κάτω απ το παράθυρό μου, τώρα

 

 

κλαίει γοερά, πολύ ώρα, μια κοπέλα. “Δεν το πιστεύω ότι δεν μ΄ αγαπάς”. Επαναλαμβάνει πολλές φορές, χωρις να τη νοιάζει που την ακούω ως τον δευτερο όροφο. Εικόνα δεν έχω, αν και από περιέργεια, ξεμύτισα να δω. Φαντάζομαι τον μην αγαπώντα, αμήχανο, να μην ξέρει τί να κάνει, απόψε που είχε πάρει απόφαση να της το ανακοινώσει.

 

Αλλά πιο πολύ φαντάζομαι, ότι για να κλαίει τόσο σπαρακτικά, μάλλον κλαίει αναδρομικά για πολλά.

Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Την περιμένουν κι άλλα, χειρότερα. Γιατί δεν είναι που δεν το πιστεύει, είναι που πιστεύει πως μιλάει σε κάποιον άλλον, ότι ζει εφιάλτη, ότι αυτό το τέλος είναι τέλος, ενώ είναι αρχή.

Σώπασε τώρα. Σώπασε.

η νύχτα της θα είναι χειρότερη.

τώρα που έδωσε τον πρώτο τελευταίο ασπασμό

Advertisements

14 Comments

  1. Εγώ, που κι αυτή κι εσύ μου είστε ξένες,
    σε ευχαριστώ για αυτό εδώ το κείμενο .

  2. η καλοσύνη των ξένων, Κ. …
    (ωραία θα ήταν αν ήξερε κι αυτή τη κουβέντα μας)

  3. Για ποιόν να θρηνεί άραγε; Για τον χαμένο έρωτα, ή το “εγώ” που πληγώνεται με κάθε απόρριψη; Νάναι τάχα το κενό που αφίνει ο χωρισμός ή οργή για την δική της ανικανότητα να τον κρατήσει;

  4. τόπιασες, το νόημα… κάπως έτσι, αλλά θέλει χρόνο και επανάληψη, πολλές φορές για να μην πιστεύει κανείς τον Αλλον, αλλά τον ίδιον του τον εαυτό, που σίγουρα πάντα ξέρει καλύτερα. εγώ δεν ξέρω τίποτα παραπάνω απ αυτά που κατέγραψα, υποθέσεις είναι όλα. και μικροί θάνατοι. όσο για την οργή, στην προκειμένη περίπτωση μάλλον δεν είχε έρθει ακόμα, εξ ου και η συμπάθεια, αν ήταν θυμωμένη – όπως σε άλλη περίπτωση μια κοπελιά ξυλοφόρτωσε αγρίως τον δικό της στο ίδιο περίπου σημείο, κάτω από το παράθυρό μου επειδή είχε χάσει κάτι κλειδιά- δεν θα επενέβαινα (εννοείται) ούτε θα την λυπόμουν.

  5. Καλώς μας ήρθε πες της! Από τα 14-15 έως τα 28-30 είναι μια δεκαπεντία κλάμματος… Μετά κλαις για το χρηματιστήριο.

  6. Oraio kai afto. You describe it so well and with such compassion. I feel like I am you and the girl at the same time.

  7. @ελκυστή μου, βαρέα τα ένσημα των 15ετιών, ευτυχώς που με κάτι τέτοια σχόλια γελάμε από καρδιάς!

    (άμα ακούσω κανέναν γόο του τύπου “αχ, options μου πούναι η νιότη μας που υποσχόταν άλλα” θα ξέρω και πού να τοποθετησω ηλικιακά και τον κλαίοντα)

  8. @Eleni, you got to the point, some situations seem so remote, I myself feel I was another person when they happened to me, I think the most desperate is not the end of love, but rather the idea it never existed the way one thought it did, the illusionary part.
    kisses

  9. Μαριά τα ποιήματά σου μου άρεσαν πολύ. Όλα. Θα χαιρόμουν πολύ αν τα έβλεπα δημοσιευμένα σε βιβλίο. Νά σαι πάντα καλά.

