το δικό μου facebook

 

Πάντα, το ραντεβού στο αντι-ρατσιστικό φεστιβάλ. Συνέχεια; ή ανατροπή των φεστιβάλ της πλήξης, δεν ξέρω, εκεί όμως συναντάω τους παλιούς «συμμαθητές». Κοινοί «απόφοιτοι», μετανάστες των ΜΚΟ, ανένταχτοι, και πότε πότε ενταγμένοι, κάθε φορά τα γνώριμα πρόσωπα, ούτε το όνομα, μπορεί να μη θυμόμαστε, αλλά κάποτε σε κάποιο τραπεζάκι, με κάποιο άλλο πάκο από έντυπα – τί σπατάλη χαρτιού κι αυτή, όμως,  – κάποιοι διεκδίκησαν και κάποιοι κέρδισαν, αλλά εδώ δεν έχει losers, δεν έχει ανταγωνισμό αυτή η προσπάθεια, να αποδεχτούμε το γεγονός πως δεν είμαστε πια μόνοι. Σκήνες, επάλληλες, μουσικές που υποχωρούν στα σύνορά τους, μπαίνει η μια μές΄στην άλλη, κούρδικα, αφγάνικα, τσιγγάνικα, πρόσωπα και νότες. Μάτια μαύρα, κελεμπίες και τουρμπάνια, ζέστη και ζέση, και χαμόγελο της σχόλης, της γιορτής, της αργίας, του διαλλείματος από την επιβίωση, από τις δημόσιες υπηρεσίες και τις απαιτήσεις για άσπρα, και ροζ και πράσινα χαρτιά. Εδώ τα χρώματα είναι όλα μπερδεμένα. Γκαζόν φέτος και απλωσιά, δροσιά από δέντρα, η τσίκνα μοιράζεται σε όλους τους ουρανούς. Παραπλεύρως, τι ειρωνία, το Badminton –ξέρει κανείς τι είναι αυτό το άθλημα;- και τα 4Χ4, τα must του φετινού καλοκαιριού, παρακάτω τα στρατιωτικά νοσοκομεία, οδός Κανελλοπούλου, εκεί που κρίνονται τα άσυλα και η μοίρα, και ο στρατός με τα μεγαλεπίβολα κτίριά του, οι σκοπιές ξενυχτισμένες, μπερδεμένες, κολλημένες σε μία καγκελόπορτα, ρουφάνε λίγη τσίκνα, λίγα τσιγάρα, λίγο έντεχνο απ΄ τα μεγάφωνα.

 

Μπορεί η πολιτική να φθίνει –έγινε καμιά κουβέντα για το g8, ή μήπως έγινε και χάθηκε ανάμεσα σουβλάκια και φυλλάδια επιδοτημένα με κοινοτικά λεφτά-. Αλλά δεν πειράζει, κι ας έχουνε οι μετανάστες κάνει και εμποροπανήγυρι τα δικά τους περίπτερα, εδώ δεν θα χρειαστεί τουλάχιστον με ένα «σύρμα» να το βάλουνε στα πόδια, κουβαλώντας στην πλάτη το γιούκο με την πραμάτεια. Και οι Φιλιππινέζες πούλαγαν, τα noodles, το χαμόγελο δωρεάν, δεν ήταν στο ημιυπόγειο των Αμπελόκηπων που έχει παραχωρήσει ή madame που υπηρετούν.

