειγματικές τιμωρίες και ναι στους καλούς παραδειγματισμούς. Γιατί υπάρχουν καλές και κακές πράξεις, και ο κύριος δολοφόνος είναι αυτός που τις εξίσωσε. Ο κύριος που τώρα θα τιμωρηθεί ελπίζω δίκαια κι όχι όπως παρελθοντικά ανάλογα περιστατικά.

  5. ξέχασα να βάλω εισαγωγικά στη λέξη “περιστατικό”… Εννοείται ότι δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε με τόσο ουδέτερες λέξεις το φόνο. Καλή εβδομάδα

  6. καλημέρα
    τις στιγμές που τα γεγονότα κορυφώνονται εκτός από τη θλίψη που αφοπλίζει τον άνθρωπο, χωρίς οργή δεν θα μπορέσει να επιβιώσει
    (γιατί κάποιοι κάνουν πάρτυ όταν ακούνε το γενικό “φταίμε όλοι”. Δικαιοσύνη και αλήθεια, όχι μόνο λόγια, και όχι τόσο δούλεμα άγριο.)
    Με εξοργίζει σε απόλυτα προσωπικό επίπεδο η εξουσία που χαιδεύει τα κωλόπαιδα της, που μασάει λόγια, που χύνει κροκοδείλια δάκρυα.
    ας πενθήσουμε το θάνατο της λογικής, ο καθένας με τον τρόπο του,αλλά ας μην ξεχνάμε πως σ΄ αυτή τη νεκρώσιμη πομπή κάποιοι μετρούν ψήφους, εξαργυρώσεις, άλλοθι, κούφια λόγια. Και αυτό με εξοργίζει ήδη, επειδή έχω την πολυτέλεια να μην θρηνώ το παιδί το δικό μου.
    Αλλά δεν θα δεχτώ συμμετοχή και ανοχή σε ένα φόνο, όχι γιατί δεν ευθύνομαι κι εγώ που τους ανέχομαι, αλλά γιατί δεν είμαι μία απ αυτούς, άρα η σύναψη ειρήνης μαζί τους με απειλεί.
    Κάτω από τη λέξη “ανθρωπος” δεν μπορώ να συστεγαστώ μαζί τους. Γιατί τότε θα υποτιμήσω όλους τους υπόλοιπους, ζωντανούς και νεκρούς.
    Αυτα τα πολύ προσωπικά, καλημέρα. Για τα άλλα, έχουμε καιρό.

  7. Δε συνεργάζεσαι μαζί τους, όπως δεν απελπίζεσαι εντελώς. Δεν είναι δυνατόν να συνεργαστείς με εγκληματία, εκτός κι αν είσαι εγκληματίας. Δεν ξέρω πως πήρες το προηγούμενο σχόλιο αλλά δε θίγω το αν ο άνθρωπος αυτός που σκότωσε είναι ανθρώπινος αλλά το γεγονός ότι όσοι κρύβονται κάτω απ’τη στολή του φύλακα είναι σίγουρα πρώτα άνθρωποι -άσχετα αν μετά αναιρούν τις ανθρώπινες ιδιότητες πατώντας στη δικαιοδοσία του επαγγέλματος. Εννοείται ότι πρέπει να συμμετέχοουμε σε μια λελογισμένη αντίδραση και τίποτα δε δικαιολογεί την ανανδρία όταν έχει ξεσπάσει πόλεμος. Ξέσπασε όμως ή είναι μια κακή εκτόνωση όλο αυτο; Όπως και νάχει..Κανείς μη μείνει στην άκρη. Όλοι να δράσουν. Άοπλα.