  10. Μαρία μου, νομίζω πως έχω έτοιμη την απάντηση στο θέμα σου…ας θυμηθούμε τον στίχο της ποιήτριας: ”ποιός άνδρας θα μ’ αγαπήσει”; (έεετσι, έτσι!)
    Ωραία την έδωσες τη σκηνή, αν και έχω μία ένσταση στα σχόλια που βάζεις σε κάποια σημεία; Μιλάει η κοπέλα κι εσύ ως “παντογνώστης” αφηγητής παραθέτεις τη σκέψη της ή είσαι απλά ελαστική μαζί της;
    Όχι, δεν ξύπνησε ο δαίμων της Φιλολογίας μέσα μου (ο άτιμος δυσκολεύεται να κοιμηθεί!) ζητώντας δικαίωση για το Ζεράρ, απλά θα ήθελα να δω πιο καθαρά αν ταυτίζεσαι με αυτό που δίνεις ή πλανιέται μια αύρα καυστική…(κάτι τέτοιο μυρίζει, νομίζω, γι αυτό το λέω-ίσως είναι η μύγα που μυγιάζεται και όλα τα…μυγιάζει!)…
    Κάτι ακόμα, που αφορά σε ένα σχόλιο που διάβασα πιο πάνω για “ανικανότητα να κρατήσεις τον άλλο”-ποιά είναι η γνώμη σου; Έχω την αίσθηση πως δεν είναι τόσο απλό, ούτε ρεαλιστικό, όπως πάει να περάσει…Σε τελική ανάλυση κάνει όπλο αυτό που θεωρεί αδυναμία-προσωπικά, δεν πείθομαι.
    Αν κρατάς τον εαυτό σου, κρατάς και τον άλλο, ναι, αλλά και πάλι, όχι πάντα. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να μείνει-τι πιο ψυχοφθόρο κι εξευτελιστικό και για τις δύο πλευρές;
    Ας μην επεκταθούμε, όμως, σε κοινωνιολογικές και ψυχαναλυτικές ερμηνείες -κάποιοι από εμάς πήραμε τη δόση μας για την εβδομάδα που πέρασε, άλλωστε!
    Νομίζω πως δεν υπάρχει κάτι που να φαντάζει στα μάτια μας πιο τρομακτικό και λυτρωτικό την ίδια στιγμή από την ελευθερία της επιλογής.
    Κι επιτέλους, γιατί να μη μπορούμε να βρούμε το νήμα του εαυτού από εκεί που το αφήσαμε-αν και κακώς το αφήσαμε, θα ‘θελα να ξετυλίγεται μαζί μας- πριν βρούμε τον άλλο κι ασχοληθούμε με το “κουβαρι” (δεν το λέω υποτιμητικά) του δικού του κόσμου;
    Μιλάω για τη γοητεία του πολύχρωμου υφάσματος, όταν άσπρο και μαύρο δεν είναι αρκετά ούτε σε γάμο και κηδεία και θα ακούγομαι, ίσως, σαν άνθρωπος που δεν πρόλαβε να δει επάνω του πληγές, ας είναι- βλέπω συνέχεια γύρω μου γυναικούλες να φωνάζουν “Λευτέρηηη…γύρνα πίσου!” και με έχει κουράσει η κούραση του φύλου μου…ένα “κλικ” (όχι πιο πολύ) αν γυρίζαμε την οπτική μας στον άντρα, θα κλέβαμε λίγη λεβεντιά-γιατί, ρε γαμώτο, ακόμη κι αν την έχουμε μέσα μας ήδη την κρύβουμε καλά!
    Πολλά φιλιά

  11. @Γιώργος Τσιρώνης
    Τα διάβασες όλα; Ωραία τώρα είμαστε δύο… (δεν ξέρω αν έχει κάνει άλλος τόσο κόπο).
    Σε ευχαριστώ πολύ, μπορείς να φανταστείς βέβαια πόσο πολύ με κάνει και χαίρομαι το σχόλιό σου αυτό.
    Εξίσου ωστόσο, με κάνει και χαίρομαι, όταν τα ποιήματά μου βοηθούν με κάποιον τρόπο την επικοινωνία, ίσως και πιο πολύ. Σίγουρα θα τόχεις δοκιμάσει κι εσύ αυτό το συναίσθημα, όταν “μιλάς” με την δική σου ποιητική γλώσσα στους ανθρώπους κοντά ή μακριά σου, γνωστούς απλά, ή φίλους αλλά και άγνωστους. Και διαπιστώνεις ότι μιλάς την ίδια γλώσσα, που λέει πάντα κάτι που ούτε και οι γράφοντες δεν ξέρουν.
    Κι απ ό,τι ακούω αυτή η στάση μου, μάλλον δεικνύει άνθρωπο που δεσμεύεται από την επικαιρικότητα και την αμεσότητα , δεν μπορώ ακόμα να τα φανταστώ τυπωμένα … αν ξεπεραστούν, αν “κρυώσουν” μπορεί να το επιδιώξω.
    Ευχαριστώ και πάλι, κρατώ το σχόλιο σου, με τιμή και με σκέψη γόνιμη.

  12. @Vagia K.

    Μου δίνεις εκπληκτικές πάσες. Δεν ξέρω από πού να αρχίσω.
    Η στιγμή που κατέγραψα είναι “φωτογραφία”. Περιγράφεται μόνο η απελπισία που κραύγαζε, εντελώς χωρίς λογική. Το ερώτημα – αίτημα παράλογο. Αρα δεν τοποθετούμαι διόλου υπέρ της αλλά ούτε και κατά. Το σχόλιο του φίλου/φίλης αναφέρεται σε γενικές απόψεις περί αυτοσεβασμού και τα λοιπά που κι εσύ θίγεις. Ελαστική δεν είμαι , απλά αμήχανη ενώπιον τόσο μεγάλης -μπορεί και πρόσκαιρης απελπισίας- πάντα με ακινητοποιεί. Δεν εξετάζω και δεν δικάζω, απλά συμπονώ, όχι την Γυναίκα που τρώει σουτ, αλλά τον Ανθρωπο που νομίζει πως εκείνη τη στιγμή όλα εξαρτώνται από την χαμένη αγάπη -γιατί δεν προλαβαίνει να κοιτάξει όχι δίκιο καί άδικο και τέτοιες λεπτομέρειες, αλλά τις ριζωμένες δίψες μέσα του που όλοι οι τόνοι αγάπης του κόσμου δεν μπορούν να ξεδιψασουν.

