Τα Χρόνια της Μαυρίλας

 

Αν βάλουμε ένα συντριβανάκι για φενγκ σούι, δεν θα ζούμε σε τσιμεντένια κουτιά

Αν αποκαλούμε τον νέγρο «αφρο-ό,τι», δεν θα  υπάρχει η παροιμία «τον αράπη κι αν τον πλένεις» στο καθημερινό λεξιλόγιο

Αν οριοθετήσουμε τη δυστυχία σε ώρες κοινού δεν θα μας χτυπήσει ποτέ την πόρτα σε ακατάλληλη στιγμή.

Αν φοράμε μάσκες και

Αν απαγορευτεί το κάπνισμα δεν θα πεθάνουμε από καρκίνο

Αν δουλεύουμε πολύ θα κερδίσουμε το βραβείο, τον προιστάμενο, sex and travel

Αν μάθουμε να πουλάμε καλά θα ζούμε και καλά

Αν δεν υπάρχει συμπόνια υπάρχουν κρατικές υπηρεσίες που μεριμνούν για όλους

Αν κάναμε ακτιβισμό στα νιάτα μας, θα απολαύσουμε μια διανοητική ωριμότητα γύρω μας

 

Αν δεν επικοινωνούμε με τους δικούς μας έχουμε όλοι από δύο ακουστικά

Αν έχουμε μεγάλο αυτοκίνητο και σπίτι στα προάστια, έχουμε και ποιότητα ζωής

ενώ για τη φθορά υπάρχει το λίφτιν, το γυμναστήριο και στο τέλος τα σωληνάκια, αν καλύπτονται απ τον ασφαλιστικό φορέα

Αν δεν υπάρχει ζωντανός κοινωνικός περίγυρος υπάρχουν τα fast-dating

Κι αν δεν υπάρχει μύθος και κοινό όραμα να τροφοδοτήσει τη σχέση, υπάρχουν τελετές

Αν ο ρατσισμός και η θρησκοληψία δεν είναι νόμιμοι και αποδεκτοί, υπάρχουν και υποκατάστατα της αρένας για όλους όσους είδαν την κοινωνία και την ορθότητα… να ορθώνεται αλλά δεν έχουν αλλάξει καθόλου στην ουσία

 

Και αν δεν σας κάνουν όλα αυτά μπορείτε να καταφύγετε σε όνειρα

Μέχρι να αντιληφθείτε ότι κι αυτά τα έχετε ξεσηκώσει από την τηλεόραση, από το σταρ-σύστεμ και από τις αναπαραστάσεις πορνό που είναι οι φαντασιώσεις σας

Η ανοχή σας για το διαφορετικό κάτι που κατά βάθος θέλετε να ελέγξετε

Οι φιλοδοξίες σας κενές και επίκτητες, όχι δικές σας

Και η επιβράβευση της κοινωνίας λάιβ θέαμα, με μεγάλες ροτόντες, ζωντανή ορχήστρα και δηλώσεις του τύπου «ευχαριστώ τη μαμά μου, το μπαμπά μου και τα λοιπά»

 Και άλλα πολλά που δεν συγκράτησα

«Τα Χρόνια της Μαυρίλας», ωραίο έργο, και γελάς και πολύ.

Γλαφυρή αναπαράσταση του πολιτικώς ορθού που αντικαθιστά την αληθινή ζωή στις δυτικές κοινωνίες, τον νεοφιλελευθερισμό και τον άνθρωπο, μπροστά στις μεγάλες υπαρξιακές αγωνίες. Πού όμως αντιμετωπίζονται πρώτη φορά στα όρια της συνταξιοδότησης, άρα όταν βγαίνει απ τις αυταπάτες, επιστρέφει στο παρελθόν. Και στις «ρίζες», στα πρότυπα της προηγούμενης οικογένειας και γενιάς, στο ασφαλές καταφύγιο. Ίσως είναι θέμα ηλικίας του σκηνοθέτη, κάτι σαν το Γιάλομ που αποκηρύσσει το στοματικό σεξ επειδή δεν του το κάνει η σύζυγος.