  8. Είναι δεδομένο ότι δεν ήταν μόνος του ο ειδικός φρουρός που σκότωσε, κουβαλούσε μέσα του μια εδραιωμένη (και μάλλον διαιωνιζόμενη) νοοτροπία μπάτσου. Ενός στενοκέφαλου στρατιώτη που τροφοδοτείται από την στενοκεφαλιά του ίδιου του κράτους…άραγε τι ποσοστό ευθύνης αναλογεί και σε εμάς ξεχωριστά όταν περιοριζόμαστε στο να ψηφίσουμε “το κράτος” και να δεχθούμε αποφάσεις;
    Νομίζω πως η πρόβλεψη “θα χυθεί σύντομα αίμα” συνοψίζει την πορεία που έχουν πάρει τα πράματα, ότι κι αν αυτό συνεπάγεται (ίσως τα χειρότερα έπονται)

  9. μου αρκεί και μόνο το γεγονός ότι ένας ενήλικος που απευθύνεται σε έναν έφηβο και λέει “πάρ΄τα αρχίδια μου” ακόμα κι αν αυτό το παιδί ήταν το δικό του
    μου αρκεί που ο πρωθυπουργός, πατέρας κι αυτός, λέει “ναι μεν αλλά” “η ζωή που χάθηκε είναι η πιο μεγάλη απώλεια… αλλά και αλλά” και παπαριές
    μου αρκεί που δεν έχει κυρηχθεί ένα τριήμερο και γενικό πένθος γιατί αυτή η χώρα ΦΟΝΕΥΕΙ ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΕΦΗΒΟΥΣ
    και με λυπούν και με φοβίζουν οι καταστροφές, αλλά εκεί μας κατάντησαν, τρομοκρατήμενους, απελπισμένους για τα αδιέξοδα, αηδιασμένους από τη διαχείρση και το δούλεμα, υποψιασμένους για τα χειρότερα, που συντελούνται
    κι αφού δεν είμαι ούτε δικαστίνα, ούτε κοιν, λειτουργός να απονείμω δικαιοσύνη και να συμπαρασταθώ στον κάθε διαταραγμένο που με απειλεί, δεν έχω στάλα συμπόνιας για τους θύτες, κι ας ξέρω ότι είναι θύματα της ίδιας κατάστασης
    γιατί μ΄ αυτά και μ΄ αυτά ημών των αυτοκριτικών, εκείνοι που ρυθμίζουν όπως και εκείνοι που εκτελούν, αυτοί μας ορίζουν, αυτοί τα κανονίζουν μια χαρά και βγαίνουν λάδι, αυτοί οι ίδιοι θα μας φάνε λάχανο, αφού μας έχουν κάνει να ντρεπόμαστε να ζούμε, αφού μας έχουν απομονώσει.

    άκουσα τις ανακοινώσεις των πρεσβειών ΗΠΑ και Αγγλίας. Οδηγία προς όλους, “μείνετε μακριά από την πόλη, ακούτε τα Ελληνικά ΜΜΕ”. λέει αυτό κάτι για το μέλλον μας? Να είμαστε ο καθένας στο σπιτάκι του και να βλέπει τι-βι, να φβάται να ξεμυτίσει, να συνομιλήσει με τον διπλανό, γιατί ο κάθε διπλανός, με εξαίρεση τα ΜΜΕ (!) είναι κίνδυνος! δεν ξέρω αν καταλαβαίνουμε τί ακριβώς σημαίνει όλο αυτό….

    και φυσικά η ενδεδειγμένη αντίδραση δεν περιέχει, δεν χρειάζεται ΚΑΜΙΑ βία, καμία καταστροφή, αλλά περιέχει έναν θυμό που δεν χρειάζεται να κουκουλώσουμε, ούτε είναι καιρός για πολιτική ορθότητα απέναντι στου θυτες και τους κατ΄εξοχήν υπαίτιους.

    η μόνη ενοχή που αποδέχομαι, και η μόνη ευθύνη είναι αν και εφ όσον αφήσω όλο αυτό να περάσει, σε συλλογικό επίπεδο, αν σε ατομικό επίπεδο προσπερνάω τα σημάδια τα μικρά, αυτά που ανάφερα και στο “μετά το κύμα”, επειδή δεν με αφούν άμεσα, ή επειδή βαριέμαι, και αντί να την πω στον ταξιτζή τότε, ήρθα εδώ να γράψω ωράία λογάκια στην όθόνη. Γιατί κι εκείνος αν θυμάστε, όλο το αδιέξοδο τπ απέδωσε τελικά στα κακά νεαρά παιδιά…
    και προέβλεπε θάνατο

  10. Μαρία,
    σε διαβάζω και δεν σε χορταίνω.