    Κατά τα άλλα, μην ανυσηχείς, την άλλη μέρα η “ηρωίδα” μπορεί να μιλάει για φουστάνια και να κατηγορεί και τον “μ…α” που χτες σφαζόταν στο πεζοδρόμιο για την χαμένη του αγάπη.

    την τελέυταία σου παράγραφο προσυπογράφω με μία προσθήκη. Οι γυναίκες έχουμε εφόδια αντοχής σε μεγάλες οδύνες, αυτή είναι η δική μας λεβεντιά. Ανταλλαγή χρειάζεται να κάνουμε με το ανδρικό βλέμμα δίπλα μας. “Ελα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά” το είπε ο Χριστιανόπουλος καλύτερα από μένα.

    Δεν ξέρω αν τελειώνει αυτή η κουβέντα φοβάμαι πως αν δια μαγείας επικρατούσε παγκόσμια ειρήνη αυτά τα δύο φύλα θα τον ξανάρχιζαν τον πόλεμο στο πι και φι. Είναι σαν την οικονομική κρίση κι αυτό, αντί να βάλουμε την τεχνολογία να θρέψει τουςπάντες, ανεβάζουμε τις τιμές της τροφής, για να ωφεληθούν οι μεν κατά των δε.

    Αντε λοιπον να ζήσει κι ο λεβέντης, κι ο λεβέντης που σε ντύνει
    (ολίγον από ρεμπέτικο να αλλάξουμε σκηνικό). Στην Αλεξανδρούπολη είχα έρθει κάποτε σε ένα πολυ ωραίο μαγαζί, σκυλέ, αλλά πολύ καλό…

    φιλιά

  13. Μαρία μου,

    Το θέμα δεν είναι ποιός λεβέντης σε ντύνει, αλλά ποιός σε…γδύνει! 😉 σε κάποιες περιπτώσεις τα πρόσωπα δεν ταυτίζονται απαραίτητα και τότε να δεις πώς αντιστρέφονται οι ρόλοι και οι όροι της ειρήνης!

    Πολύ μου άρεσε αυτό που έγραψες για την απελπισία της στιγμής-πάνω σε αυτό, ναι, η κοινή λογική πάει περίπατο…είθισται…είθισται επίσης τότε να παίρνουμε, εκτός από τα παπούτσια, και το στυλό στο χέρι- εξιλεωνόμαστε, λέμε, αλλά μάντεψε ποιός πληρώνει τα σπασμένα;
    (όχι, ο Αμαζόνιος, προς το παρόν τουλάχιστον, ζει και βασιλεύει!)

    Με την ευκαιρία, μιλώντας για σπασμένα, ζημιές μυρίζομαι στην πόλη μας…το καλοκαιράκι που θα ξεμπερδέψω με σχολές και τα σχετικά είσαι καλεσμένη για περαιτέρω ξενάγηση στην …τοπική κουλτούρα!

    Κούκλα η Αλεξανδρούπολη, έτσι;

    Φιλιά κι από μένα

  14. λοιπόν από τα μέρη σου έχω τις εξής “καρτ ποστάλ”
    -σαλιγκάρια κοκκινιστά και κρεμμυδάκια φρέσκα, σε ένα μαγαζί στην άκρη της κοίτης του Νέστου, μετά από 4ωρη πορεία στην άμμο (ούτε φαντάρος).Κι επειδή ήταν μεγαλοβδομάδα, όλα αυτά με τον “επιτάφιο” να παίζει του Θεοδωράκη
    -βαρκάδα στο δέλτα Εβρου (δραματική εμπειρία, που δεν ξέρεις αν είναι θάλασσα ή ποτάμι για πολλούς λόγους)
    -και την πιο αναίμακτη Ανάσταση της ζωής μου, αφού με πρησμένα πόδια από το περπάτημα και το μυαλό από τις εικόνες, το μόνο που έμενε να κάνουμε ήταν να τσουγκρίσουμε ένα αυγό, ακουγοντας μόνο τον απόηχο, τάβλα οι ταξιδιώτες πλεον, απότο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

    α, ναι κι ένα μέρος με απίστευτα πολλά κουνούπια που σε τσιμπάνε μέσα από 1000 ρούχα, πως το λένε, δεν θυμάμαι…

    βγάλε τα κουνούπια, εντόπισε όλα τα άλλα, κι έρχομαι
    (εν τω μεταξεί στου εύχομαι να σε γδύσει το καλύτερο παιδί, λεβέντισσα!) 🙂


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s