Και λίγο μακριά από την ελληνική πραγματικότητα όπου ακόμα τα πάθη, τα μίση και η κυριαρχία της οικογένειας καλά κρατούν.

 

 

Advertisements

8 Comments

  1. ΟΚ, Επιτέλους, Διάνα!!

  2. Καλησπέρα Γιώργο, το είδες, ή γενικά η ευστοχία?

  3. Δεν το είδα το εργάκι, το σχόλιό μου αφορά στο σύνολο του κειμένου. Φυσικά δεν μπορούμε να απαιτούμε από τον/την ιστιολόγο να γράφει όπως μας αρέσει εμάς!

  4. “…στο τέλος τα σωληνάκια, αν καλύπτονται απ τον ασφαλιστικό φορέα…”

    “…Μέχρι να αντιληφθείτε ότι κι αυτά τα έχετε ξεσηκώσει από την τηλεόραση, από το σταρ-σύστεμ και από τις αναπαραστάσεις πορνό που είναι οι φαντασιώσεις σας

    Η ανοχή σας για το διαφορετικό κάτι που κατά βάθος θέλετε να ελέγξετε…”

    ……………………..

    Την ταινία δεν την είδα ακόμα, αλλά το κείμενο σου βρήθει από εικόνες, σαν ταινία της καθημερινής σήψης και του πολιτικού ζαμανφουτισμού. Σκατά βλέπουμε, πουλάμε, σκατά τρώμε. Αν αναρωτηθούμε στο τέλος και για την ίριδα του ματιού μας θα ακολουθήσουν εκρήξεις γέλιου. Εφάμιλου της προβληθείσας πραγματικότητας.

  5. @Γιώργος Σ.
    μ΄αρέσει που με λέγεις ιστΙολόγο, αλλά και ο/η… δεν είμαι ιθπανός! (Μαρία και άντρα, στην Ελλάδα δεν έχω συναντήσει ακόμα). Φιλιάααα!
    υ.γ. εκτός αν είναι κομμάτι του πολιτικο-ορθολογισμού κι αυτό!

    @Ανέστης
    άμα την δεις θα γελάσεις πολύ, εύχομαι!

  6. Παρεπιμπτόντως ο Χοσέ Μαρία εμφανίζεται άκρως ανανεωμένος.
    Το σχόλιο είναι γενικής φύσεως και ισχύος.
    Η κυνικο-ειρωνικο-κατεδαφιστική σου φλέβα χρήζει περισσότερης εξερεύνησης, θεωρώ. Σε αυτό τον τόνο και στυλ!

  7. σου δίνω ένα μικρό τιπ για την εξερεύνηση. γυναίκα είμαι, και Παπ-τεστ έχω κάνει, άμα θέλεις να το αναρτήσω. από κει και πέρα το “χοσέ” στυλ, και την ειρωνία ή τον κυνισμό τα υιοθετώ ως άμυνα, εκ του λόγου ότι έχει παραστεί ανάγκη κατεδαφίσεων πολλές -αρκετές- φορές. και είναι βαριά η ρημάδα η βαριά, αναγκάζεται κανείς, καμία, εν προκειμένω, να γυμναστεί στα κατ εξοχήν ανδρικά αγωνίσματα, αν δεν θέλει να καταλήξει με τα μπάζα ή να κόψει .. φλέβες. (ή στο ρόλο που θύματος και τα δευτερογενή οφέλη- του τύπου να σε κάψω Γιάννη να σ΄αλείψω λάδι τραβάτε με κι ας κλαίω πάω μια στιγμή στη τουαλέτα με την κολλητή μου έχω πονοκέφαλο κλπ κλπ)

    προβοκατέρ-προβοκατέρ
    ξανά σε φιλώ και σε καλημερίζω

  8. I loved your review of the film. Poli prototipo! N’arxizoun na grafoun etsi kai sto athinorama, tha einai pio endiaferon! Gia osous me rotane giati efiga apo to Montreal na tous leo na doune tin tainia? Se filo!!!


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s