σεπτέμπερ ιλέβεν

 

Έτσι ελληνοαμερικάνικα, χαζά. Έτσι χαζά το είδα και το βλέπω και το ξαναβλέπω. Στα ντοκιμαντέρ και στις εικόνες, πιο πολύ μέσα στο μυαλό μου. Ποτέ δεν θα μάθουμε το πολιτικό, πρωτίστως το οικονομικό, το κοινωνικό παρασκήνιο αυτής της ιστορίας. Και οι μεν και οι δε προσηλωμένοι στους θεούς τους, με φανατισμό, με προπαγάνδα, με συνήθεια. Στη συνήθεια κολλάω. Σκέφτομαι τον άνθρωπο που εκείνη τη στιγμή έπινε ένα ποτήρι νερό, σκέφτομαι τα ποστ-ιτ στον υπολογιστή του, που του θύμιζαν μια υποχρέωση ή κάτι προσωπικό, σκέφτομαι τα πλήκτρα κάτω από τα δάχτυλα, τα δάχτυλα, τα μολύβια, τα τηλέφωνα, τις μικρές συνήθειες και τη μικρή ρουτίνα που θεωρούμε δεδομένη και οικεία. Εμείς, του δυτικού πολιτισμού. Σκέφτομαι τα δάχτυλα ανακατεμένα την άλλη στιγμή με μπάζα. Σκέφτομαι τον άνθρωπο που πέφτει και αντικρίζει ανάμεσα σε ορόφους και τζάμια τον θάνατό του ενώ από δίπλα του, παράλληλα δεκάδες άλλοι θάνατοι συντελούνται. Και δεν το έμαθε ποτέ αν ο καθαριστής του τάδε ορόφου που έλεγε ίσως μία καλημέρα θα πέθαινε ή όχι.

 

Σκέφτομαι, όπως έγραψα και πρωτύτερα αν πρώτα έσπασε ο άνθρωπος, μέσα του κι έξω του, ή το κτίριο, ή το αεροπλάνο. Ο άνθρωπος μέσα μου, ο δυτικός, ο λάθος, ο ιμπεριαλιστής, ο φονιάς των λαών αμερικάνος.

Στη χώρα του γεννήθηκαν και έζησαν πρόγονοί μου, χαζοί ελληνοαμερικάνοι.

Και την πρώτη φορά που είδα παπούτσια χωρίς πόδια με αίματα γύρω τους, στη λεωφόρο Κηφισίας μέσα από ένα μπλε λεωφορείο, κρατώντας τη σακούλα με τα καινούργια μου κόκκινα παπούτσια.

 

 

Advertisements

4 Comments

  1. καλά και φρόνιμα τα σκέφτεσαι, όπως κάνουμε όλοι μας με το δυτικό μας μυαλουδάκι που βάζει στη θέση των ιπτάμενων ή φλεγόμενων σωμάτων εμάς τους ίδιους και τους γύρω μας. Και μαζί με μας όλες αυτές τις μικρές προσωπικές και μοναδ-ικές ιστορίες τις σκέφτονται και τις αναλύουν, δραματοποιημένες, σαν υλικό, ένα σωρό βιβλία, ντοκιμαντέρ και ταινίες για το θέμα.
    Γιατί, όμως, κανείς μας, ποτέ, δεν θα σκεφτεί τα ίδια για τον Αγφανό, τον Αφρικανό, τον Ιρακινό και τον Παλαιστίνιο, που πεθαίνει καθημερινά, χωρίς ποστ, ποστ-ιτ και πι-σι, αλλά το ίδιο μόνος κι αβοήθητος;…
    Ρητορική η ερώτηση, don’t answer pls.

  2. είναι κανείς που να μην πεθαίνει μόνος;
    this is not an answer
    αλλά γιατί μιλάμε τη γλώσσα τους;

  3. Κάποιοι τότε ζύγισαν τον θάνατο αλλιώς, και το αλλιώς εδώ δεν είναι ένα μοναδιαίο αλλιώς αλλά πολλά αλλιώς, με τη ζυγαριά να γέρνει προς τον θάνατο του ενός ή του άλλου λες και ο θάνατος μπαίνει στο ζύγι. Από εκείνη τη μέρα δεν ξαναμίλησα σε όσους είδα να χαμογελούν με ικανοποίηση για το γεγονός γιατί είχαν χαμόγελο θανάτου, γιατί έβαζαν το θάνατο στο ζύγι, ίσως να ζύγιζαν και τον δικό τους θάνατο σε σχέση με τον δικό μου ή τη ζωή τους σε σχέση με τη δική μου. Μισώ τις ζυγαριές…

  4. “ή τη ζωή τους σε σχέση με τη δική μου”. απο κει ξεκινάνε όλα, και καταλήγουν στον τρόπο του τέλους και σε πολλά άλλα. το μη μοναδιαίο κάνει ένα γεγονός τραγικότερο, αλλά δεν καταργεί την μοναδικότητα των συμμετεχόντων, ούτε από δω ούτε απ εκεί. αν υπήρχαν μεγάλες ομάδες θυτών και θυμάτων, πάγιες και προκαθορισμένες όλα θα ήταν απλά, και οι ατομικές ευθύνες ανύπαρκτες, μεσαίων δλδ

    καλωσήρθες κι όλας από δω, να φέρνεις και την τρελιάρα την αγελάδα, δεν έχει ζυγαριές 😉


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s