συνωνυμία

 

 

Όταν γεννήθηκα μου έδωσαν μια πέτρα

δώρο από το ταξίδι που θα έφευγαν

έγραψαν το όνομα

Με παρακάλεσαν να την φυτέψω

να χτίσω, να μου μάθει γράμματα

να την μεταμοσχεύσω

να την υψώσω στη δύναμη του χρόνου

όσο περνάει ο καιρός να μεγαλώνουμε οι τρεις μαζί

 

Και πού θα βρώ αέρα να λιθοβολήσω;

Θα μεγαλώσουμε μαζί

Συνώνυμα

 

 

γρήγορα μόνο, πριν μαθητεύσει στην πυξίδα

Advertisements

8 Comments

  1. Πέτρα-καρδιά; Αν ναι, άδικα βιάζεσαι. Πυξίδα είναι από την στιγμή που “σου την έδωσαν”. Αν όχι, συγνώμη:)

  2. πέτρα-πέτρα, που μου αποκαλύπτεται κι εμένα με τα διάφορα νοήματα που κουβαλάει, πέτρα εργαλείο και πέτρα όπλο, πέτρα-πλακα και πέτρα βάρος, πέτρα αντοχή, υπομονή και επιφανεια, πέτρα να γραφτεί ή να γράψει, πέτρα καθήκον και άχθος, πέτρα-πέτρα, κάτι πιο βαρύ και ακανόνιστο από το ροζ βραχιολάκι του μαιευτηρίου, αλλά πέτρα -καρδιά, όχι, δεν το σκέφτηκα.

    δεν ξέρω αν σε “κάλυψα”, αλλά κι εγώ τις ακούω-διαβάζω τις λέξεις που γράφω, αφού τις γράψω και μου αποκαλύπτουν. Και βέβαια αυτό που καταλαβαίνεις εσύ, ή όποιος άλλος τις διαβάζει, αν είναι κάτι άλλο, αυτό είναι και η ουσία αυτού του είδους λόγου, που απλώνεται -αν απλώνεται – και σε άλλα νοήματα, άλλων

    άδικα βιάζομαι λες; η πυξίδα δεν είναι από τα δεδομένα, μόνο η πέτρα. εδω θέλει μια μικρή διόρθωση μάλλον, “πριν οι άνεμοι μαθητεύσουν σε πυξίδες”, και στερηθούν -συνειδητοποιώντας- την ελευθερία της κατεύθυνσης, (την αθωότητα, τον αυθορμητισμό) αυτό είναι πιο συγκεκριμενο

    σε ευχαριστώ πολύ-πολύ, η μη βιασύνη όπως και νάχει είναι αισιοδοξία.. και ζητούμενο της εποχής, συνώνυμη κι αυτή. κι από κει πέρα, χαμόγελο, χωρίς συγνώμη. καλημέρα

    α, ναι, και πέτρα-συγνώμη!

  3. Αργά ή γρήγορα όλοι μαθαίνουν για την πυξίδα. Και απλά επιλέγουν.

  4. Καταρχάς με τιμά πολύ η εκτενής σου απάντηση:)

    Σαφώς η ποίηση δεν είναι κάτι κοινό, αλλά την εκλαμβάνει ο καθένας διαφορετικά. Άλλωστε, όπως έλεγε και ο Σιδηρόπουλος, “ένα έργο, όταν φύγει απ’ τα χέρια του δημιουργού του, ακολουθεί δική του πορεία”. Αυτό εννοείς και συ νομίζω.

    “Πριν οι άνεμοι μαθητεύσουν σε πυξίδες”, και γίνουν ανελεύθεροι. Αυτή είναι εξαιρετική ανάλυση, πολύ μου άρεσε. Αν ο στίχος που έβαλες μέσα σε εισαγωγικά είναι κάποιου ποιητή, παρακαλώ διαφώτισέ με:))

    Εγώ ζητάω εδώ συγνώμη και ταυτόχρονα σου λέω ευχαριστώ. Τα ποιήματά σου, άνετα συγκρίνονται με της Δημουλά.

  5. @ελκυστή, αναφέρομαι σε μια ιδεατή στιγμή, χαώδη, μάλλον, που οι άνεμοι, ή ό,τι κινείται, λειτουργεί χωρίς επίγνωση. ‘Οπως όταν ακούς -ή συνθέτεις μια μουσική, πριν μάθεις για τις νότες. και μια μαθηματικη σχέση, μία πέτρα που υψώνεται στη δυναμη του χρόνου, του απείρου δηλ. χρειάζεται κάποια στιγμή “αέρα” προς λιθοβολισμό

    @haris, συμφωνώ απόλυτα με τον Π.Σ.
    για το κομμάτι στα εισαγωγικά με προβληματίζεις γιατί πάντα φοβάμαι πως κλέβω πράγματα που έχω διαβάσει, που εκφράζουν πιο καλά από μένα αυτό που θέλω να πω και το βάζω μπροστά για δικό μου, (χωρίς να θυμάμαι ότι κάπου το διάβασα). Με άλλα λόγια το θεωρώ δικό μου, αλλά τώρα λέω μπας και δεν είναι?

    Δημουλά πάντως δεν έχω διαβασει, παρά αποσπασματικά σε περιοδικά και τέτοια. ευχαριστώ για την σύγκριση, θα πρέπει να αξιζει αφού την ξέρω χωρίς να την ξέρω.

    παντως, όπως και νάχει οι πάσες και ο διάλογος κάνουν τα γραφόμενα όλων καλύτερα, οπότε ας αφήσουμε τις συγνώμες και τις ευχαριστίες. κι ακόμα πιο εκτενώς μπορούμε να μιλήσουμε γι αυτό-το πρώτο 🙂

  6. Η πέτρα κύλησε και έφτασε στα χέρια σου ευτυχώς.. Και έγινε ιστίο αναπεπταμένο, άνεμος ανεμπόδιστος, φύση ατέρμονη.. Και άσε την πυξίδα να δείχνει το βορρά.. θα μαθητεύσει καλύτερα στο ανεμόπτερό σου.. Φιλιά

  7. γραμμικός χρόνο πώς;/στην υπηρεσία του όλοι μας εφευρίσκουμε την ενδελέχεια/ακολουθούμενοι από τα βήματα κοινών αντιπερισπασμών/αγνοούμε μονότονα το ανακόλουθο σύρσιμο της ύπαρξης/στο σπασμένο τζάμι ό, τι απομένει από την σύγκρουση είναι ένας δείκτης που δεν έχει τίποτα να αποδείξει/μόνο-για μια φορά ακόμα-το λιώσιμο των πάγων

  8. μέχρι να γίνουν τα όνειρα άμμος
    και να σκορπίσουν από την προσγείωση ελικόπτερου

    όπως το αλάτι που μαζεύτηκε
    για να λιώσει τους πάγους
    όταν ένα χέρι χτύπησε πάνω στο τραπέζι

    σαν τους καθρέφτες και τα σώματα
    που έδειχνε η κάμερα, να πέφτουν
    κι έλεγες ποιός εσπασε πιο γρήγορα

    ο άνθρωπος ή το τζάμι;

    ο άνθρωπος που έβλεπε, ή ο καθρέφτης που κοιτάζονταν;

    στον Ανέστη και τον Duchamp, για τα λόγια, την παρουσία και την ομορφιά τους


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s