Σε μια σκηνή, τραγουδούν Αφγανοί, γύρω χορεύουν απ΄ όλες τις χώρες, «γιαβάς-γιαβάς» ακούγεται. «από ποια χώρα;», ρωτάω, αλλά αντί για απάντηση, παίρνω λίκνισμα κι άλλο χορό, μουσική, διεθνής γλώσσα, και διεθνής ιδρώτας για χορό απόψε, όχι για μεροκάματο χωρίς ασφάλεια, χωρίς ένσημα, χωρίς ρεπό. Χωρίς ερωτήσεις, απόψε, χωρίς υπογραφές σε ξένη γλώσσα, χωρίς αναγκαστικά εκλατινισμένα, εξελληνισμένα, εκχριστιανισμένα ονόματα.-μπορεί να είναι ουτοπικό όλο αυτό και υποκριτικό, εν μέρει, κάπου θα κρύβεται κι απόψε ο ρατσισμός, κάπου η αναρρίχηση στις ΜΚΟ, τα πόστα και οι επιδοτήσεις – αλλά γύρω μου βλέπω όλα αυτά τα ιδρωμένα χαμόγελα, βλέπω μάτια κλειστά και εκστασιασμένα, και κορμιά ανέμελα, όπως εμείς οι «αυτόχθονες», χαλαρώνουμε στις θάλασσες, στη γειτονιά μας, στο κάτι οικείο. Βλέπω μάτια που δεν χρειάζεται απόψε να τρυπήσουν το σκοτάδι.

 

Αυτό το facebook, που μ΄ αρέσει

 

 

 

 

Advertisements

5 Comments

  1. Εγώ περιέργως φέτος πρώτη χρονιά που δεν είχα αυτή την οικεία αίσθηση facebook που λες – λίγοι οι γνωστοί, λιγότερες οι τυχαίες συναντήσεις με παλιούς γνώριμους… πού πήγαν όλοι, διακοπές? σπίτια τους? μεγάλωσαν? ή μήπως φταίει ο χώρος που ήταν καινούριος, κάπως απόκεντρο, κάπως απλωμένος? λίγο no man’s land, μεταξύ ολυμπιακών ακινήτων και στρατιωτικών νοσοκομείων. Έχει αρχίσει να δείχνει την ηλικία του το φεστιβάλ- με ό,τι καλό και κακό έχει αυτό. Ωριμότητα και οργάνωση, αλλά και κούραση, “θεσμοποίηση”, α-πολιτικοποίηση. Μέχρι και παπά (!) είδαμε φέτος να μοιράζει φυλλάδια (νομίζω ότι το χαρτί πιάνει τόπο εδώ, από τις λίγες φορές), για ποιο θέμα δεν ξέρω – κατά του συμφώνου ίσως? Μέχρι και σχολές δημιουργικής γραφής και γιόγκα… Στα πολύ θετικά βάζω τις πρωτότυπες και ενδιαφέρουσες συζητήσεις, lgbt κίνημα, coming out, φυλακές ανηλίκων…
    Ραντεβού του χρόνου – όπου γης!..

  2. την απολιτικοποίηση την επεσήμανα και εγώ, αλλά από την άλλη χαίρομαι που θεσμοθετηθηκε αυτή η φρέσκια γιορτή, κι ας γίνει και πανηγύρι, για τα πανηγύρια μη γίνει! με τόσες γιορτές που γερνάνε μαζί με τους φορείς τους, αλλά και με γιορτές που με ελιτισμό-εξειδίκευση-σουπερ εξειδίκευση γύρω μας, ετούτη εδώ διατηρεί κάτι απο το διαπολιτισμικό και πολυποίκιλο των εκάστοτε διοργανωτών. μ΄ αρέσει που συμμετέχουν οι συνηθεις ύποπτοι αλλά που προστίθενται και άλλοι ετερόκλητοι, που συγχωνέυονται κάτω απ΄ αυτή τη πολύχρωμη ομπρέλλα. κι ας είναι κι ο παππάς, κι εγώ τον είδα, αλλά δεν έμαθα τί μοίραζε. αν ήταν εκκλησιαστικά λεφτά καλά να κάνει, γιατί έχουν για να φάν κι οι κότες. αν μοίραζε φυλλάδια κατά του συμφωνου συμβιωσης, πάλι καλά να κάνει γιατί αυτό είναι ευκαιρία για διάλογο. όσον αφορά στο χαρτί, η ένσταση μου έγγειται στο ότι σε πολλά περίπτερα οι εθελοντές, δεν είχαν δικό τους “λόγο”, τό μόνο που είχαν να προτείνόυν ήταν το”φυλλάδιο”. το οποίο φυλλάδιο, αποτελεί πολλές φορές, την επίτευξη του στόχου για τα κονδύλια που απορροφώνται, φοβάμαι πως η δράση περιορίζεται στο τυπογραφείο. και όλη αυτή η πληθώρα φυλλαδίων ειναι κομμένα δάση, από τις τρίτες χώρες που κινδυνεύουν από λειψυδρία. με εννοείς?
    οι κουβέντες ήταν όντως εξαιρετικές, αλλά περιορισμένες κι αυτές, και ζήτημα νάταν 100 άτομα στην lgbt, ολίγον αμμέτοχα, και είναι κρίμα γιατί ο Γ. Βαλλιανάτος, διατύπωσε για πρώτη φορά, loud and clear, το αδιάσπαστο του αντιρατσιστικού κινήματος, τη σύμπραξη με καθένα που πέφτει θύμα της διαφορετικότητάς του. εύχομαι κι ελπίζω να ήταν όραμα και όχι επικοινωνιακή πολιτική και απόδοση φιλοφρόνησης στον φιλοξενούντα χώρο. δυστυχώς δεν μπορεσα να ακούσω την Γ. Κούρτοβικ, για τη φυλάκιση ανηλίκων αλλά έχω κρατήσει “φυλλάδιο”…