    Πραγματικά,έχεις δίκιο σε όσα γράφεις (νευριάζω ακόμα με τη φωνή που μου λέει “ποιό το νόημα; εκ των υστέρων…”).

    Βλέπω τον τρόπο με τον οποίο προβάλλουν τα κανάλια το θέμα και δεν ξέρω αν αισθάνομαι οργή ή αηδία-μάλλον και τα δύο μαζί,ταυτόχρονα ή εναλλασσόμενα.

    Δε θα τολμήσω κοινωνιολογικές προσεγγίσεις. Άλλωστε για να υπάρξει ο ομιλητής χρειάζεται θέμα, σωστά;

    Λάθος. Κλαίμε για το κράτος που δεν υπάρχει να μας προστατέψει. Ωραία! Και γιατί να φτάνουμε στο σημείο να χρειαζόμαστε προστασία; Γιατί να είμαστε τόσο κομπλεξικοί με το χρήμα, τόσο συγκαταβατικοί στην πενία, τόσο επιρρεπείς στις ταμπέλες;

    Όχι, το παιδί δεν ήταν εκπρόσωπος της γενιάς του και καμιάς νεολαίας. Εκπροσωπούσε μόνο τον εαυτό του κι έτσι ας τον αντιμετωπίσουμε. Βαφτίζοντάς τον νέο, δεν τον τιμάμε,τον υποτιμάμε.

    Εννοείται πως ό,τι και να είσαι, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να πάρει το νόμο στα χέρια του. Ο νόμος, όμως, ας πάρει αυτόν τον κανένα και να τον σηκώσει! Και δε μιλάω για “μπάτσο’ κι όλα τα συναφή της ξύλινης ορολογίας, αλλά τον συγκιεκριμένο με τα συγκεκριμένα στοιχεία στην ταυτότητά του.

    Άκουσα ένα κοριτσάκι σήμερα να λέει σε εκπομπή: “πώς περιμένετε από μας να αλλάξουμε τον κόσμο;τι μας δίνετε;”. Ποιός το άκουσε αυτό στ’αλήθεια; Ξέρουμε μόνο να λέμε πως τα 15χρονα είναι ανώριμα και απαίδευτα. Περιττό να ρωτήσω ποιός τα διαμορφώνει…

    Με ενοχλεί η επίδειξη γλωσσικής δεινότητας,τέτοιες ώρες,δε, πολύ περισσότερο-ρίξτε σιωπή! Για μια μέρα,για μια ώρα…να νιώσουμε ότι κάτι νιώθετε,εσείς που μπορείτε και ακούγεστε,γαμώτο!

    Με ενοχλεί που από τη μια στιγμή στην άλλη ξυπνάς ξένος στον τόπο σου. Να ψάχνεις “τι έγινε” και να είσαι υποχρεωμένος να καταλάβεις. Τι;

    Με ενοχλεί που το παιδί ξεκίνησε για καφέ και βρέθηκαν οι δικοί του να τον πίνουν,μετά την κηδεία του.

    Με ενοχλεί που αύριο θα ξεχάσω.

  11. “το παιδί εκπροσωπούμε μόνο τον ευατό του”, και δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Γιατί αν το παιδί -το ντεφάκτο ανυπεράσπιστο- πρέπει να εκπροσωπεί τον ευατό του, είμαστε πιο βαθιά από μεσαίωνα. Αλοίμονο στην εποχή που γίνονται ήρωες τα παιδιά της. Αλοίμονο στις μάνες, που δεν υπαρχει γύρω τους μια κοινωνία με “ταν” και “τας” να τις υποστηρίξει.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s