merry crisis and a happy new fear

(αγνώστου)

new year re-solution

Αλλά δεν είμαι ανήλικη, ούτε και ανήλικα παιδιά έχω

οπότε το πιο πλατύ χαμόγελο βγαίνει από μια ανοιχτή βαλίτσα

που αναζητάει να γεμίσει με πέντε μνήμες, μια γλώσσα -ό,τι απέμεινε από το greekenglish- οι υπολογιστές δεν έχουν γλώσσα

λίγο πιο βαριά ρούχα

λίγο πιο ήσυχο κεφάλι

αγνοώ τις μυρωδιές που βγαίνουν από την κουζίνα

αφήνω όρθιους τους επισκέπτες μου

να εκθειάζουν τα ωραία κόλυβα που τους μαγείρεψα για σήμερα

κλείνω την πόρτα πίσω μου

πάω να υιοθετήσω μια πατρίδα άλλη

“μου δέδοκαν” και κούφια λόγια

Τρίτη γενιά μεταναστών, η μέσα μου φωνή, φωνάζει πιο δυνατά απ΄ τα γιορταστικά κουρέλια

να φύγω όσο είναι ώρα.

όσο πετάνε τα αεροπλάνα

όσο δεν θα χρειαστούν και πάλι έξη.

(απ την Ομόνοια, ως το Μοναστηράκι προχτές, κλωτσάγαν δυο ανθρώπους. Ο ένας φώναζε “βοήθεια αστυνομία” και όλοι γέλαγαν, ο άλλος έλεγε “δεν ειμαστε σκυλιά”, ενώ έτρωγε κλωτσιές. )

Και όλα αυτά στη γλώσσα μου,

στη μέση του χειμώνα

(νιμίζω πως τα χριστούγεννα θα πρεέπι σαν έθιμιο να δημιουργήθηκαν για να ταίζονται οι νηστικοί από την παραπανίσια παραγωγή αγαθών, στην εποχή πριν από εμπόριο, τις συναλλαγές και τις υπηρεσίες δηλ. τότε που ταίζαν τους δουλοπάροικους, για να μην πάνε χαμένες οι σωδειές που περίσσευαν)

Τώρα το ίδιο το λένε “χρηματοπιστωτική κρίση”

την κάρτα στα δόντια, λοιπόν, με τη διεθνή γλώσσα

χειμερινή ισημερία, και του χρόνου

τρία παιδιά συναντήθηκαν να κάνουν χριστούγεννα

το ένα ήταν παιδί πυροβολημένο

το άλλο ήταν παιδί που η μάννα του του έλεγε ο πατέρας σου είναι ένας μαλάκας

το τρίτο ήταν παιδί που είχει συλληφθεί χριστούγεννα

συναντήθηκαν την ώρα που η νύχτα μεγαλώνει

την ώρα που είναι το σκοτάδι πιο βαθύ

κανένα άστρο δεν έλαμψε, κανένας δεν τους έφερε δώρα

κανένας δεν έπαιξε κανένα ρόλο, από τους γνωστούς

ήταν και τα τρία παιδιά αγνώστου πατρός

και συμφώνησαν να φτιάξουν πατέρα στα μέτρα τους

φανταστικό

κι αφού δεν χρειαζόντουσαν και μάννα, σαν παιδιά που ήταν

είπαν «μας έκανε με την Αγάπη».

Όταν επιστρατεύτηκαν, άλλαξαν μυαλό

γιατί έπρεπε να φέρουν όπλα

και κάπου να τα στρέψουν

στο Τρίτο Πόλεμο

που γιόρταζε κι αυτός γενέθλια νύχτα, αιώνια

Δηλώνω αποκλίνουσα, είμαστε ΟΛΟΙ ΑΠΟΚΛΙΝΟΝΤΕΣ, κι αν αποκλίνουν τα παιδιά μαζέψτε μας όλους! (πριν αρχίσουν να αυτοκτονούν από αηδία)

που σημαίνει ότι η εποχή

-των ίσων άποστάσεων

-της πολιτικής ορθότητας

-της αδιαφορίας και του ατομισμού

-της εσωστρέφειας

ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ

με άλλα, λόγια, με καλύτερα λόγια, με τα λόγια των ίδιων των ανήλικων

 

από μικρό κι από τρελλό θα μαθευτεί η αλήθεια

 

και αν δεν δηλώσουμε όλοι τρελλοί και αποκλίνοντες την κατάσταση θα την πάρουν στα χέρια τους τα ίδια τα παιδιά, αν δεν την έχουν πάρει ήδη

το έγραψε αντί για μαθηματικά, η συμμαθήτριά του

 

 

 

Ασε με τώρα μη μου μιλάς.

Τίποτα δεν είναι ίδιο,

απλά άσε με να κλάψω.

Και μη με κοιτάξεις στα μάτια

γιατί η θλίψη μου θα γίνει οργή

σιωπή, συνταγή

Πρώτα καίμε τα δάση, μετά σκοτώνουμε εφήβους, στο τέλος τις βιβλιοθήκες

 

μένουμε με τις κάρτες και τους κωδικούς στα δόντια

 enter, τώρα

το κύμα, στη πόρτα, τώρα

Προχτές το βράδυ σε μια κουβέντα φιλική ειπώθηκε πως θα χυθεί σύντομα αίμα, και η άποψη πως σύντομα το κακό θα αρχίσει να σκάει…

Χτες το πρωί, προς το μεσημέρι, βρέθηκα στην Ακαδημίας, μέσα από ένα λεωφορείο. Εμείς  οι επιβάτες αναρωτιόμασταν “τί έγινε πάλι”, “τί έχει σήμερα”, σημασία είχε πως το όχημα είχε κολλήσει, είτε ατύχημα, είτε σκάψιμο για έργα, είτε διαδήλωση γινόταν, ένα και το αυτό

Και έξω στο πεζοδρόμιο, ανάμεσα από ανθρωπους φορτωμένους με σακκούλες, ψώνια και αποσπάσματα από μικρές προχριστουγεννιάτικες μουσικές -κράχτες από μαγαζιά-, ανέπτυξαν ταχύτητα, μια σειρά ματάδες. ‘Εκαναν εκείνο το σύντομο τροχάδην, με τις ασπίδες.

Πάλι κανείς δεν έδωσε σημασία σε όλο τον παραλογισμό, των δύο εικόνων, ένας μικρός στρατός ένοπλος και κουρδισμένς να κινείται ανάμεσα από την χαρωπή κατανάλωση του 13ου.

Το βράδυ ένας 16χρονος νεκρός

Πότε θα αρχίσει το εορταστικό ωράριο των μαγαζιών, πότε ανάβουν τα λαμπάκια στο Σύνταγμα;