    και του χρόνου

  3. Τα 100 άτομα δεν είναι καθόλου λίγα για τα μεγέθη (αριθμητικά και ηλικιακά) της Αθήνας και των “κινημάτων” στην Ελλάδα, καλύτερα από λίγοι σε πολλά και διαφορετικά θέματα και μέτωπα, παρά όλοι στο ίδιο κοπάδι… είναι αυτό που λες, το α-μέτοχο του κόσμου, που με χάλασε φέτος, το κάπως περαντζάδα, κάπως βουβό και μουδιασμένο, ας το προσωποποιήσουμε όλοι εμείς και μην τα φορτώνουμε γενικά όλα στο φεστιβάλ.
    Όντως τα φυλλάδια (και τα free press και τα ένθετα των εφημερίδων σπατάλη είναι, αν το πάρεις έτσι) πολλές φορές τυπώνονται για να τυπωθούν και να δικαιολογηθούν τα κονδύλια δημοσιότητας και πληροφόρησης που δίνονται, αλλά βοηθάνε λίγο στην ορατότητα των ομάδων και τη διάχυση των μηνυμάτων. Χρειάζονται ενίσχυση με νέα μέσα, πιο φιλικά, πιο ισχυρά και πιο “εντυπώσιμα”. Δειλά-δειλά φέτος είδαμε και λάπτοπ και μια τηλεόραση με βίντεο για τη Χρυσή Αυγή. Και χρειάζεται ζύμωση με τους μετανάστες, όχι από ‘δω οι μεν, από ‘κει οι δε, όπως με τις μουσικές σκηνές…
    Είναι βαθύ το χάσμα και πολυδιάστατος ο φόβος (μέσα μας κυρίως), ακόμα και μεταξύ ομόγλωσσων και ομόθρησκων – εδώ Κύπριος μου μιλούσε πόση ώρα αγγλικά, γιατί όπως μου εξήγησε δεν καταλαβαίνουμε τα ελληνικά τους!…

  4. ο μετανάστης όμως, που η καθημερινότητα του -ένα ατέλειωτο κυνηγητό- (με το μεροκάματο, τις αρχές, τις ταμπέλες που πρέπει να αμυνθεί και να αποκρούσει, το φόβο και την ανασφάλεια για όλα αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα) συν το γεγονός ότι σχεδόν πουθενά δεν ακούει να μιλιέται η δική του γλώσσα,σχεδόν πουθενά δεν μπορεί να λατρέψει το δικο του θεό, τα πραγματα είναι αλλιώς.

    τί είναι αυτό με τη Χ.Α.? δεν κατάλαβα

  5. έδειχναν ένα ρεπορτάζ για μια επίθεση/ξυλοδαρμό…


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s