με όρια τον άνθρωπο, γυναίκα

 

φωτο: φεύγουσα της Ελευσίνας

 

Θα τον εκφωνήσω τώρα τον λόγο τον αντιφεμινιστικό.

Γιατί απ  το πλευρό του έγινα και στο πλευρό του θα μείνω. Κι εκεί κοιτάχτηκα όταν άρχισα να βγαίνω από την αφάνεια. Κι ας έλειπε. Κι ας αδιαφορούσε. Δεν έφυγε, δεν επαλήθευσε αυτός τα χείρω, όχι.

Αυτός με έμαθε να ταξιδεύω και να μη φοβάμαι, αυτός έζησε και ζώστηκε τους φόβους όλων. Και η παραγωγή δεν πρέπει να πληρώνεται με ομηρεία, όχι θα πω, πολλές φορές όχι. Έχουμε τη γνώση αλλά τί την κάνουμε; έχουμε το σύνθετο σώμα, αλλά την τεχνογνωσία δεν την κρατάμε για μας. Δεν την απλώνουμε στην επιφάνειά μας, στο λίφτιν μας, στο πέπλο μας, στο όπλο μας το μέγιστο, το ψέμα μας.

Το σώμα μας μπορεί να μας προδώσει, αλλά το σώμα μας μπορεί και να προδώσει, να απειλήσει, να κρύψει, το σώμα μας έχει κοιλότητα, και κόλπο και κόλπα, κυρίως.

Το σώμα μας, το μυαλό μας, το οπλίσαμε, φορέσαμε πανοπλία και κράνος για να  ανοίξουμε τα πόδια. Χωρίς σουτιέν αλλά με στρινγκ. Απελευθέρωση; Χωρίς προίκα αλλά με καριέρα. Απελευθέρωση; Καθρέφτης είναι ο ανταγωνισμός, ο πόλεμος. Γινήκαμε η Αθηνά χωρίς τη σοφία της, γινήκαμε η Αρτεμις χωρίς την παρθενία της αποστολής της, γινήκαμε μαντόνες αειθαλείς και ανταλλάξαμε την αγκαλιά με τα καρφιά. Κι άμα κοιταχτείς σε τόσους καθρέφτες το μόνο που θα καταφέρεις είναι να ζαλιστείς. Άλλο είδωλο ανφάς, άλλο είδωλο προφίλ, άλλο είδωλο ο καθρέφτης απέναντι στο καθρέφτη και ψευδαίσθηση του απείρου, λίγο να στρίψεις και θα τις χάσεις όλες τις εικόνες, γυναίκα σ΄ εσένα, σ΄εμένα, μιλάω. Καλά τα κατάφερες με την πορεία αλλά σε κόψαν στις μανούβρες, από παρκάρισμα, τζίφος.

Γυναικωνίτες, όχι στα κομμωτήρια, αυτά πάνε, γυναικωνίτες στις σχολές, και στις σχόλες, στους καφέδες, στις καφετζούδες, γυναικωνίτες με άντρες που σου φτιάχνουν το νυφικό σου όνειρο, άσπρο, και κρεμ και μωβ, πένθιμο, γυναικωνίτες με μαμάδες, συμβουλές και μυστικά «από τη μέση και κάτω, παραδώσου», «από τη μέση και πάνω, φυλάξου». και συνταγές μΕγαιρικής. Μη χέσω, αλλά κι εγώ υιοθέτησα τρόπους και φερσίματα ανδρικά, βρίζω, φτύνω, δυναμώνω, ζηλεύω, τους άντρες, τους ανταγωνίζομαι, κρυφά μέσα μου και αχρηστεύω το ίδιο μου το σώμα, γυμνάζομαι, βασανίζομαι. Αυτάρεσκη, αυτόνομη, μισή. Γιατί;

Ξεχάσαμε το πλευρό που μας έφερε, ξεχάσαμε την πνοή που θάμπωνε τα τζάμια, ξεχάσαμε, χάσαμε

(και νομίζεις πως θα φοβάσαι λιγότερο, αλλά δεν μπορείς εσύ να κραδαίνεις το όπλο που δεν κέρδισες, δεν λάξεψες σε πέτρα, δεν άρπαξες από ξένα χέρια, αυτό το όπλο σου δόθηκε γιa του ανθρώπου την πρώτη κατοικία)

Με όλους μου τους ρόλους παραμάσχαλα, μονολογώ. Ηθοποιός σε έργο ξένο. 

Στην πρώτη κατοικία του ανθρώπου, με πόρτα ανοιχτή, όχι ρωγμές και πολεμίστρες.

Εγώ, αυτή.

 

 

Advertisements

6 Comments

  1. Maria, xairetw-pros to paron mono apo Alexandroupoli. Molis to diavasa ki exw meinei afwni: apla katapliktiko!
    K-A-T-A-P-L-I-K-T-I-K-O!
    Mporw na to dimosieysw mazi me tous “aggelous” sou sto teyxos Oktwvriou? Tha einai megali mou timi
    Tha ta poume syntoma ki apo konta,
    filia,
    Vagia

  2. Έλεγα να αντιπαραβάλω στον λόγο σου το αντίστοιχο εγκώμιο του Χειμωνά για τον άντρα (αυτό μου ήρθε πρώτα στο μυαλό), για να δείξω σε πόσο πιο δεινή είναι η μοίρα και η θέση του, αλλά το έχω ήδη κάνει στον deadman.

