ΣΚΗΝΗ 1. ΕΙΚΟΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ. Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΠΡΙΝ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΑΙ Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΗΣΕ “για πάντα”

ist2_903812-velvet-curtain1

 

 

Τρίζει ακόμα το πάτωμα, για δες…

παρόλο που δεν τα κάνουν πια από σανίδι

τρίζει κι ο χρόνος κάτω από τα πόδια

Φεύγω.

 

Βελούδο κόκκινο, καθίσματα λειψά

χειροκροτήματα

A Dio

 

 

σε ποιο θεό;

σε ποιον θεό πηγαίνω;

θα πετάξω

 

 

μια απογείωση ακόμα

κι ύστερα, όταν θα προσγειωθώ ξανά,

ξανά σανίδι γύρω μου, αστείο ε;

 

Γελάγαν κάποτε

όταν από αυτή εδώ την απλωσιά

παρίστανα, παρίστανα,                               ήμουν ποτέ; πού ήμουν;

 

θυμάμαι κοίταζα ψηλά

και πάντα πίστευα πως ήταν αετώματα

τα σκηνικά, κάθε φορά αετώματα

το έργο που έπαιζα δεν είχε και καμία σημασία

 

 

έτσι εξόρκιζα πάντα τα διλήμματα:

«ποιόν αγαπάς πιο πολύ»

«να μείνεις ή να φύγεις»

 

αλλά η αγάπη κι η απουσία

από ένα άλφα και οι δυό

και η φυγή κι ο φόβος, από φι

 

άλφα η πόλη μου

φι η φωτιά μου

άλφα το τέλος,

απογείωση ξανά

 

Αετώματα παρόντα, οι διάδρομοι, η μουσική, όλα αυτά θα συνεχίσουν να υπάρχουν, κι εγώ θα πρέπει να υποδυθώ ακόμα έναν ρόλο. Και τρίζει πάλι πλάγια η πόρτα του καμαρινιού, τρίτο κουδούνι κι εγώ ακόμα μεγαλεία, ονειρεύομαι ή ερωτεύομαι, μπερδεύτηκαν κι οι τελευταίες λέξεις.

Έρχεται ο χρόνος να με πάρει, με λιμουζίνα έρχεται και ίσως και με δημόσια δαπάνη.

 

άδικα σε περίμενα κι εσένα, νάρθεις να με πάρεις;

άδικα τους μελέταγα τους χάρτες για να παίξω, δρόμο-δρόμο, το ρόλο του άριστου συνοδηγού;

άδικα έμαθα τα λόγια σου απέξω κι ανακατωτά;

άδικα πρόβαρα το κόκκινο κουστούμι, και γυμναζόμουν, και δοκίμαζα τα μακιγιάζ, και άλλαζα ταχύτητες;

 

άδικα, άλλη μια λέξη από άλφα

άλλη μια γεύση αλμυρή

άλλο ένα ξόδεμα-το ξόδι

 

όχι, δεν παίζω με τις λέξεις

βρε σκηνή μου,

ρόλο παίζω

 

 

Αυλαία-τέλος και υπόκλιση καμία

όχι δεν θα υποκλιθώ, κοινό.

Θα υποκριθώ, όχι δεν θα υποκριθώ

ούτε και θα αποκριθώ

όλες τις λέξεις που εξόρυξα σου αφήνω.

 

Στον χρόνο που τρίζει πλάγια, καθώς η σκηνή αυτή φεύγει, σβήνει, the end, προβάλλεται,

 

Σε ξένη γλώσσα, πάω να τελειώσω.

και μην χειροκροτήσετε παρακαλώ 

 

 

 

Δευτέρα, απόψε και δεν παίζουμε.

Πρόβα, γενική.

 

 

 

 

 

Advertisements

2 Comments

  1. Να μη χειροκροτήσουμε, αλλά να σου ευχηθούμε ένα καλό μήνα ε; Θέατρο παίζουμε ή μόνο το θέατρο μας αξίζει; Δεν την κατάλαβα απόλυτα την ανάρτηση αλλά επειδή τώρα βλέπω ότι έχει από κάτω ως σχετικό ποστ “το μεγαλύτερο ποστ του κόσμου” θα επιστρέψω άλλη φορά με περισσότερο χρόνο να την περιεργαστώ και να τα ξαναπούμε. Φιλιά.

  2. Ανέστη, καλημέρα και καλό μήνα, αυτά τα “σχετικά ποστ” είναι συνήθως άσχετα, δεν ειναι δική μου η επιλογή, είναι του wordpress.
    Προχτές το “δίπτυχο” συσχετιζόταν με το μπλογκ ενός που περιέγραφε ταξίδια, εστιατόρια, και επαγγελματικά δείπνα, παρ τ ΄αυγό και κούρευτο δηλαδή

    (είναι ο μονόλογος ενός ηθοποιού που ξέρει ότι θα πεθάνει σε ξένο τόπο, σύντομα. μπορεί και πρόβα, όμως, του ρόλου ή του θανάτου…. αυτή είναι η αρχική ιδέα χωρίς τίποτα απόλυτο, βέβαια για να καταλάβει κανείς)
    καλημέρα


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s