    Γιατί όμως τον λες αντι-φεμινιστικό? Είναι φεμινιστικός ως το μεδούλι – οι πραγματικές αγωνίες/αγνίες/νευρώσεις της γυναίκας τη σήμερον ημέρα, αυτές που θα έπρεπε οι σημερινές φεμινίστριες να αποτινάξουν και να στηλιτεύσουν.

    Υ.Γ. Πάντα μια γυναίκα νομιμοποιούνταν να “αντρίζει”, λιγότερο ή περισσότερο, ενώ ο άντρας αυστηρά και αμετάπτωτα μέχρι σήμερα δεν επιτρέπεται να “παίζει με κούκλες”, ούτε να υιοθετεί “γυναικείες” συμπεριφορές και ποιότητες, κι όταν το κάνει, είναι δακτυλοδεικτούμενος ή νούμερο.

  3. ευχαριστώ, Βάγια, χαίρομαι που σου άρεσε, αλλά αυτό είναι ήδη “δημοσιευμένο”, εδώ, οπότε είναι στη διαθεσή σου, έτσι κι αλλιώς.

  4. Γιάννη, κάποτε άλλοτε σου είπα να βγάλεις τον κωριό από το κεφαλι μου, και στο ξαναλέω γιατί αυτό το κείμενο χρωστάει την ύπαρξή του στο κείμενο του Χειμωνά.

    το μπέρδεμα των ρόλων τώρα, είναι μία άλλη ιστορία (όχι απαραίτητα κακή), και η παραβίαση της φύσης είναι άλλη ιστορία. η υιοθέτηση γυναικείων προτύπων από τους άνδρες είναι δακτυλοδεικτουμενη ενώ το αντίθετο θεωρείται κατάκτηση.
    κατά τη γνώμη μου, χωρίς να αναφέρω παραδέιγματα, έχουμε αντικαταστήσει το “τί είναι ο πόνος μπρος τα κάλη”, με το τί “έιναι ο πόνος -των άλλων- μπρος τα κάλη”. δηλαδή οι μετοχές της γυναικείας αξιας αυξάνονται κατά πως χειρίζεται και όχι κατά πως απελευθερώνει στη ζωή, στη κοινωνία και στις σχέσεις της, τη φυσική της δημιουργικότητα. το άντίθετο, συμβαίνει με το αντίθετο φύλο, που δημιουργεί ενόσω στερείται την αντοχή και την αυτάρκεια.
    “οχι σαν παραγωγή”, αλλα -ακόμα- “και σαν παιχνίδι”. κάτι για το οποίο έχει ενοχοποιηθεί ο ανδρικό κόσμος, από τους “κατόχους των μέσων παραγωγής”. Αντεπανάσταση, με όλα τα στοιχεία, δηλαδή, συμφώνως προς τον Μάρξ, (σημείο όπου -ευτυχώς- διαφωνούμε).

    δύσκολα είναι για όλους, αλλά οι πρώην “καταπιεσμενες” τάξεις οφέιλουν να μην υιοθετήσουν ρεβανσιστικά τα όπλα των “καταπιεστών”. όλη η ιστορία απέδειξε την συνθετότητα της γυναίκας κι αυτή θριαμεύτρια, τί την κάνει? συνθετότερο όπλο? για ειρήνη, κουβέντα?

  5. Υπερασπιστήκαμε τη γυναίκα και ξεχάσαμε τον άνθρωπο, μιλήσαμε για ισότητα και ξεχάσαμε την εξίσωση,
    εφορμήσαμε μπροστά με αταβισμούς ιδανικών,
    και αν παγιωθεί η μέρα που ο άνθρωπος θεωρείται γένους αρσενικού, δε θα αργήσει αυτή που θα τον μετατρέψει σε γένους ουδετέρου.
    Εξαιρετικό κείμενο. Χαίρομαι να σε διαβάζω. Χαιρετώ

  6. πολύ καλή σου μέρα Ανέστη, εγώ, δεν χαίρομαι να με διαβάζω. δεν ξέρω πόσο προφητικό μπορεί να είναι αυτό το “ουδέτερο”. το καταναλωτάκι, το πελατάκι, το προιόν, εν τέλει που καταναλούται ή/και κλωνοποιείται. η πιο μεγάλη προσδοκία του ανθρώπου δεν είναι πια να αφήσει πίσω του ένα ίχνος, μια πατημασιά που να θυμίζει το τραγούδι του πουλιού που σκότωσε για να ζήσει -γιατί και αυτή είναι η φύση του- αλλά τη μάρκα των σινιέ παπουτσιών του, εκεί να πατήσουν οι επόμενοι. μέσα σ’ αυτό το ζοφερό περιβάλλον ζούμε, και τίποτα δεν καταλαβαίνουμε, εμείς οι γυναίκες.συλλέκτριες καρπών ξανά, αλλά να δούμε τί θα τους κάνουμε, αποξηραμένες συνθέσεις.
    (και τώρα που το σκέφτομαι, να τονίσω επ ευκαιρία ότι όλο αυτό αναφέρεται στη σύγχρονη και δυτική γυναίκα και όχι φυσικά σ΄ εκείνες που η ύπαρξη τους συνδέεται με άλλα μοντέλα, και που υποφέρουν από όλα τα δεινά, για να εξευτελιζόμαστε οι από δω με την ησυχία μας, στο “ανώτερο” επίπεδό μας.)
    καλημέρα


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s